HALKIN TAKIMI DERGİ

7.Sayı Kapak

2009-08-26T13:05:00.000-07:00

İçindekiler

2009-08-26T12:58:00.000-07:00

BİZDEN

2009-08-26T12:54:00.000-07:00

BİZDEN…

Birinci yaşımızı, 1 Mayıs’ta, Taksim 1 Mayıs Alanında kutladık emekçilerle el ele.

Kapak konumuzu bu kez Radikal yazarı Erkan GOLOĞLU yazdı. Kendisine teşekkür ediyoruz.

Profesyonel futbol takımımızın emeklerinin karşılığını şampiyonluk kupasıyla taçlandıracağı güne doğru hızla ilerliyoruz. 2. ligde mücadele eden Erkek Voleybol Takımımızın 1. lige çıkışını kutlamaya başladık bile.. Bunun yanı sıra Yıldız atletlerimizin ve B Genç futbol takımımızın şampiyonlukları ve kürekçilerimizin madalyalarıyla gururlandık.

Sevgimizin sokaklara taştığı bir günde “güvenlik nedeniyle” emniyetli bir biçimde kanadı kırılan kartalımız Cem Yakışkan, kadim dostu, mücadele arkadaşı Yumurtakafa Yılmaz’la sohbet etmiş. Biz de sizler için dinledik.

Gurbet kartallarımızdan Namık Kartaloğlu’nun aklına ise bu yoğun gündemde her ne hikmetse çocukluk yıllarında oynadığı topacı düşmüş. Tutmuş bizlere, yöresinde deleme denilen topacı ballandıra ballandıra anlatıyor. Ne diyelim; biz dinledik, siz de dinleyin.

Yumurtakafa Yılmaz bu kez çift vuruşu Obama güme kullanmış. Hakem düdüğü bekle demişti ama Yılmaz’ın ne düdükleri duyacak ne de dinleyecek hali var.

Şampiyonluk nedir biliyoruz. Peki şampiyonluk kültürü nedir? Cevabı Ümit Bayezit vermiş

Eski dostumuz Kenan Özcan yaşadığı ve yaşattığı toprak saha ruhunu ezen bir konuyu gündeme taşıyor bu sayımızda.
Ortak takımımız milli takımın nasıl sponsor takımı haline geldiğine dair nefis bir analizini görmezden gelemezdik; sizler de görün istedik.

RTIIK (Rinkeby Tensta International Idrott Klubb) Kız futbol takımı oyuncusu-kaptanı olan Humma Yakobi 16 yaşında Afganlı bir genç kız. 4 Mart günü Stockholm Spor Federasyonu’nun Folksam husetteki Burs ödülü, kız futboluna olan tutkusu, kız futbolunun popüler olmayan ülkelerden göç eden kız futbolcuların yolunu açmak için tepkilere inatla karşı duruşundan dolayı Humma’ya verildi. Namık Kartaloğlu’nun Bu konudaki gazete haberlerinden derleyerek bizler için hazırladığı çevirisini sayfalarımızda bulabilirsiniz.

Hemşehrisi Kazım Koyuncu’ nun aramızdaki dinmeyen sesi İsmail Hakkı Demirel kara ile denizin arasını açan Karadeniz sahil yoluna kazma vurmaya çalışıyor yazısıyla. İsmail’in bu güzel makalesini sizlerle paylaşıyoruz.

Mustafa Fatih Ekici yöresinin takımı Erzurumspor’un tribün lideri Zafer’le uzun bir söyleşisini göndermiş bize. Dadaşların tribünlerinden gelen bu sesi sizlerle paylaşmak istedik.

Şekeri eksik tatlı! Ahmet Durmaz’ın kız arkadaşıyla başını belaya sokacak gibi görünen bu yazısını özel izinle ve endişeyle yayımlıyoruz. Haydi hayırlısı.

Utkan Çalışkan maç öncelerini yaşamış, gözlemlemiş, gülmüş ve yazmış.

Halkın Takımı Atölyesinde bu sayımızı Levent İşbilen kardeşimizin “Sürgündeki Tanrıça” öyküsüne ayırdık. Zevkle okumanızı dileriz.

Bunların dışında Gökhan Gürgan’ın son iki aya ilişkin analizini ve Aykut İlker Mete hocamızın satranç dersleriniher zaman olduğu gibi dergimiz sayfalarında bulabilirsiniz.

Bahattin Baba - Neyzen buluşması ise geçtiğimiz ayın en önemli olayıydı.

2. Yaşımızı çifte şampiyonluğumuzla birlikte kutlayacağımıza olan inancımızı vurgulayarak 8. sayımızda buluşmak üzere.

Kapak konusu /Erkan GOLOĞLU

2009-08-26T12:51:00.000-07:00

YAKINDAN KUMANDA
Erkan GOLOĞLU

Halkın Takımı

Bizim nesil solcuların futbol sevgisi, tamamıyla illegalite üzerine kurulmuştur. 70’li yıllardan söz ediyorum. Futbolla bir tür yasak aşk yaşardık. Sadece çok yakın arkadaşlar birbirlerinin tuttuğu takımı bilir, ama pazartesi sabahlarına ‘haftanın kritiği’ni taşımaya cesaret edemezdik. Ne de olsa futbol, din gibi halkın afyonuydu.

Amatör kümede Çalışkanlar’ın hiç bir maçını kaçırmayan Taci, işçi gençlikten bir çocuktu. Her ikisinin de tadını bildiğinden olsa gerek, “Harbiden de futbol, afyon gibi Erkan ağbi” diyordu.

Gerçi hayat da doğrusu, hem çok hızlı, hem de çok farklı mecralarda akmaktaydı. Futbol, hayatı ve dünyayı değiştirmeye çalışırken, zaman ve zemin olarak oynamaya müsait değildi. Yalandan dolandan bahar turnuvaları filan bazen düzenlenirdi ama, o da örgütlemenin aracı olarak...

Bu heyecanın su yüzüne çıkmasına vesile olan şey, ne yazık ki 12 Eylül oldu. Hem içerde, hem de dışarda bizim nesil ufaktan ufağa taraftarlığını hatırlamaya başladı. Gizli buluşmalar yerini, orta yerde sarılıp öpüşmelere bıraktı. Zaman zaman, teşkilatın ağır ağbilerini kızdıracak kadar “Seviyorum ulan var mı ötesi” durumlarına da şahit olduk ama bunlar bile hoşgörüyle karşılandı. Her şeyde olduğu gibi bu mevzuda da kısa zamanda açıklarımızı kapatarak, diplomasız teknik direktör olacak kadar kendimizi geliştirdik.

Fazla malumatfuruşluk yapmayayım. Meraklısı, İletişim Yayınları’ndan çıkan ‘Futbol ve Kültürü’ kitabında, Adnan Bostancıoğlu’nun ‘Futbol ve Solculuk’ yazısını bilhassa okusun.

Bu kadar lafı, 1 Mayıs’ta Taksim Alanı’nda açılan bir pankartı gördüğüm
için ettim. 32 yıl sonra, ‘makul azınlık’la girilen alanda ‘Halkın Takımı’ pankartını açanlara gönülden selam etmek için, hatıralarımı da yardıma çağırmam gerekti.

Halkın Takımı, Beşiktaşlı bir taraftar grubu. Aynı adla çıkardıkları bir dergi var. Şahsen keyif alarak okuduğum bir dergi. Ayrıca internette forum sayfalarını da takip edebilirsiniz.

Ama bu 1 Mayıs’ta yaptıkları, hat-trick ötesidir. Her birimizin futbolu sevmeye başladığı o güzel günlere vefalı olmak, ancak bu kadar iyi anlatılabilirdi. Taraftar olmanın, hayata taraf olmak, hayatın hafızasına sahip çıkmak, en önemlisi vicdan sahibi olmak anlamına geldiğini bize gösterdiler.
Takımları şampiyon olsun olmasın, bu sezonun şampiyonu, tartışmasız Halkın Takımı’dır. Hem de açık ara!

(5 Mayıs 2009- RADİKAL)

Cem Yakışkan söyleşisi/Yumurtakafa YILMAZ

2009-08-26T12:41:00.001-07:00

Cem, semtte doğup yaşayan ve bu tribüne hayat vererek çArşı oluşumunu buralara taşıyan emekçilerden birisin. İlk gittiğin resmi müsabakayı hatırlıyor musun? Bu aşk sende nasıl başladı?
1977 yılıydı sanırım, mahalledeki arkadaşlar ile birlikte bir BEŞİKTAŞ-Bolu maçına gitmiştik. O zamanki kadromuzda meşhur Zekeriya, Kör Tuğrul ve rakiplerin “Şaban mööö mööö mö” diye bağırdığı Şaban vardı. Cüneyt (kardeşim), Talip ve Onur ile birlikte gitmiştik ve maçı da 2–1 almıştık. Golleri kimin attığını sorma hatırlamıyorum belki Paunoviç atmış olabilir.

Pekala sormayacağız. Unutamadığın maç hangisi desek.
1981 yılında şampiyon olduğumuz yıl sondan ikinci maçımızdı sanırım. Sıkıyönetim zamanı, sokağa çıkma yasağı var. Sabah 05.00’den sonra çıkılabiliyor. Dayanamadım, sabah saat 04.00’de kalkıp çıktım sokağa. Ara sokaklardan ve ağaçların aralarından saklanarak İnönü Stadına vardım birde ne göreyim? Kuyrukta benden hariç yaklaşık 500 taraftar daha var. O zamanlar maçlar 14.00’de oynanıyor ve maç biletini sadece stattaki kuyruklara girerek alabiliyorsun. Netice olarak Trabzon ile golsüz berabere kaldık; ertesi hafta da Eskişehir’i yenerek şampiyon olduk. O yasaklı dönemlerde BEŞİKTAŞ sevgisini yüreğinde taşıyanlar yasak falan dinlemeden, her şeyi göze alarak sabahın erken saatlerinde maça girmek için kuyrukta yerlerini almışlardı ve maçın başlamasına 3 saat kala da kapılar kapanmıştı.

Bildiğimiz kadarıyla Cüneyt ile kardeşsiniz. Efsane Başkan OPTİK yanlışlıkla Cüneyt’i karnından bıçaklamış; nasıl oldu bu olay anlatır mısın?
Henüz gençliğe ilk adım atış dönemlerimizdi. Hepimizin elinde, cebinde emanet var; yani moda gibi bir şey o sıralar. Emanetleri çıkardık şakalaşıyoruz derken Cüneyt optiğe doğru yükseldi. Biz gülüyoruz falan, bir baktık bıçak kanlı. Cüneyt’ te farkında değil. Deri kesilmiş ve bağırsakları sadece ince bir zar tutuyor. Korktuk, hemen bir eczaneye koştuk. Eczacı acilen hastaneye gitmemiz gerektiğini söyledi. Atladık taksiye ki o esnada zar yırtıldı ve bağırsaklar dışarı förtleyiverdi. Biz elimizle bağırsakları tekrar Cüneyt’in karnına sokmaya çalışıyoruz. Paniklediğimiz için olayın vahametinin farkında değiliz. Bir de eve hesap verme durumu var tabii. Neyse, Cüneyt üç ay çile çekmek zorunda kaldı.

Tribünde belli bir saygınlığın ve demokrat bir yapın var. Bu nasıl oluştu anlatır mısın?
Biz daima garibanlara sahip çıkmaya çalışan, vicdani bir tutum izledik. Bu da bizim halkın içinden biri olmamızdan kaynaklı bir durum. Tribüne emek verenler hep garibandı. Farklı siyasi görüşten olsak ta herkes ile birleştiğimiz noktalar vardı; en başta da BEŞİKTAŞ sevgisi olmak üzere. Birbirimizin düşüncelerine saygı duymayı hayatın içinde öğrendik. Bizatihi halkın ta kendisiyiz yani. Örneğin şu an mecliste hala beni temsil edecek bir parti görebilmiş değilim. Ulu önder Mustafa Kemal ATATÜRK’ü değişmez önder olarak görüyorum ve benim nazarımda öyle de kalacaktır; kimse bunu değiştiremez. Bu konuda tüm arkadaşlar ile hemfikir olduğumuzdan tribüne siyaseti sokmamaya çalıştık.

Yönetimin tutumu ile stadın yenilenmesi hakkındaki görüşünü alabilir miyiz?
BEŞİKTAŞ yönetimini başarılı bulmadığımı söyleyeyim evvela. Başarının göstergesi nedir diye sormak lazım. Tabii ki yok ancak Başkan çok iyi bir BEŞİKTAŞ’lı. Bu devirde kim cebinden çıkarıp 50–100 milyon TL. verir? Başkanın seçim tercihleri hatalı, kimse elini cebine atmıyor ve biraz da şanssız sanırım. Yine de BEŞİKTAŞ’ımıza kazandırdığı yatırımlar -ama hatalı, ama eksik- çok önemli çalışmalardır. Tek başına da ancak bu kadar çevirebiliyor. Şunu söyleyeyim bazı şeyleri çok iyi öğrendi. Gerçi pahalıya mal oldu ama neylersin.

Gelelim stadın yıkılıp yeniden yapılması meselesine. Biz istesek de istemesek de stadımız (mabedimiz) gerek beton ve gerekse demir açısından çürümeye başladı. Tamirle falan olacak işler de değil bunlar. Yani yapı itibariyle her geçen gün güvenilirliğini yitirmekte.
Eğer yenileme çalışması yapılacaksa başka bir projeye gerek yok. Biraz kapasiteyi arttırarak ruhunu kaybetmeden şu anki projeye uygun yapılabilir. Belki gözden kaçan bir şey var. Deniz ve kara trafiği açısından Türkiye’ de en kolay ulaşımı olan stat bizimkidir.

Geriden gelen genç nesli nasıl değerlendiriyorsun?
Ben yeni nesilden umutluyum, hepsi de pırıl pırıl. Birkaç tane kardeşimizin eksik hareketleri olabilir onu da zamanla düzelteceklerdir. Biz sadece BEŞİKTAŞ’ı sevdik. Herhangi bir menfaatin peşinde olmadık. Aksine hep fedakarlıkta bulunan biz olduk. Bazıları soruyor “ Onlar BEŞİKTAŞ’a ne verdi?” diye. Vallahi kendisi ne vermiş ki anlayabilmiş değilim ama bizim kuşak hayatını verdi ve tek bir adımımızda dahi pişmanlık duymadık. Aynı bedeli, aynı arkadaşlar ile birlikte seve seve yine öderim.
Sadakate her zaman önem vermişimdir. Gençlere tavsiyem; beni ya da bir başkasını değil sadece BEŞİKTAŞ’ı sevsinler. BEŞİKTAŞ’lılık duruşu budur ve yakışanı da budur; onu söyleyeyim. Emek vermeden de bir şey elde etmenin tadı tuzu olmaz ve değerlerini koruyamıyorsan artık başkalaşıyorsundur bu nedenle her kes başarı için çok çalışmalı.

Birçok arkadaşımız şu an aramızda yok. Takip ettiğimiz kadarıyla her fırsatta mezarlarını ziyaret ediyorsun. Kaybettiğin arkadaşların arasında en çok hangilerine üzülüyorsun?
Öncelikle bütün arkadaşlarım benim için değerlidir. Dedim ya sadakate çok önem veririm. Ancak Cüce AYHAN, Pembe HASAN, Koko CAVİT kaybettiğimiz arkadaşlar içerisinde en çok üzüldüklerim. Bazen bu arkadaşlar ile birlikte aç kaldığımız dönemler de oldu, bazen bir simidi paylaştığımız anlar da. Bu arkadaşlar yokluk ve yoksulluk içinde yaşadı. Sahipsizlikten ve çaresizlikten kaybettik onları. O süreçte imkânlarımız kısıtlı olmasına karşın çok çaba gösterdik ama yetmedi. Nitekim tercih hakları yoktu. Optik, Soner ve Serkan; hepsi de benim için değerliydi. Optik dışarı çıktığında herkes gibi ben de umutluydum ama olmadı işte… Sadece onları değil, ben hala Façalı Ali ile Aykut’unda mezarlarını ziyaret ederim.

Gelelim Kayseri maçındaki kolluk kuvvetlerinin tutumu ile Alen’in özür meselesine. Bunlar için ne diyorsun?

Kolluk kuvvetlerinin gerçekleştirdiği şiddet çok gereksizdi. Ben konunun dışında olduğum halde taraftarların önüne geçerek yatıştırmaya çalıştım. Bu sefer polisler panikledi ve her şey bir anda oluverdi, haliyle hedefte olan da ben oldum. Yere düştüğüm zaman kolum kırıldı 3–4 haftadır alçıda. Bizim açımızdan da özür dilemeyi gerektirecek bir olay yok. Olayı şişe atan taraftarlar başlattı diyorlar, böyle bir şey yoktur. Bence polislerin gereksiz yere kimyasal silah kullanmasından kaynaklandı her şey. Şölenimizi zehir etme konusunda ellerinden geleni yaptılar ve maalesef yine bizi haksız çıkardılar. Alen’in durumu ise her zamanki gibi işte, yorum yapmaya gerek yok. Ben de yorum yapmıyorum.

Geleceğe ilişkin ne gibi düşünceler taşıyorsun? Umutlu musun?
Geleceğe ilişkin birçok düşüncem var. Hepsini değil de bir kaçını anlatayım. Kulüpte söz sahibi olmak için kulübe üye olmak lazım ve o üyelerin de aidatlarını eksiksiz, sektirmeden yatırması gerekir. Hatalı kararlar yüzünden takımın taraftara sattığı ürün kazancı çok düşük kalıyor. Bu sefer de ne oluyor? Akla hayale gelmeyecek şekilde ruhunuzu parayla satın almak isteyen tekliflerle sponsorlar devreye giriyor. Bu işleri sponsorlardan alınacak paraya bırakırsak para gelir belki ama karşılığında biz ruhumuzu kaybetmiş oluruz. Bu sorunları çözüm planları ile birlikte ele almamız için üye sayımızı yükseltmemiz ve önerilerimizi dikkate aldıracak güce erişmemiz gerekir.

Dejenere olmuş kirli ilişkiler ile ortak hareket edilmemesi gerekir. Sonuçta bu işler gönül işidir. Şu an altyapımız tam bir felaket. Dışarıdan alınan sponsor paraları bize hiçbir şey veremeyen pahalı oyuncaklara gitti. Adı sanı duyulmayan oyuncular medya tarafında şişirilerek getirildi ve birilerine çok paralar kazandırıldı. Sonuçta da hep kaybeden Başkan ve biz olduk. Dikkat edin dünyanın hiçbir yerinde rekabeti kaybedenlerin yanında hiç kimse olmaz. Bu sadece BEŞİKTAŞ’lılara özgü bir şey. Bazıları acıları zevke dönüştürdüğümüz kanısına kapılıyor ki bu daha büyük bir hata. Bu, camiamızın sadakate ne kadar önem verdiğini göstermektedir. Önemli olan bu sevgiye layık oyuncularla bu işi götürmekte. Ruh dediğimiz de budur esasında.

Son olarak konumuzun dışında bir şey sormak istiyoruz. Bildiğimiz kadarıyla Büyük BEŞİKTAŞ çArşısı içinde bulunan Postanenin bulunduğu katta işlettiğin bir mağazan var. Ekonomik kriz seni de etkiledi mi? işleriniz ne durumda?
Vallahi esnaf olup da işi iyi olan çok azdır herhalde. Kapitalizmin beşiği ABD’de başlayan ve tüm dünyayı etkileyen bu kriz maalesef işlerimizi durma noktasına getirdi. İşin ilginci parası olan da alış veriş yapmıyor. Mağazamızda fiyatlarımızı yarı yarıya indirdik, en azından masrafları karşılayalım diye maalesef o da olmadı. Bakalım nereye kadar dayanabileceğiz. Biz de bilmiyoruz.

Bu kadar yoğun bir zamanda HALKIN TAKIMI’na zaman ayırdığın için teşekkür ederiz. Umarız BEŞİKTAŞ’ımız bu sene ipi göğüsleyerek şampiyon olur. İşlerinde de bol kazançlar dileğiyle… Allah yardımcımız olsun.
Sağolasın, ben de başarılarınızın devamını diliyorum.

Tırtır deleme/Namık KARTALOĞLU

2009-08-26T12:35:00.000-07:00

Tırtır deleme

Hepimiz topaç oynamışız. Benim evde şu an bile (45 yaşındayım yani eşşek kadar herifim) halen topaç bulunduruyorum ve bazen oynarım da.

Topaç oynamak bir sanattır. Sadece topacı yere atıp dönmesini beklemek değil olay, tam yalpalayacağı zaman sicimle ucundan dokundurup bir daha onu süratlendirmek. Hani kaşkolumuzun ucu boynumuzdan sarktığı zaman şöyle yana savurarak tekrar boynumuza atarız ya o şekilde sicimi topacın çivisine sarıp yukarı doğru hızla çektiğimizde topaç yerden havaya doğru fırlar ve elimizin ayasına kondururuz. Gerdiğimiz el ayamızda bir süre döndükten sonra (hoş bir duygusu olur dönme esnasında, elimizi gıdıklar) ve orada yalpalamaya başladığı zaman sicimimizin ucuyla topaca çelme atarız ve sicimin ucundan aşağı iner. Sicimin dönüş noktasına geldiğini hissetmek bir sanat olayıdır. O anı hissetmek için bir yüz saat sürekli topaç çevirmek gerek. O dönüş noktasına geldiğinde yukarı doğru sicimi çektiğimizde topaç bu defa yukarı doğru sicimi okşayarak çıkar ve bunu en çok ve sürekli yapan mahallenin Topaç çevirme ustasıdır. Ben ancak 15, taş çatlasın 20 defa çevirebiliyordum. Mahalleden öyle arkadaşlarım vardı ki onlar topaç cevirmeye başladıklarında biz eve yemek yemeye giderdik, gelirdik ve onlar halen devam ediyor olurlardı. Yani eğlenen onlardı biz değil.

Topacın kalitesi
Birinci faktör: Topacı yapan ustanın ustalığından gelir. Topaç ağaç ve at nalı çivisinden yapılır. Topacın ağacı huni şeklinde yapılır ve tepesi yuvarlaktır. Yuvarlak kısmı huni kısmın ortasına oturmalı, eğer o yuvarlağın merkezi huninin sivri merkeziyle paralel değilse o topaç yalpalar. Ağacında düğüm olmamalıdır çünkü düğüm diğer bölümden daha sığ olduğundan düğüm olan taraf ağırdır ve topacın dengesini bozar; yine yalpalar.

İkinci faktör: Topacın çivisinin çakılacağı merkez tamamen dik olmalı yoksa o da dengeyi bozar. Yalpalama kaçınılmazdır.

Üçüncü faktör: Çivi dik olmalı, dik olmayan çivi yalpalar ve topacınız döndüğü süre içinde hep sarhoş sarhoş döner.

Yukarda saydığım özellikler topacı yapan ustanın ustalığına bağlıydı. Bir de bizim ustalığımız veya emeğimiz vardı işin içinde ki bu emek bence hiç de göz ardı edilmeyecek bir emekti çünkü o topaç kişilik kazanırdı kullananın elinde.

Küçücük bedenlerimizi taşır esnaflar sanatkârların çarşısına inerdik. Orda topaç satan dükkânları gezerdik. Topaçta kullanılan ağacın ne ağacı olduğunu bilmediğimiz halde, elleyerek kalite kontrolünden geçirirdik. En nihayetinde, saatler sonra topaç alınmış olarak koşa koşa eve gelinirdi. Daha yapacak çok iş vardı.

Topaç marangoz amcadan dilenilen zımpara kâğıdıyla güzel bir zımparalanırdı. Ardından renkli kalemlerle üstü işlenirdi. İşlenilen resim özel bir tasarımdı çünkü döndüğünde o resimden de bir şeyler çıkmalıydı topaçta. Sonra analardan ceviz alınır, cevizler kırılır, havanlarda dövülür, ufaltılırdı. Bir beze serildikten sonra topaç iyice ovulurdu o ceviz tozuyla ve o topaç bir mobilya ustasının yaptığı ustalıkta cilalanmış olurdu. Artık kullanıma hazırdı. Bu boya cila süresi de bir iki gün sürerdi. Bazı oto fuarlarında görülen açılışlar gibi topaç da gösterime hazırdı artık…

Her şehrin veya bölgenin topaç için bir ismi vardır. Biz Deleme derdik. Ucu eğri delemeye de Tırtır deleme derdik; sürekli yalpaladığı ve ne zaman ne yöne kayacağı belli olmadığı için.

Bu yazım tüm tırtır delemelere ithaf edilmiştir.

Medeni ittifak/Yumurtakafa YILMAZ

2009-08-26T12:28:00.001-07:00

MEDENİ
İTTİFAK

Medeniyetler ittifakı (Mİ) Türkiye ve İspanya Hükümetlerinin girişimleriyle Birleşmiş Milletlerin (BM) himayesinde 2005 yılında kurulmuş. Burada sözde amaç; çeşitli kültürleri bir araya getirmeye çalışmaktır. Sonuç olarak da insanların beklentisinden uzakta, halklara fiili hiçbir fayda sağlamayan toplantılar yapılmaktadır.

Halkların arasında hiçbir sorun olmadığı halde emperyalist sömürücüler ile onların işbirlikçi yöneticileri geçici olarak ırkçı yaklaşımları rafa kaldırmakta, çıkar çatışmalarını yine geçici olarak uzlaşıya bırakmaktadır.
Neden ?

Ürettikleri mala pazar bulmak ve kazanç ağını daha fazla genişletmek için. Peki, neden ırkçılığı tamamen kaldırma çalışması yapılmıyor? Rekabet! Evet evet.

“Sınırlar, kotalar, yasaklar olmadı, gerekirse halkları birbirine kırdırma politikası da elimizin altında bulunsun. Her şey kutsal menfaatler için.”
Obama, ülkemize turistik seyahat amacıyla mı geldi sanıyorsunuz! Ve tamda onun geldiği tarihlere denk düşen “Medeniyetler İttifakı” toplantıları yapılıyor. Ne diyor Obama; Her şey değişiyor, değişime ayak uydurun. Peki, ABD politikaları değişiyor mu? Hayır. Sadece kendisine yeni Pazar yollarının açılmasını talep ediyor. Malum, Rusya,İran ve Çin üzerinden bir yerlere ulaşması zor. İşte böyle, al sana sıcak bulduğun Obama usulü yaklaşım.

Al sana, Medeniyetler arası itti-fuck yaklaşımı.

ABD’li General Smadley D. Butler 1920’lerde emekli olurken özeleştiri yapıyor. “Bütün hizmetim süresince şerefler, madalyalar, terfilerle karşılandım. Geriye baktığımda, kendimi mafya lideri Al Capone’den daha beter hissediyorum. O şantajını sadece 3 şehrin mahallelerinde sürdürebiliyordu. Biz deniz piyadeleri 3 kıtada cirit atıyoruz.”

Kime hizmet amacı taşıyor tahmin etmek zor olmasa gerek. Peki ya 90 yıl sonrasında değişen ne oldu?

Küba halkını anlatan “Dinle Yankee” kitabından bir alıntı aktarmak istiyorum;

“Her inanan gibi bizlerde günahın ne demek olduğunu pekala biliyorduk. Ama günah, para demekti. 12–14 yaşlarındaki kızlarımız için, genelevlerin iğrençlikleri yoksulluktan daha iyiydi. Eski Havana, sizin soğuk kışlarınızdan uzaktaki tatil yerlerinizdi. Ancak; dolarlarınıza uzak değildi.

Önce ABD dolarınız geldi sonra da ABD bayrağınız.

Bizim yönetenlerimiz hırsız ve uşak, sizin kapitalistleriniz ise ABD’nin başları yukarda şerefli insanları. Bizler ise her ikisinin köleleri. Bizim tarihimizi yapan ve bizim hayat yolumuzu çizen, kendi yaptıklarımız veya yapamadıklarımız değil. O, ABD’de masa başlarındaki pazarlıklarda kararlaştırılmıştı.

Biraz uzun oldu ama neylersin herkes için itti-fuck. Önce borçlandır, sonra köleleştir, sonrada sömür.

Endüstri-futbol bizim tabirimiz ile endüstriyel futbol. Galiba bu konuyu tekrar tekrar yazmamız gerekecek.

Önce borçlanıyorsun, sonra bağımlı hale geliyorsun, sonrada zenginliklerini kaybediyorsun. Üstelik tüm bu olanları, “her şeyin hayırlısı” diyerek karşılıyorsun.
Global, liberal ve vahşice planlanan bu sistemin küçük bir prototipi üzerimizde sınanıyor gibi değil mi?

İşte;

biz bütün bu olan biteni görerek hareket ediyoruz. Ve birileri de bizi çok iyi görüyor olacak ki ! 4 Mart da bunu jop, su ve gazlayarak ifade etti.
Tek başına ayakta duran BEŞİKTAŞ-çArşı duruşu güce tapmayanlara da örnek olmuştur.

Bizler zenginliklerimizin farkındayız ve bu zenginliklerimizi bizden çalmaya çalışanlarla da itti-fuck falan yapmıyoruz kardeşim.

Meksika’nın yiğit lideri Zapata ne diyor.
Diz çökerek yaşamaktansa, Ayakta ölmek yeğdir.

NO PASSARAN.

ey yoksul insan
ey yoksulun yoldaşı
ey yoksul yoldaşına sırdaş olan
ey yoksul yoldaşının sırdaşına arkadaş
ey anaların çığlığıyla ürperen
ey ürperenin kardeşi
ey yurtsuz adam
oğlunu yitirmiş baba
babası vurulmuş çocuk

ey yâri yâresi olmuş kadın
şarkısı yasak ozan
yolunmuş çiçek
ürkütülmüş güvercin
urgandaki
hücredeki
sürgündeki
ey duvağı yırtılmış gelin
sırtından vurulmuş genç
torunu çalınmış dede
açlığa oyulmuş bebek

sürgündeki
namludaki
duvardaki

ey göğsü dağlanmış esir
nice günün nice gecen
yaşamak uğruna yaralıdır
ey "zincirlerinden başka
kaybedecek şeyi olmayan"
insanca yaşamak isteğiyle suçluysan
hayatta olmanın onuru da yaralı
ey hayata sevdalı esir
dünümüzde
günümüzde
tenimizde bu yara
"bizi kurtaracak olan
kendi kollarımızdır."

Nihat BEHRAM

Şampiyonluk kültürü/Ümit BAYEZİT

2009-08-26T12:21:00.000-07:00

ŞAMPİYONLUK
KÜLTÜRÜ

BU SENE ŞAMPİYON GÖRELİM SİZİ
ÖLMEDEN MEZARA KOYMAYIN BİZİ
KORKUTMAZ BİZLERİ MUSALLA TAŞI
ÖLÜMÜNE SEVİYORUZ BİZ BEŞİKTAŞ’I…

Dizeleriyle haykırdığımız muradımız var;
Şampiyonluk….

34 maçlık uzun bir periyot. Yaz sonu başlayan; sonbaharın hüznünü, kışın sert ama parlak temiz yüzünü de içinde barındıran, ikinci ve en mutlu baharla kâh gönüllere ferahlık kâh en sert tartışmalarla uzun sürecin muhasebesinin yapılmasını sağlayarak sonlanan bir dönem.

Kimine göre mutlu, kimine göre hüzünlü son…
Mutluluk da hüzünde bu bağlamda göreceli kavramlar. Herkese göre değişen, amaca göre değişen kavramlar. Bizi mutlu edecek son ise ŞAMPİYONLUK’tur. Hem süper! Ligimizde hem de Türkiye kupasında şampiyonluk bekliyor, istiyoruz. Diğer olası tüm sonuçlar hüzün hanemize yeni bir çentik atmaktır.

Onursal başkanımız Sayın Süleyman SEBA’nın Türk futbol literatürüne ve bizlere kazandırdığı ‘’ŞEREFLİ İKİNCİLİK’’ kavramı ise lig bitiminde geri dönüp baktığımızda kar/zarar tablosunun en net nötrleyici elemanı olmaktadır. Daha önce de Ayhan (Ankaralı) abimizden aktardığım deyimle ‘’ÜÇ PUAN SEVGİSİ DEĞİLDİR BEŞİKTAŞ SEVGİSİ’’. Ancak BEŞİKTAŞ’ımızın başarıları da onurumuzdur, gururumuzdur…

Bu yıl çok farklı ve bambaşka seyreden şampiyonluk sürecinde (kupa ve lig) son aya girmiş bulunmaktayız. Mayıs ayının 3 ve 13 ünde ezeli rakibimiz ile biri ligde ve biri de kupada olmak üzere çok önemli iki final maçı oynayacağız. İkisini de kazanarak ilk maçla ligi perçinlemek ikincisiyle kupayı müzemize götürmek amacımız. Her iki maç içinde kartallarımıza başarılar dileriz.

Birçok aklıevvel bezirgânın (ki bu cenah ve amaçları bellidir) şampiyon olmasını temenni ediyoruz dediği, son birkaç yıldır yarışta var olan bir Anadolu kulübünün ve camiasının emeklerinin ve mücadelesinin hakkını vererek, sürece kattığı rengi yok saymadan ve TARAF olmamızdan mütevellit şampiyonluk için BEŞİKTAŞ’ımızdan başka bir noktayı işaret etmemiz mümkün değildir. Olmamalıdır…

Endüstriyel futbol dayatmaları sonucunda ortaya şampiyonluk yolunda birçok engel çıkmaktadır. Bunlardan en belirgini maalesef misyonu Türk futbolunu daima en ileriye taşımak olması gereken futbol federasyonu ve yayıncı kuruluşun diğer kulüplerle enteresan ilişkisi oluşturmaktadır. Kurum içi komitelerin aralarındaki sıkıntılar ve aymazlıklar, her kulübün kendinin kayırılma isteği ve başarısızlıklarını gölgelemek adına yaptıkları türlü saldırılar ve çıkışlar ilgili kurumlara olan güveni iyice sarsmakta ve maalesef bahsettiğim misyonun vizyona dönüşmesi yolunda ağır darbeler indirmektedir. Muradımız maçların sahada ve objektif hakemler yönetiminde oynanması ve BEŞİKTAŞ’ımızın şampiyon olmasıdır. Bunun için yapacağımız ve en güzel şekilde yaptığımız tek ‘’tezgâh’’! Dünya futbol kamuoyunun da takdirini kazanan çArşı (taraftar) ruhunun da oyuna dahil edilmesi ve bu vesileyle 12. adamla oynamamızdır.

‘’Fazla konuşan çok hata yapar’’ tespiti ile cevap vermek durumunda kalan sayın başkanımız Yıldırım Demirören’in bu noktadaki çıkışı ve zamanlaması oldukça manidar ve yerindedir. Bu çekişmelere dahil olmak zorunda olmadığımızın, yapmamız gerekenin sadece maçlarımızı kazanarak ya da en az kayıpla maçlarımızı atlatarak şampiyonluk yolunda emin adımlarla yürümek olduğunu, saha dışı faktörlere takılmadan bizlere yakışan şekilde ligi bitirmek için enerjimizi harcamamız gerektiğinin ifadesi yerindedir.

Önceki yıllarda benzer dönemlerde oluşan ve yönetilemeyen stres ve rakip yönetimlerle girilen ikili diyalogların fayda sağlamadığı bilakis onlarca çekilmek istendiğimiz mecrada

boğulduğumuz hepimizce bilinmektedir. Bu yıl yönetimimizce izlenen yol ‘’şampiyonluk kültürünün’’ yönetim kurulunda da belirgin şekilde oluştuğunun göstergesidir.

Şampiyonluk kültürüne fazlasıyla sahip olan BEŞİKTAŞ taraftarı da geçmiş yıllarda yaptığı son hafta hatalarından gerekli payı çıkararak bu yıl şampiyonlukta ne kadar arzulu ve istekli olduğunu tüm provokasyonlara karşı takındığı sağduyulu tavrıyla göstermiştir.

İkinci faktörde sahada her maçı kazanmaya oynayacak bir kadronun oluşturulmasıdır. Endüstriyel futbol kavramıyla birlikte kulüplerimize sirayet eden milyon dolarlık kölelerin bolca kadroda bulunması zorluğu her takımı olduğu gibi BEŞİKTAŞ’ımızı da zaman içerisinde yönetimin basiretsiz politikalarıyla birleşerek zarara sıkıntıya uğratmaktadır. Futbolcuların milyon dolarlık geçim standartlarına sahip olmalarına rağmen birçok haktan mahrum kaldıkları aşikârdır. Başka bir gündem maddesi olarak bu konuya da değinmek biz taraftarların görevleri arasında yer almalı diye düşünüyorum.

Şampiyonluk yolunun olmazsa olmazlarından; taktik, teknik, saha ve idman yeterliliğinden sonra futbolcuların sağlıklı bir şekilde yaşamalarını sağlayan tüm imkânlar BEŞİKTAŞ’ımızda vardır. Bu faktörlerin varlığından ziyade; son dönemini yaşadığımız şampiyonluk sürecinin, futbolcular üzerinde yaratacağı stres ve yorgunluk etkisi de malumdur. Bu etkiyi asgari düzeyde tutmak yani kriz ve stres yönetimini en iyi şekilde yapacak olan da kuşkusuz yönetim kurulu ve teknik taktik kadro olacaktır. Bu süreci en olumlu şekilde değerlendirecek birikim ve imkânlara sahip olduğuna inandığımız kulübümüzün şampiyonluk kupasını müzemize getirmesini sağlayacak en büyük etken tüm camiayla birlikte ortaya çıkarılacak ve var olan şampiyonluk kültürü olacaktır.

Taraftar muradının ve bu yolda ortaya koyması gereken çaba, emek ve sağduyunun farkındadır. Yönetim kurulu (hiç olmadığı kadar)

bu yıl metanetli ve sağduyulu davranmaktadır ve muradını açıkça ortaya koymaktadır.

Şampiyonluk kültüründen uzak bir rakibimiz var, boş stat da maçlarını oynuyorlar. Önce hocaları sonra yöneticileri ve belki de gelecek günlerde en değerli futbolcuları şampiyonluk kültüründen uzak olmaları sebebiyle yarıştan ve formalarından uzak kalacaklar. Bunu tezgâh! Planladığım için değil şampiyonluk kültüründen uzak olmalarının getirdiği acemice aldıkları cezalardan görebiliyoruz.
Kazanılan maçtan sonra yaptıkları bizi şampiyon yapmayacaklar feryatları gibi…

Diğer rakiplerimiz yani defalarca şampiyonluk yaşamış olanlarsa zaten düşmüşler bir tezgâh peşine; sonları hayrolsun. Tezgâhın kralının nasıl açılacağını nasıl işleyeceğini çok iyi bildiklerini hafızamız her an anımsatıyor bize.
Tekrar etmekte fayda var, muradımız her iki kulvarda da (lig ve kupa) şampiyonluk sevincini yaşamaktır.

Her şey var şampiyonluk için, artık konuşmak değil çalışmak gerekiyor. İş sizde futbolcu kardeşlerimiz, teknik kadro ve yönetim kurulu.

Tribünlerden söyleyecek tek bir sözümüz var:

ŞAMPİYONLUK HASRETİYLE ÇOK ÇİLE ÇEKTİK
GECELERİ UYUMADAN SABAHLAR ETTİK
UÇURUMLARA DÜŞMEDEN TUT ELİMİZİ
ŞAMPİYON OL BEŞİKTAŞ’IM MESUD ET BİZİ…

Türkiye A Miili Futbol Takımı A.Ş. (Müseccel marka)/Kenan ÖZCAN

2009-08-26T12:19:00.001-07:00

TÜRKİYE A MİLLİ FUTBOL TAKIMI A.Ş. (Müseccel marka)
80'li yıllar hem hayatla hem de futbol sevgisiyle tanıştığım yıllardır. Hayatın en mutlu dönemi olan çocukluk yılları ile futbolumuzun, uluslararası arenadaki, en işkence dolu sayılabilecek döneminin kucaklaştığı senelerdi onlar. 8–0, 5–0 gibi İngiltere hezimetlerinin damgasını vurduğu tarihlerde futbolu sevmek ayrı bir maharetti aslında. Yurt içindeki müsabakalarda arşa dek yücelttiğiniz yıldızlarımız, uluslararası maçlarda, yıldız tozu misali dağılıp gidiveriyorlardı. İşte buna rağmen; ayrıca milli takımımızı ve kulüp takımlarımızı yılda sadece bir kaç kez Avrupa sahnesinde izleyebilmemize rağmen daha bir coşkuyla beklenirdi uluslararası maçlar. Tabi ki bu yorum tamamen özneldir. Her iki dönemi yaşamışlar arasında, aksini söyleyenler de çıkabilecektir.
O zamanlar yabancı kulüp takımları ve milli takımlarla yaptığımız maçlar tek neticeliydi; mutlak mağlubiyet.(Tabi ki rakip Lüksemburg, Malta ya da onların kulüp takımları değilse...).Konuşulan şey "Gol atar mıyız?(Ne golü, şut bile atamazdık.)" ile "Kaç tane yeriz?" etrafında dönerdi çoğunlukla.
Buna rağmen 80'li yılların milli takım kadroları daha bir sevimli, daha bir "İşte benim takımım" ifadesinin karşılığını doldururmuş gibi gelir, hala bana.
Bir kere milli takımımızı sadece maç oynanırken, sahada izlerdik o vakitler. Maçlardan günlerce önce televizyonda saatlerce tartışmalar olmazdı. Hele ki reklâmlarda görsek o zamanlar ki milli takımımızı; şehre yeni gelmiş köylü kocakarı gibi, derinden bir "Abooovvv!" çekerdik, kesin...

Şimdilerdeyse milli takımımız her an göz önünde. Spor haberlerini bırakın, ana haber bültenlerinin baş gündem maddesi oluyor artık milli maçlar. Hiç bir rakip karşısına yenilmek için çıkmıyoruz. Turnuvalara katılmak hayalden öteye geçemezken, turnuvaların sürpriz takım gediklisi olduk artık. Hatta milli takım oyuncularımızın, yetmedi analarının, onu da mı beğenmediniz babalarının oynadıkları reklâm filmleri dönüyor artık, ekranlarda. Milli maçlar yaklaştı mı eşimiz, dostumuzdan çok milli futbolcularımızı görür olduk. Velhasılı kelam, Türkiye milli futbol takımı bir marka oldu artık. Sponsorlarınca pazarlanan bir meta haline dönüştü. Gittikçe endüstriyelleşen futbolun çarkları arasında bir dişli olması kaçınılmazdı belki de milli takımın. Yine de acı geliyor bu ticarileşme. Futbolumuz gelişti muhakkak ve iyi ki de oldu bu. Yıllardır özlemini duyduğumuz şeydi bu durum; o ezik skorlarla yetişmiş nesiller olarak. Ancak iş futbolun oldukça dışına çıkmaya başladı. Göğüslerdeki ay-yıldız, formalardan çıkıp; ticari kurumların, holdinglerin servetlerini büyüten bir getirim aracı oldu. O ay ve yıldız sadece milli futbol takımımızın sembolü değil, insan sömürü esasına dayalı olarak çalışan kan emicilerin şirket logosu oldu, sözüm ona modern(!) çağımızda... Belki biraz çocukluk yıllarımın özlemli tozundan, daha baskın olarak da milli maçların sadece spor olmaktan çıkıp, bir ticaret kalemi haline gelmesinden ötürü olsa gerek; Hakan Şükür’lü, Hasan Şaş’lı, Arda Turan’lı, Tuncay Şanlı’lı, Nihat Kahveci'li milli takımlar,”Benim milli takımım” olamıyor bir türlü.
Bu kadroların devasa başarılarına rağmen, Dünya Kupası'na katılmayı son maçta kaçırdığımız ve o zamanlar çoğunun soyadlarını bile bilemediğimiz Rıdvan’lı, Tanju’lu, Oğuz’lu, Rıza’lı milli takım, hala "Benim milli takım”ımdır... Hatta daha hayali anımsamalarla anabileceğim Dobi Hasan’lı, Şenol’lu, Sedat 3'lü, Selçuk’lu, Yaşar’lı milli takımlar bile, şimdikinden mislince sempatik geliyor bana...
Tabii ki tercihimiz forvetlerimizin sadece santra yaparken topa dokundukları günlerdeki milli takımı değil, şimdilerin turnuva fatihi milli takımını izlemektir. Ancak bu çocukları ve taşıdıkları formayı, reklâmlarda ticari meta olarak sergilenirken görmek yerine sadece yeşil çimlerde rakiplerine karşı hünerlerini sergilerken görsek daha şık olmaz mı?

Humma Yakobi/Namık KARTALOĞLU

2009-08-26T12:14:00.001-07:00

Humma Yakobi Vilayette ödülünü alıyor

Futbol Rinkeby Enternasyonal Futbol Kulübü oyuncusu olan 16 yaşındaki Humma Yakobi il spor müdürlüğünün ”gençlik lider oyuncu” ödülü olan 10 000 Kronor u alıyor.
Bu ödül Humma’ ya, devletin spora katkı kampanyasına bağlı sporu geliştirme anlamında, üç ayrı kız futbol takımı kurmasına dayanarak verildi.

”Çok hoş bir duygu, paralarla ne yapacağıma bakacağız. Belki anavatanım Afganistan´da bir çok kıza yardım ederim ki onlar da futbol oynayabilsinler” dedi Humma.

Burs 15 Kasım 2007 de, Stockholm Stadshus(valilik) te verilecek.

(Mitt i Tensta Rinkeby 2007- Yerel gazete)

* * *

Humma bir burs daha kazandı

RTIIK(Rinkeby Tensta International Idrott Klubb) Kız futbol takımı oyuncusu kaptanı olan Humma Yakobi’ yi gerçekten kutlarız. Humma 4 Mart günü Stockholm spor federasyonunun Folksam husetteki Burs ödülünü yıllık kongre zamanı alacak.
Ödüle layık görülmesine gerekçe; Humma’ nın kız futboluna olan tutkusu, kız futbolunun popüler olmayan ülkelerden göç eden kız futbolcuların yolunu açmak için tepkilere inatla karşı durusundan dolayı verildiği belirtildi.

Humma'nın tarihi geçmişi bize güzel ve popüler olan ve bir kaç yıl önce sinemalarda gösterilen film “Beckham gibi falsola” yı (Bend it like Beckham) hatırlattı. RTIIK oyuncusu Humma ya 2008 sezonunda başarılar dileriz.

(Mitt i Tensta Rinkeby)

* * *

Futbolcu ve diğer kızlara Örnek Kişilik
17 yaşındaki Afganistan’lı futbolcu Humma Yakobi babasına ve geleneklere karşı savaşını kazandı. Simdi Tensta Rinkeby Enternasyonal Futbol Kulübünde oynayan Humma geleceğin en büyük yıldız oyuncusu olma yolunda. Humma aynı zamanda zamanının büyük çoğunluğunu diğer kız oyuncuların gelişimine ayırıyor.

Humma Yakobi, Futbol için uğraşlarından dolayı iki kez aldığı bursu Afganistan’daki ailesiz çocuklara bağışladı.

(SR-Sveriges Radio)

* * *

Humma Yakobi Neden futbol oynamaya başladın?

Futbol oynamayı seviyordum ve daha çok küçükken okulda futbol oynamayı denemiştim ama ben bir kulüpte oynamayı istiyordum. Bir arkadaşım vardı. Kendisi bir kulüpte oynuyor ve benim de aynı kulüpte oynamamı istiyordu. Deneme amaçlı bir gün oynadım; çok sevmiştim. Şimdi Forvet olarak bu kulüpte oynuyorum. Haftada 4 gün antrenmanlarım var; iki gün kulüple, iki gün de okul kadrosunda. Okul kadrosu maçlarımız genelde erkek çocuklarla karışıktır. Benim oynamadığım zamanlarda 1995 doğumluları çalıştırıyorum.

Futbol oynamanın en güzel yanı nedir?

Diğer takımlarla maçlar en güzeli. Takımdaki herkes arkadaştır, öyle olunca oynaması da zevkli oluyor. Oyun oynama, mücadele etme, amacına ulaşma en güzel hedeftir futbol oyununda. Başkalarının futbol oynamasını seyretmekte güzel, iştah acıcı. Hemen oyuna girip oynamak istiyorsun.

Hiç Futbolun sana zevk vermediği zaman oldu mu?

Hayır, her zaman futboldan zevk aldım.

Futboldan dolayı Üzgün olduğun zamanların oldu mu?

Evet, yenildiğimiz zamanlar. Bir maç esnasında karşı takımdan bir kız beni formamdan çekti o zaman çok kızmıştım ve üzülmüştüm ama hakem faul verdi.

Annen ve Baban futbol oynama konusunda neler düşünüyorlar?

Başlangıcında babam çok katıydı, benim oynamamı istemiyordu karsıydı, ama ben de direndim oynamalıyım diyordum ve kazandım. Simdi çok iyi. Annem basından beri hiç karşı çıkmadı oynamama.

Futbol oynadığın zaman ve gol attığında ne hissediyorsun?

Çok hoş, oynarken aldığım hazzı izah edemem. Bazen kendime inanamıyorum gol attığımda.

En büyük hayalin nedir Humma?

İyi bir futbolcu olmak.

Kız veya erkek arasında fark var mı futbola bakış açısından?

Simdi babamın da desteğini hissettiğimden, mücadelemi sahada veriyorum ve hedefime odaklandım. Önceleri bu kadarını düşünemiyordum. Şimdi beni desteklediği için her şey güzel gidiyor. Ben inanmıyorum kız ve erkek çocuklar arasında farklılığa.

Maradona´yla tanıştın mı?

Hayır, ama kim olduğunu biliyorum. Benim idolüm Cristiano Ronaldo ve hedefim onunla tanışmak.

Bir dahaki maçınız ne zaman?

15 Eylülde oynuyoruz, rakibimiz de Solentuna

Çeviri: Namık Kartaloğlu

Hey gidi Karadeniz/İsmail Hakkı DEMİREL

2009-08-26T12:08:00.000-07:00

HEY GİDİ KARADENİZ
Seksenli yılların sonunda yapımına başlanan ve hamisi Mesut Yılmaz olan, Karadeniz’i Beton haline çeviren, çocukluğumuzu, anılarımızı, umutlarımızı, yaşadıklarımızı, yaşacaklarımızı elimizden alan bir proje geçtiğimiz yıl sonuçlandı. Ne de havalı değil mi ?

Karadeniz Sahil Yolu.
Samsun’dan başlayıp Sarp Sınır kapısına kadar uzanan 542 km uzunluğundaki sahil şeridinin içinin boşaltılıp denize dökülmesi ve hem doğayı, hem denizi hem de ekolojik çevreyi insanlardan mahrum bırakan kara bir çizgidir. Artık insanların umutları, özgürlükleri, çocuklukları arasında siyah bir çizgi var. Deniz bizim, doğa bizim, ekoloji bizim. Eee? niye çizgi çekersin be adam? Çocukken sahilinde annemizin elinden kaçıp koşturduğumuz, kumsalında güvenle denize girdiğimiz, biraz büyüyünce kız arkadaşımızla oturduğumuz, canımız sıkılınca iki tek attığımız yerlerden şimdi son model, son sürat, arabalar geçiyor...

Neydi suçumuz, masum bir çocukluk yaşamak mı? Memleketime gittiğimde bakıyorum da eski gittiğim yerlerden kıyıya; mesela Giresun Kalesi vardır. Önceden orada denizi ve adayı izlerdik, gün batarken de batıyı. Sadece yeşili ve maviyi hissederdin, şimdi ise tüm güzellikleri gölgede bırakırcasına seni rahatsız eden “hey ben burdayım bana bakmak zorundasın” dercesine insanı gıcık eden simsiyah bir yol.

Aslında orda sadece çocukluğumuz, anılarımız, zevklerimiz, yok edilmedi, o kıyılarda bir tarih yatıyor onu katlettiler. Bu proje ciddi bir zeka sorununun ürünüdür. Dünya’nın başka yerlerinde doğa korunurken, ekolojik denge bozulmazken , bizim ülkemizde Karadeniz’imizde doğanın içine ediyorlar.

Bu projenin hayata geçirilmesini engellemek adına, Başta Volkan Konak, Kazım Koyuncu , Cihan Eren olmak üzere birçok ünlü , birçok sivil toplum örgütü karşı geldiler suç duyurusunda bulundular. Bunlardan Av.Cihan Eren, memleketini alt üst eden sahil yolu için onlarca dava açtı, insanlara bu yolun vahim sonuçlarını anlatmaya çalıştı, yine karayolları genel müdürlüğüne açmış olduğu dava ile ilgili keşfe gitmeden 2 gün önce silahlı saldırıya uğramış ve hayatını kaybetmiştir. Yani bu bize sadece gerizekalı bir yönetim ürünü değil siyah giyen adamların rant kovalamacını gayet net açıklıyor.
Tabi ki tüm bunlar olurken bizler ne yaptık, sesimiz çıktığınca mahallemizde, okulumuzda, güzel beyinlere nakşetmeye çalıştık ama başarabildik mi ? Hayır...

“Yol medeniyettir.” diyerek Karadenizi Kapkara kaderine terkettiler,ama Karadeniz hiçbir zaman kendinden alınanı alınan yerde bırakmaz.Şevval Sam’ın Albüm kapağında söylediği gibi “KARADENİZ, kendisine hoyratça zarar vererek otoyol yapanları hiçbir zaman affetmeyecek; verdiklerini bir gün geri alacaktır.”

Karadeniz Sahil Yolu’nun mali kayıplarına hiç değinmeyeceğim, rant – çıkar kavgaları peşindeki insanların ihalelere nasıl girdiği nasıl aldığını tahmin etmek hiçte zor değil...

İsmi üstünde KARAdeniz,
Bahtı KARA, Talihi KARA deniz,
Martılar bile kalmadı,
Çığlık atan martılar.
Hani neredesiniz,
Kazım’a mı gittiniz,
Cihan’a mı gittiniz,
Onlar savaşırken bizler sustuk diye,
Küsüp bizi terkettiniz...

Erzurumspor amigosu Zafer söyleşisi/M.Fatih EKİCİ

2009-08-26T11:46:00.000-07:00

Amigo Zafer, Erzurumspor'u bize tanıtır mısınız?
14 Şubat 1968’de Erzurum’un öne gelen esnaflarından olan Hilmi NALBANTOĞLU bir heyet oluşturarak Amatör ligde yer alan takımları birleştirerek profesyonel bir kulüp kurmak istediler. Bu çağrıya Aziziye Gençlik Spor Kulübü olumlu yanıt verdi. Bu kulübün ismi değiştirilerek ERZURUMSPOR Profesyonel Futbol Kulübü olarak kuruldu. İlk resmi renkleri Kırmızı Siyah olan kulübümüzün sonraki yıllarda renkleri Mavi Beyaz olarak değiştirilmiştir. 1969-1970 Futbol sezonunda Profesyonel 3.ligde mücadele etmeye başlayan Erzurumspor 1972-1973 sezonunda ligi namağlup Şampiyon olarak Dünya Futbol Tarihinde Bunu gerçekleştiren Sayılı takımlardan biri olmuştur. Erzurumspor 1997-1998 Futbol sezonunda 2.ligi şampiyon olarak tamamlayıp Süper Lige çıkmıştır. Halen 2.lig B kategorisi 4. grupta Mücadelesini Sürdürmektedir.

Amigo Zafer, Erzurumspor ile nasıl tanıştı ve amigoluk hayatınız nasıl başladı?
Özellikle Babamın ve Yakın çevremin Erzurumspor’a olan yakın ilgisi beni çok etkiledi küçüklüğümden beri Babamla beraber içerdeki ve deplasmanda ki maçlara giderdim. Kısacası Bu Sevda babamızdan miras kalmıştır bana. Erzurum’daki ağabeylerimizin Erzurumspor maçları esnasında Kendinden geçmesi Erzurumspor’a olan sevgisi ve oradaki Atmosfer Beni çok etkiledi ve bende kendimce bir karar alıp bir grup kurmak istedim ve Tribün Liderliğim 18 yıl önce başladı. 17 yaşındayken AZİZİYELİ FANATİKLER ismi altında Tribün Faaliyetlerine ve Grup başkanlığı’na başlayan ve bugünlere kadar gelen bir aşktır.

Tribün temsilcisi mi? Amigo mu? Yaptığınız işi nasıl tarif ediyorsun?
Sana nasıl hitap etmelerinden hoşlanıyorsun?
Şu andaki Resmi görevim Büyük Erzurumspor Taraftarlar Derneği (BESTDER) Yönetim Kurulu Başkanıyım.
Ayrıca Erzurumspor Tribününde Liderlik Yapıyorum. Bütün Tribünlerde olduğu gibi Bizim Erzurumspor tribününde Liderlik konumundaki insanlara Genelde Reis diye hitap ediliyor Tribündeki ağabeylerimiz, kardeşlerimizde bana Reis diye hitap ediyorlar bu da bizlerin hoşuna gitmektedir.

Sizce bir liderin çevresine dağıttığı babacan imajın esin kaynağı nereden gelmelidir?
O Liderin öncelikle her kim olursa olsun hangi takım tribün lideri olursa olsun şunu iyice bilmelidir ki çevresinde bulunan tribünde ve diğer normal yaşantısında yanında bulunan ağabeyleri kardeşleri sayesinde o konumda bulunduğunu hiçbir zaman unutmamalıdır. Onunda çevresinden gördüğü Sevgi ve Saygıyı bunları düşünerek aynı şekilde çevresine yansıtmasından gelmelidir.

Erzurum, yurdumuzda soğukluyla aşina olduğumuz bir şehir ve bu ilimizde insanlar arasında nasıl bir bağ vardır?
Eğer bir insan yaşadığı yeri Seviyorsa o bölgenin coğrafi konumu ne olursa olsun DADAŞLARIN yüreğindeki Sıcaklık bütün olumsuz şartları en arka plana itmektedir. -40 derecede tribünleri doldurarak takımının bulunduğu konuma bakmaksızın hep beraber omuz omuza desteklememiz nasıl bir bağ oluştuğunun en güzel kanıtıdır. Zaten bunu kardeşlerimizle beraber yaptığımız “-40 olsada biz Erzurum Manyağı olmuşuz” bestesiyle en güzel şekilde dile getirmişizdir.

Tribünlerdeki sıcak ambiyansı yaratma hususunda ne gibi yöntemlere başvuruyorsunuz?
Öncelikle bizim tribünlerimizde sevgi, saygı, kardeşlik ön plandadır. Bu ambiyansı yaratırken hiçbir sınıf gözetmemeksizin her kesimden DADAŞLARIN fikir ve düşüncelerine kulak verip ve ortak hareket ederek bu ambiyansı sağlamaya çalışıyoruz.

Taraftarlar arasında fikir alışverişini nasıl bir örgütlenmeyle sağlıyorsunuz?
Öncelikle BESTDER’in Tribün gücü DADAŞLAR grubu ve bu grubun Alt grupları olan Üni Dadaş ve Lise Dadaş gruplarının temsilcileri ve web sitemiz erzurumsporlular.com ve sms yoluyla yaptığımız duyurularla derneğimizde belli günlerde toplanarak yaptığımız fikir alışverişi ile örgütlenmeyi sağlıyoruz.

Erzurumspor maçı yaklaştığında neler yapardınız? Maç sabahını nasıl geçirirdiniz? Bize anlatır mısınız?
Maç günleri genelde önceden yapmış olduğumuz planları uygulamak için sabahın erken saatlerinde bir araya gelerek bütün hazırlıklarımızı tamamlayıp maç saatini bekliyoruz.

Erzurumspor’un tarihini iyi biliyorsunuz geçmişten bugüne Erzurumspor’u nasıl değerlendiriyorsunuz?
Kurulduğu tarihten itibaren yer aldığı bütün liglerde fairplay ruhu içerisinde onurlu bir şekilde mücadele ederek her kesimin ve her bölgenin beğenisini ve takdirini kazanan bir kulüp olarak mücadelesine devam eden bir futbol kulubüdür.

Unutamadığımız bir maçı anlatır mısınız?
1992-1993 sezonunda deplasmanda Rizespor’la oynadığımız play-off yükselme maçıdır. Bu maçta deplasmanda olmamıza rağmen yaklaşık 13 bin kişilik Rize Atatürk stadının dörtte üçlük bölümünü doldurarak (10.000 kişi) maça başladık. Normal süresi 1-0 üstünlüğümüzle biten ve her nedense hakemin bir türlü bitiremediği maçta 92 ve 94 dk.larda yediğimiz gollerle 2-1 mağlup olarak play-off ümitlerimizin bitmesi ve Türk futbol tarihinin en büyük saha içi ve saha dışı olaylarının yaşanmasına neden olan bu maçı hiçbir zaman unutamam.

Bildiğimiz üzere Erzurumspor BESTDER (Büyük Erzurumspor Taraftarlar Derneği) çatısı altında toplanıyor ama bu grubun bir hikâyesi olmalı. Nasıl kuruldu bu dernek biraz bilgi verir misiniz?
Yıllardır Erzurumspor tribünlerinin her zaman ve her şartta lokomotif gücü olan Aziziyeli fanatikler ve Gürcükapılı fanatiklerin birleşmesi sonucu resmi bir çatı altında birleşmesi fikri oluştu. Gürcükapılı fanatikler lideri Şadi Çıran ve ben Aziziyeli fanatikler lideri Zafer Lomenler olarak BESTDER’ i kurmaya karar verdik.

Peki, bu dernek sizce yönetimden yeterince destek alabiliyor mu?
Hiçbir şekilde destek almıyoruz. Gereken her şeyi dernek olarak kendi içimizde hallediyoruz.

Tribünlere ilk ne zaman çıktığınızı hatırlıyor musun ilk çıktığınızda neler hissettiniz?
İlk olarak 17 yaşında Galatasaray’ la oynadığımız hazırlık maçında tribün liderliğine adım attım. Tabii ki ister istemez heyecan oluyor.

Yaşadığımız bölgede(doğu) insanların futbol ya da spora bakış açısını nasıl değerlendiriyorsunuz?
Maalesef tüm Anadolu şehirlerinde ve tribünlerinde olduğu gibi insanların maddi imkanlarının yetersizliği ve iş imkanlarının kısıtlı olması ve dolayısıyla futbol ve sporu geçimden sonra düşünmesi gereken ilgiyi azaltmaktadır. Yaşadığımız şehir için konuşursak kış şartlarının ağır olması da önemli bir etkendir. Ama şundan eminim ki süper ligde oynayan takımlar da dahil Erzurumspor tribünleri, ortalama 10000 taraftara oynayan ender takımlardan biridir. Bunu da özellikle iddia ediyorum.

Anadolu takımlarından biri şampiyon olursa bu sizi pozitif olarak etkiler mi?
Tabii ki etkiler. Özellikle Sivasspor’ un şu anki başarısı bizleri mutlu etmektedir ve şampiyon olmasını da tüm samimiyetimizle istiyoruz.

Türkiye’ de örnek aldığınız ya da beğendiğiniz bir tribün var mı?
Örnek almak demeyelim de beğeni olarak çok beğendiğimiz Beşiktaş çarşı grubu. Bunda sevgili arkadaşımız çarşı tribünün liderlerinden hemşerimiz olan Yılmaz Gitgetir’ in de büyük etkisi vardır.

Sizce Türkiye'de tribün kültürünü yaşatan, korumaya çalışan bu konuda çaba harcayan tribün var mı?
Önceki soruda adı geçen Çarşı grubu gerek Türkiye gerek dünya gündemini yakından takip ederek toplumsal olaylara duyarlığı ile ön plana çıkmaktadır.

Siyasetin her alanda aktif olması şarttır. Haliyle Türk sporunun alt yapısı başta olmak üzere, tüm kulüplerimizi etkilediği de bir gerçek. Erzurumspor’a katkı sağlama çatısı altında herhangi bir yapılaşmaya gitmek için çabalarınız oldu mu? Olduysa, destek gördünüz mü?
Tabiî ki oldu 2 günde 25 000 imza toplayarak Erzurumspor’a gerekli olan desteğin verilmesi için başlattığımız kampanya ve buna benzer etkinliklerimiz her zaman olmuştur, olmaya devam edecektir. Ama maalesef gerekli desteği ve ilgiyi yeterli bir imkanda bulamadık.

En çok hangi deplasmandan çekiniyorsunuz, sevmediğiniz deplasmanlar var mı?
Ya da gelmesini istemediğiniz takımlar?
Çekindiğimiz hiçbir deplasman olmadı. İmkanlarımız dahilinde Türkiye Cumhuriyetinin bayrağının dalgalandığı her şehire deplasman yapmışızdır. Biz her zaman her yerdeyiz.

Erzurum'da insanların tribüne daha fazla gelmesi için organizasyonlarınız var mı?
Her yerde olduğu gibi bizlerinde bu tip organizasyon çalışmalarımız oluyor. insanları maç öncesi gerek yerel basın gerekse web sitemiz Erzurumsporlular.com aracılığıyla maça davet etmemiz ve maç günleri toplu halde stadyuma yaptığımız yürüyüşler takımımızı tesislerden uğurlamamız gibi ya da cadde sokak bir araç tahsis ederek hoparlörlerden Erzurumspor marşları çalarak takımımızın maçına, halkımızı davet etmeye özen gösteriyoruz…

Türkiye de şehir takımlarının taraftar, ekonomik, stad , vb sebeplerden dolayı geri kalmasının başlıca sebepleri sizce nelerdir ?
Maddi imkansızlıklar ön plandadır. Bunda ayrıca 3 büyükler diye tabir edilen takımların hayranlığı maalesef başlıca sebeplerdendir. Ve her koşulda 3 büyüklere gösterilen imtiyaz (yayın gelirleri,reklam gelirleri, hakem etkisi ve lobiler) maalesef Anadolu kulüplerine gösterilmiyor.

Biliyoruz ki, Anadolu illerimiz sosyo-kültürel faaliyetlere hasret kalmış vaziyette, bu durumda ister istemez medyanın popülaritesine sığınmaktalar. Kaçınılmaz bu durum konumuz olan futbol taraftarlığı için de geçerlidir. Erzurum'da ve her ilimizde yaygınlaşan üç büyük takım sempatizanlığı, Erzurumspor'la kıyaslandığında tartışmalar ne yönde gelişmektedir
Acı bir gerçektir ki şampiyonluğa oynayan Sivas ilinde bile 3 büyük takımların etkisi görülmektedir. Dolayısıyla her şehirde bu sempatizanlık devam ediyor ve edecektir. Buna bir şekilde engel olunması gerekiyor. Bunu ancak sportif başarılarla bir nebze de olsa hafifletebiliriz. Şahsen ben buna inanamıyorum. Çünkü 3 büyük takımın bütçeleriyle bir Anadolu takımının bütçesini göz önüne alırsak aradaki fark ortaya çıkıyor.

Herkes yaşadığı şehrin ve semtin takımını desteklemeli mi yoksa 3 büyük takım taraftarı olmak normal mi?
Bana göre herkes Anadolu da kimliğinde yazan şehrin takımını tutmalı. Zaten yeterince 3 büyük kulübe duyulan sempati gereğinden fazla. Bizim için geçerli olan Erzurum’ da yaşıyorsan Erzurumsporlu olacaksın.

Türkiye de yapılan bir araştırmada Anadoluda Trabzon % 80 civarlarında bir de bursa spor % 30 civarında şehirde taraftarı var. Bu araştırmada Erzurumspor’un rolü ne olabilir.
Herhalde bu araştırmaya Erzurum başta olmak üzere Eskişehir, Sakarya, Adana gibi büyük şehirler dahil edilmemiş. Ben ve Erzurum halkı şuna inanıyoruz ki en azından Erzurumda yaşayan insanların %70 lik bir bölümü Erzurumsporludur.

Tribün kültürü olarak, doğudan batıyı nasıl yorumluyorsunuz?
Önceki sorularda söylediğimiz gibi maddi imkanların yeterliliği batı tribünlerinin daha kalabalık olmasını sağlamaktadır. Ama bilinmesi gerekir ki kendi tribünümüz için söylüyorum batıdaki tribünlerden hiçbir eksiğimiz olmadığı bir gerçektir.

Tribünlerini en çok beğendiğiniz takım hangisi?
Beşiktaş Çarşı, Fenerbahçe Gfb, Bursa Teksas, Sakarya Tatangalar.

Dört büyüklerden en çok hangi takımı kendinize yakın buluyorsunuz?
Beşiktaş

Tribün olarak takımla aranızda bir bağ var mı, futbolcular itici bir güç olarak sizi hissediyorlar mı?
Tabii ki her zaman hocamız olsun futbolcu kardeşlerimiz olsun görüşüyoruz. Tribün olarak çok maç aldığımız olmuştur.

Son olarak kentteki son gelişmeler tribüne yansıyor mu?
Evet. gerek kentsel gerek ülkemiz dahilinde yaşanan tüm güncel olayları gerek pankart gerek sloganlarımızla tribünlere yansıtıyoruz.

Teşekkür ederiz Amigo Zafer.

Şekeri eksik tatlı/Ahmet DURMAZ

2009-08-26T11:45:00.001-07:00

Salı günü Cooper(atletik test)ım vardı. Akşamına kız arkadaşıma gittim; yemek yapacaktı; sözleşmiştik. Bir güzel hazırladık sofrayı. Önden çorbayı içtik. Ev arkadaşının annesi yapmıştı gitmeden, tuzu eksikti. Evdeki herkesin kolestorelü varmışçasına eksik orandaydı tuz. Biraz dayandım ama olacak gibi değil, serpmeye başladım tuzu. Serp Allah serp… Arada bir tadına bakıyorum ama yine de tutturamadım ayarını tabii, bu sefer de tuzu fazla geldi. N’apalım, yedik artık.

Pilav yapmıştı sevgilim, ilk denemesiymiş. Daha görmeden, tadına bakmadan kendisi söylemişti zaten, suyu fazla olmuş; lapa olmuş anlayacağınız. Tadında sorun yok ama yine de annenizin pilavına benzemiyor ki… Kıvamı da güzel gerçi fakat bize göre, bizim alışkanlıklarımıza göre değil; Çinlilerin kültürlerine uygun. Çubukları olacak, afiyetle yerler. Fazla ses etmedim ama takılmadım da değil. Yemeğin tuzunu pilavın suyuyla dengelemeye çalıştım ve tüm umutlarımı bağladığım, uğraşı ve emek açısından çok güzel bu sofranın, yemeğin sonuna geldim; “Prestij”

Muhallebi yapmış. Gelirken öyle bir anlatıyordu ki yaptığı muhallebileri, sokağın ortasında ağzımın suyu akıyordu; çocukluğuma dönüyordum. Çalışan bir kadın annem, günlük hayatta yeterince yoruluyor - yaşı da var tabii- . Bir de ev emekçiliği; fazla yapmıyor artık o pasta börekleri. Bunların hayalini kurarken, çocukluğumu yaşarken ben kısa zaman diliminde, sevgilim servis etti tatlısını. Gözüme çok şirin gözükmüştü birden, neredeyse bir bağ oluştu tatlıyla aramızda. ‘’Seni tatlı şey.’’, ‘’Seni ben yerim, yerim!’’ gibilerinden sayıklıyordum içimden. Kaşığı elime alıp daldırıvermek için kâseye doğru hamlemi yapınca kalp atışım da hızlanmaya başladı. Gözlerimin büyüdüğünü hissediyordum…

Enerjim çekilmişti, hissizleştim. ‘’Nasıl olmuş canım?’’ sorusuna verecek bir cevabım yoktu. Onun beklediği cevap yoktu bende fakat dudaklarım beynimden habersiz ‘’Ellerine sağlık, çok güzel olmuş canım.’’ deyiverip organizmasını kurtarmasını bildi.

Eksikti… Eksiltilmişti. Bir şeylerin azlığı vardı ve netti, belliydi. Tüm umutlarım, hayallerim bir anda bana el sallayarak sisin ardında kayboldular. Antrenmandan çıkmış olmamın da etkisi vardı belki, ama… Dondurma eklemeyi önerdi, geri çevirmedim, kabul de etmedim; öylesine bakıyordum boş boş. Velhasıl dondurmalı olarak devam ettim. Tadı yerine gelir gibi oldu. Olmadı… O eksikliği bildiğimden midir nedir, tatlının içindeki tatlısızlığı hissedebiliyordum. Eksikti. Tatlının tatlısı eksikti. O zaman nasıl tatlıydı bu? Tatlının tatlısı eksik olur muydu? Belki de olurdu. Ben büyütmüştüm. Tabi canım ben beni benden etmiştim. Bir kâse tatlıya hayallerimi yüklemiştim. Sonuçta aşırı yükleme; iptal… Ama tatlının şekeri eksik olmamalıydı. ‘’Tatsız’’ olmuştu tatlı.

Eksikti, olabilirdi. Bir defaya mahsus ne olacaktı. Bir daha yapar daha güzel, en güzelini yapardı. Belki bu sefer yüklemeden, kendileri koşarak çıkagelirdi hayallerim; meşalelerle…

Eksikti. Olsundu. Emek harcamıştı; sevdiceği içindi. Emek değil miydi en yüce değer? Şekeri eksikti; katmamıştı belki. Olsundu. Sevgisini katmıştı her şeyden önce, her şeyden önde. Ne önemi vardı. Yoktu… Vardı…

Önemi yok; ’’Sevinmek için sevmedik’’ti. Siyahın zindan olsundu, beyazın aydınlıktı. Kimi zaman zindanda bulduk aydınlığını, kimi zaman da beyazın içindeki siyahı sevdik. Yenildik susmadık; sesimiz bir daha çıkmamacasına bağırdık. Acılarımızı, sevinçlerimizi, üzüntülerimizi, gülüşmelerimizi, aykırılıklarımızı, bütünlüklerimizi haykırdık. Uğrunda can verdik. “her zaman, her yerde, kalbim hep seninle; ölüm gelsin isterse”yedik. 11 puan öndeyken şampiyonluğu verdik, eyvallah dedik.
Önemi var; “26. Hafta”yı bekledik. ‘’Meşaleli’’ yürüdük. Türkülerle marşlarla karşıladık; uğurladık. Bu hafta liderdik. Atın üstündeydik, dizginler bizdeydi. –miş’li geçmiş zaman yerine –di’li geçmiş zamanı kullanacaktık. Rahatlayacaktınız.

Muhallebi yiyeceğiz galiba 4 hafta sonra. Daha çok, acı bitter çikolatası tadında olacak. Şekeri eksik olacak. Şimdiden afiyet olsun…

Abi maç kaç kaç?/Utkan ÇALIŞKAN

2009-08-26T11:41:00.000-07:00

Otobüsün camına dayanmış Haliç’i izleyerek Şişhane’den Taksim’e yol alıyordum ki
“4 Nisan Dünya Kanser Günü…yarın geç olmadan bugün önlem alın” yazılı bilboardları gördüm…tam “abi kanser lanet hastalık, Fenere çare bulunur, kansere bulunmaz” diye düşünürken yanımda, üzerinde kırmızı yuvarlak bir çemberden taşmış şekilde A harfi bulunan siyah tişört giymiş, üstüne de siyah-beyaz atkısını takmış bir gencin yine kendisi gibi uzun saçlı, kirli sakallı arkadaşına; “baba duydun mu ÇARŞI yürüyecekmiş bugün” dediğini duydum. İçimden “vay anasını satayım 2010’da şehir Avrupa’nın kültür başkenti olacak, adamlar hala esnafın derdine çare bulamadılar…. Al işte, KAPALIÇARŞI esnafı da sokaklara dökülüyor… Eeee, kralı gelir alışveriş yapmaz; prensesi gelir alışveriş yapmaz; şeyhi, emiri gelir alışveriş yapmaz olacağı buydu sonunda; adamlar senin benim düğünde kayınçoya takarız diye aldığımız çeyrek altınla nereye kadar idare etsin ki” diye geçirdim…

Tam o sırada önümde oturan yine siyah-beyaz forma giymiş bir amcanın elindeki gazetenin başlığını gördüm “BEŞİKTAŞ TARAFTARINDAN TAKIMA BÜYÜK DESTEK” … Bu yazıyı görünce yıllar evvel televizyonda Hakan Şükür ve Adnan Polat’ın “yeminle üç gündür kursağımızdan lokma geçmedi, valla kulübün kasasına para girmesi için Emre ile Hasan dönüşümlü temizliğe gidiyorlar ” diye yardım topladıkları günler aklıma geldi… ”ulan acaba Beşiktaş’ta bu hallere mi düştü? Üç-beş taraftar bir araya gelip, Sivok’ta yeni evlendi diyerek EVKUR’dan taksitle zigon sehpa mı alacaklar çocuğa” diye düşündüm… Bir şeyler oluyordu ve bendeki merak kurdu içimi kemirmeye başlamıştı; ne olduğunu anlamalıydım. İnönü Stadı’na doğru yol aldım…

Stada yaklaşırken karşıdan gelen irili ufaklı taraftar gruplarının tamamında aynı duygu yoğunluğunu görüyordum. Gözleri kıpkırmızı, yaşlarla dolu taraftarlar yanımdan geçtikçe içimden “helal olsun valla, bütün taraftar şampiyonluğa inanmış, herkesin gözleri dolu dolu. Adamlar sevgilerinden ağlamışlar, aferin çocuklara” diye düşünerek ilerlerken bir anda “s….tirin gidin lan, dağılın lan” diyerek benim bulunduğum yere doğru koşan polisleri görünce her yurttaş gibi hemen geri dönerek kaçmaya başladım. çünkü okurken eylemlerde, çalışırken mitinglerde, ya da en basitinden bir mahalle kavgasında bile bulunmuş bir yurttaşın ilk bilmesi gereken, kalabalığın içinden elinde copuyla, ağzından küfür saça saça üzerine gelen bir polisten en az yüz metre uzağa gidilmesi gerçeğidir.

Benimle birlikte koşan taraftarlardan biri hüngür hüngür ağlıyordu. Elimi omzuna koyarak “üzülme bu kadar, ne yapalım maç bu; sonuçta yenmekte var yenilmekte “dedim. Çocuk suratıma dik dik bakarak “abi manyak mısın sen ne maçı, ne yenilmesi; Görmüyon mu adamlar biber gazı sıktı yüzümüze” dedi… gerçekten o an sağımda solumda yer alan herkesin yerde ya da ayakta öksürmeler arasında nefes almaya çalıştığını fark ettim. Tabii çocuğa “ya ben bunları astım hastası sandıydım” diyemedim. ”biber gazı mı? nıç nıç nıç… Ayıp ya, yakışıyor mu polise “ diye tavır yaptım…

Biraz bekledikten sonra tekrar stadın giriş kapısına yöneldim. Elinde bileti, kombinesi olan taraftarlar bile stada alınmıyordu. Yanıma gelen bir velet “abi maç kaç kaç?” diye sordu. Kaşlarımı çattım “bırak maçı… polis geliyor kaç kaç! “dedim… ”ne kaçıcam ya” dedi “gelirse gelsin, bizim elimiz de armut toplamıyor”… Benden en az 15 yaş küçük çocuğa “haklısın abi” deyip alttan aldım… ”abi çekirdek var veriim mi?” diyerek cebimdeki poşeti önüne serdim; yalakalık olsun diye… ”yok ya istemez,çekirdekçi tayfadan değiliz biz” diye döndü arkasını gitti, bende çaktırmadan karşı kaldırıma geçerken yanımdan zafer kazanmış komutan edasıyla geçen Çevik Kuvvet amirine dönerek “valla amirim, bu Beşiktaş taraftarı terörist gibi, az bile yaptınız, ellerinize sağlık, Allah devlete, polise zeval vermesin” dedim. Sertçe gülümseyerek “dur daha bu ne ki, asıl 1 Mayıs’ta görüşeceğiz bunlarla “ diye yanıtladı beni.

O sırada kaldırımın yanında elinde bayrak, yüzünde Che baskılı bir atkı olan gençten bir çocuk “emin ol görüşeceğiz” diye söylenerek geçti yanımızdan. Arkasından baktım…

Atkının görünen tarafında ‘Terketmedi Sevdan Beni” yazıyordu…

Muhlis Vatandaş Muhsin

Analiz/Gökhan GÜRGAN

2009-08-26T11:34:00.000-07:00

Şampiyonluk anılarının tozlu raflara kalktığı, kirli havaların çaresizce solunduğu altı koca senede duyguları içten içe saran bir isyanın patlak vermesi kaçınılmazdır. Umudun eline "belki gelir" diye bakmak, maziye dalıp heyecan aramak, tükenen parmaklarla mutlu sonu yakalamak... Hiç şüphesiz darağacına sıkışan tutkuların son arzusunu oluşturmaktadır. Sevmekten bıkmayanlar bilirler ki sevdadan alınacak tek bir karşılık günün birinde girilecek toprağı bereketli kılar.

Beşiktaş'lının takımına üşenmeden, usanmadan, beslediği sadakat, kocası kaptan olan kadının salihalığını bile sollamıştır. Saklandığı kabuktan sıyrılabilme, konvoylara eşlik edebilme, davullarla, zurnalarla sokak sokak gezinme hasretiyle kavrulan bu güzide taraftar, her şeyi unutmak, hiçbir şeye kulak asmamak ve nihayetinde şampiyonluğu kutlamak istiyor artık.

Beşiktaş, uzun zamandır susadığı mutlu sona emin adımlarla ilerken Mustafa Denizli'nin takımın başına geçmesiyle birlikte takımda oluşan ahenk, skor tablosuna yansıyan neticelerde somutlaşıyor.
Süper Lig'in 2. yarısındaki maçlarda bir tek mağlubiyeti dahi bulunmayan siyah beyazlılar, çetrefilli kaotik günleri zihninden bertaraf edip kupanın sahibi olmak, hemen ardından lig şampiyonluğunu elde etmek için hazır kıta bekliyor.

Konumuz gereği mutlak ve mutlak şampiyonluk bekleyen Beşiktaş'lılara, bu sevinci yaşatmak isteyenlerden izlenimlerimizi sunalım. Yani sadedimize Beşiktaş'ın askerlerini eleştirmekle başlayacağız lakin savaştaki stratejinin temelini kadrodaki neferler sağladığına göre biz de bunun üzerinden dem vurmak durumundayız. Ayrıca komutan Denizli'ye de zarfımızı ileterek, görüngülerle mini bir tura çıkacağız.

Öncelikle hedefe giden yolu sağlamlaştırma amacıyla yapılan transferlere bir bakalım çünkü performansları ve faydalarına ışık tutup iyice görmek gerekiyor. İlk olarak Süper Lig'in ikinci yarısının hemen başında ön liberoya monte edilen Fabian Ernst’i görüyoruz. Bölgesine zamk gibi yapışarak, verdiği mücadeleyle 40 yıllık Beşiktaş'lı izlenimi yaratıyor bu futbolcu. "İnönü'de mürüvvet yaşamadan bana çıkış yok" diyor adeta Ernst.

Yusuf'a gelince... Hakkını kime versek bilinmez ama "bekleyelim görelim" tedirginliği ile acaba sorularına oynadığı sakin ve iş bitirici oyunla yanıt veren teknik oyuncunun, yakışıklı tavırlarıyla “bu maratonda ipi göğüsleyen biz olacağız" haykırışını sağladığı kritik katkılarla net bir biçimde duymaktayız.

Ne yazık ki bir Türk sporu sorunsalıdır kalecilik. Zar zor bulunan “iyi yerli kaleci” sıkıntımızın nesli tükenmekte olan altın değeri Rüştü, karakartal adına bu senenin sakinleştirici iğnesi olmuştur bir nevi. Abiliği var en azından unutulmamalı. Ayrıca defansın ana yurdu İtalya'dan apar topar getirilen Sivok'un ve onun kadar başarılı olmasa da Zapo'nun, dağınık savunmayı eski haline nazaran derleyip toparlaması, Beşiktaş'a çaresi bulunmayan savunma zafiyetinin ilaç tedavisini en azından lig için başarıyla uygulattı. Mustafa hocanın Tello'ya verdiği "hürgeneral rütbesi" de Şili'linin orta sahayı idare etmesine vesile oldu. Böylece birçok maçta, orta sahada atak sürdürme saniyesi artarak, karakartala maç ya da maçlar kazandırıldı. Yerli tayfasından ise Ekrem'in azmi takdire şayan. Ulusal takıma da göz kırptı bu koca yürekli adam.

Beşiktaş'ta parıldayan oyuncuların dışında maalesef gitgide donuklaşan yıldızlar da var tabii. Mesela Serdar Kurtuluş, Uğur İnceman gibi umut vaadeden futbolcuların kenarda oturmasının sebebi tartışılır. Bu husustaki fikrim "işleyen demir ışıldar" atasözünde saklıdır. Gökhan Zan, Serdar Özkan, İbrahim Üzülmez gibi futbolcular da hem agresif halleriyle takımı duraksatıyor, hem de geliştiremediği mentaliteleriyle Beşiktaş'la bağdaşamıyorlar. İbrahim Toraman ise bir kaç hafta harikalar yarattıktan sonra karakartalın başına bela olan kartları kolayca görme işinde pek bir ustalaştı! Yazık oluyor. Bazı davranışlar refleks mahiyetinde gelişen hareketler dahi olsa, bu türden hataları frenlemenin yolu bulunmak zorundadır.

Futbolcuların gidişatı hakkındaki en gerçekçi değerlendirmeler yönetim ve Mustafa hoca tarafından muhakkak yapılacaktır fakat "görünen köy kılavuz istemiyor" demekten alamıyorum kendimi. Haliyle kaybetmeye tahammülü kalmayan bir Beşiktaş düzeneğinin canı gönülden yaratılmak istendiğine her Beşiktaş'lı tanıklık ediyor. Bu yüzden Beşiktaş kadrosunda yaşanacak muhtemel bireysel aykırılıkların kolektif futbolun kırılmasına neden olacağı aşikar. Oysa şampiyonluk yolunda son düzlüğe gelinmişken rutine değil sprinte ihtiyaç vardır. Kısacası bahsi geçen olguları gözardı etmek hata çıkmazına sokar siyah beyazlıları. Telafisi olmayan haftaların içine çoktan girildi. Jest ve mimikler bile saniyeler kadar önemli. İşte bu bilinç, idari heyet ve teknik kadro aracılığıyla futbolculara daima hatırlatılmalıdır.

Beşiktaş son beş haftaya lider Sivasspor'un ensesinde, tam tamına 1 puancık farkla giriyor. Önünde önemli bir kupa finali ve her biri ayrı ayrı zorlu geçecek maçları var. Beşiktaş'lı futbolcuların idmanlarında, çalışmalarında psikolojik olarak desteklenmesi şarttır. Kara kartalda son yıllarda iyice sarsılan derbi karizmasını tekrar kazanma gayreti futbolculara birer birer aşılanmalıdır.

Mustafa Denizli mantıklı hareket edip, sakin duruşu ve demeçleriyle Beşiktaş'a ve Beşiktaş'lıya özgüven kazandırıyor. Yaptırdığı transferlerle ağır ağır bir iskelet oluşturdu. Kanatlardaki verimsizlik, acelecilik ve savunmadaki kişisel hatalar tazeliğini korusa da olası şampiyonluk Beşiktaş'ı Şampiyonlar Ligi'ne ön elemesiz sokacak, kulübün de mali bazda nefes almasını sağlayacaktır. Bu yılın mütevazı Süper Lig'inde azgın dalgaları kendi kendine yaratan Beşiktaş'ta, suların durulma zamanı belirmiştir. Bilinen o ki şafak sökeli çok olmuş, av vakti ise çoktan gelmiştir.

Sürgündeki tanrıça/Levent İŞBİLEN

2009-08-26T11:26:00.000-07:00

"Bir boşluk bırakıp gidenler vardır. Tek bir tuğla eksilmemiştir içinde, tek bir tuğla yerini bile değiştirmemiştir ama bir boşluk, durup durduk yerde, apansız, öncesi olmayan bir boşluk belirir. Ne diyeceğini bilemezsin, duydukların anlamsız söz yığınları gibi, dizi dizi boş süt şişeleri gibi…"

Anlatacaklarım herhangi bir zaman ve yerde yaşanmıştır. Öncesini ve sonrasını önemsiz olaylar yığını gibi gölgede bırakan, anlamını geçmiş ve gelecekten daha çok içinde taşıyan olaylardandır. Ayrı ayrı yönlere giden birçok tren yolunun kesiştiği önemli, büyük garlar vardır; kalabalık, parlak, gürültülü. Trenler gelir, trenler gider. Hep bir koşuşturmaca, ivecen, geç kalmış insanlar yaşar bu garlarda; geçici olduklarını bilen. İvecen adımları da bundandır; geçiciliklerinden. Ben bu garların az sayıdaki kalıcı insanından biriyim. Bir trenle gelmiştim buraya, aktarma yapacaktım. İvecendim, öbürleri gibi indi bindi sırasında yitmekten de korkuyordum sanırım ama yittim. Bineceğim treni bulamadım. Hiç bir trenin numarası tutmadı, kalakaldım. Birçok tren geldi gitti. Gelenlerle küçük umutçuklar, gidenlerle koca koca çökkünlükler yaşadım. Sonra alıştım bekleme salonlarına, insanların tren pencerelerinden güvenlikli, huzurlu bakışlarla beni süzmelerine. Bekleyen bir adamdım onlara göre. Bazıları birçok kez gelip geçtiler, beni bellediler. Hep bekler olmam onlara garip gelirdi; bakışlarından belliydi bu. Onlara da alıştım. Hatta kimiyle dost bile olduk. Küçük molalarda hoş sohbetler paylaştık. Uzun bir zaman bekleyişimin sonlu olduğunu düşündüm. Beklemeye alıştığım zamanlarda da sürdü bu yanılgım. Bir gün trenimin geleceğini, uzaklarda, küçük bir kasabada beni bekleyen yaşantıya ulaştıracağını düşünürdüm. Bu düşünüş beni mutlu kılardı, hem de huzursuz. İçimde anlamlandıramadığım çelişkiler yaşardım. Küçük molalarda edindiğim dostlar beni ilgiyle dinler ama anlamazlardı; anlattıklarım bir zaman sonra sıkardı onları; yüzlerinden anlardım. O zaman bırakırdım onlar anlatsın. Bana geçtikleri yolları, gittikleri kasabaları, yaşantıları anlatırlardı. Bilmezdim bir trende nasıl yol alınır, zaman nasıl geçer; kasabalara, şehirlere nasıl girer tren; kasabalarda, şehirlerde nasıl yaşanır. İyi, hoş, güzel olmalı diye düşünürdüm, onlara öykünürdüm. Bir trenin peşine takılıp yol alırdım ama ne bileyim, trenlerdeki insanlar beni kolay kabullenemezlerdi. Garlarda, küçük molalarda sohbetimi hoş bulanlar nedense tren yolculuklarında sıkılırlardı, rastladıkları ilk durakta itiverirlerdi aşağı. Yoksa ben mi atlardım onlara sıkıntı verdiğimi görüp? Ne bileyim bir şeyler olurdu işte. Fazlalarımız, eksiklerimiz öylece kalırdı birbirlerine yabancı. Buna da alışmıştım; iki üç duraklık küçük tren yollarına.

Artık gardan öncesini pek rahat anımsamadığım, anıların birbirine karıştığı, yaşanmışlıkların öncesinden ayrı tatlarla algılandığı, yanılgıların oldukça çoğaldığı günlerde oldu anlatacaklarım. O bir sonbaharda çıktı geldi ya da ben onun yaşadığı ülkenin sınırlarına ulaştım, sınırları geçtim. Tren yollarının kesiştiği gar tümüyle benim uydurmam; öyle bir gar yok. Yarattığım, kurguladığım ve anlattığım bir düşlem yalnızca...

Dediğim gibi bir sonbaharda karşılaştık. Bomboşluğunu yeni anlamış/anlamak üzre olan insanlardan biriydim. Onun hüzün ırmağının sularından geçmiş bakışları vardı. Ürkü veriyordu. İnsansı dünyaya ilişkin hiç bir istem göremiyordum onlarda. Gözleri hüzünlü bir boşluğa açılıyordu. Hiç bir şey saklamıyordu çünkü saklayacak hiç bir şeyi yoktu; yalnızca hüzün ve boşluk… İçimin bir yansımasını gördüğümü çok sonraları ayrımsadım. Uzun bir zaman karşılaşmamızın bir rastlantı olduğunu düşündüm. Milyonda, milyarda bir olasılık; hiç tanışmayabilirdik. Oysa fazlalarımız eksiklerimiz öylesine uyuyordu ki, onu ve beni toplasalar sıfır olurduk, mutlak sıfır. Hiçbir duygumuz, düşüncemiz, hatta önceki yaşanmışlıklarımız açıkta kalmazdı. Biz, birliğini yitirmiş bir bütünün parçaları olmalıydık. Ayrılmazdan önce kararlaştırmıştık buluşmayı. Zamanı geldiğinde ikimiz de belirlenen yerde olduk, hepsi bu. Elbet unutkanlık eski; birbirimizi de, buluşma sözümüzü de unutmuştuk. Daha çok bilinçaltından kök aldığını düşündüğüm bir dürtü, bizi uyardı, buluşma yerinde olmamızı sağladı.

Huzursuzdu, acı çekiyordu. Tamamlanmamışlığın, hep yârim kalacak olmanın acısı, huzursuzluğu. Bir gün bakışlarında küçük gizlere benzer bir umutçuğun ışıdığını gördüm, bana bakıyordu. Aşık oldum. Birdenbire değil; uzun, zor, acılı bir sürecin sonunda... Onun bir tanrıça olduğunu, benim gibi bir ölümlüye bağlandığınıysa çok daha geç kavradım; hemen hemen onu yitirmek üzre olduğum günlerde.

Daha çok bir oyun üzerine kurulmuştu onunla paylaştığımız günler. Kışkırtılmış duygularda, bizim yarattığımız kurallarla oynuyorduk; birbirimize hiç dokunmadan gizemli yerlerimizi keşfetme oyunu. Ben onun bakışlarındaki boşluğu merak ediyordum. Kayıp bir ülke, bir korsanın gizli kalmış bir gömüsü ya da daha başka güzel, değerli şeyler bulacağımı umuyordum. O benim beynimi istiyordu, beyin kıvrımlarımda gezinmek; yaşamın ve sonsuzluğun sırrını bulacağına inanıyordu, belki de Olympos’a dönüş yolunu... Aradıklarımızı bulamadık ama çok daha başka, bambaşka güzellikler yarattık karşılıklı. Birbirimize armağan gibi sunduk onları, utana, çekine. Sevişmemiştik ki. Bu bizim ortak utancımız oldu, pişmanlığımız. O bir tanrıçaydı. Olympos’tan uzaklara, ölümlü insanların arasına düşmüş, dönüş yollarını yitirmiş, yaralı, hüzünlü, yorgun bir tanrıça. Kim bilir belki Zeus’un düzenbazlığına, Ares’in, Athena’nın savaş çığlıklarına kafa tutmuş, onları yermiş bir tanrı ailesinin soyundan geliyordu. Olympos’tan sürülmüş, ölümlülerin arasında yaşamaya mahkûm edilmiş. Küçük bir serçeyi gagasından öptüğünde düşünmüştüm bunları.

"Kutsal bir varlığı tutarcasına avucuna aldı onu, göz göze bakıştılar bir zaman. Belki benim duyamayacağım sözler ettiler karşılıklı. Ayrı bir zamana gidip geldiler, ne kadar sürdü bilmiyorum. Dünyadaki tüm olağanüstü olaylar gibi, özensiz insanların ayrımsayamayacağı küçük bir anda olmuştu tüm bunlar. O an her ikisinin de acıklı yazgısını gördüğümü söyleyebilirim, tüm geçmiş ve geleceklerini ama ben ölümlü bir insanım. Gördüklerimin çoğunu hemen ertesi anda unuttum."

Bakışlarında yakaladığım küçük umutçuk bizim çocuğumuzdu. Büyüyordu gün be gün, dallanıp budaklanıyor, daha derinlere kök salıyordu. Biz yeni yeni güzellikler yarattıkça birbirimizden saklayacağımız şeyler çoğalıyordu. Gözbebeklerinin ardında ölümlülerin bilmediği, tanımadığı öyküler ardlarında hiç bir iz bırakmaksızın yaşanıyordu. Yazgımı, onun yazgısını bilemezdim, ama o biliyordu. Yazgılarımızı anımsadığında, onu ilk tanıdığım zamanlara özgü hüzünlü boşluk gelip yerleşirdi bakışlarına; beni yasa ve acıya boğardı. Bana anlatmazdı ama ben anlardım, yazgılarımız bizi ayrı yer ve zamana sürecek. Zoraki bir gülümseme yayılırdı yüzüne, gözlerinden bir damla yaş süzülürdü. Bazı zamanlarda yazgıların değişebilirliğine inanmak isterdik, inanırdık. Çocuksu bir sevince bırakırdık yüreklerimizi.Yine yazgılarımızı konuştuğumuz, onun hüzünlü bir boşluğa sığındığı günlerden birinde, onu öptüm...

"Efsunlanmış bir gündü. Önce hafif tatlı, sürükleyip götürücü bir ezgi yayıldı. Bir flütten çıkabilecek en mükemmel seslerin bir olduğu ezgiler gibi. O daha bir güzelleşti, doğanın tüm renklerinden süzülüp gelmiş gibi. Biz sevginin çocuklarıydık, bizim günümüz gelmişti. Dünyanın tüm sevgi, güzellik tanrılarına, tanrıçalarına şarap sunduk, adak adadık. Hepsi ama hepsi yüzyılların ötesinden, yeniden yaşanacak bir sevgi günü için, ona tanrısal güzelliklerini katmak için kalkıp gelmişlerdi. Yüzlerce, binlerce küçüklü büyüklü tanrı, tanrıça, sanatçılar; acıların yoklukların değişik kültürlerin içinden onları birleştiren tek bir inanç için, sevgi için kalkıp gelmişlerdi. Duyan yürekleri bir kılmak için efsunlanmış ezgilerin eşliğinde dans başladı, ezginin akışına bıraktık kendimizi. Yükselip alçalan, uçan, yüzen, yürüyen bir ezgi.
(Ölümlünün güncesinden…)

Satranç/Aykut İlker METE

2009-08-26T11:17:00.000-07:00

Türkiye Satranç Federasyonu (TSF) tarafından bu yıl 49.su düzenlenen Türkiye Satranç Şampiyonası 24 Mart - 07 Nisan 2009 tarihlerinde Karabük Safranbolu’daki Cinci Han’da düzenlendi.

İlki 1962 yılında rahmetli Nevzat Süer’in şampiyonluğu ile tamamlanan şampiyonalara son üç yıl büyük ustalarımız (GM) Suat Atalık ve Mikhail Gurevich damgasını vurmuştu. Türkiye Şampiyonası Seçme Yarışmasından gelen ilk 14 sporcunun berger sistemle (lig usulü), 40 hamle 90 dakika + 30 dakika ve ilk hamleden itibaren hamle başına 30 saniye eklemeli tempoda yarıştığı şampiyonada, 1992 doğumlu ve Türkiye İş Bankası Ligi takımlarından Adana Truva Satranç Spor Kulübü’nün sporcusu Mustafa Yılmaz rakiplerini geride bırakarak şampiyonluğa ulaştı.

Bu başarısı ile de Türkiye Şampiyonu olan en genç sporcu oldu. Unutmadan hatırlatalım bu rekor daha önce 18 yaşında şampiyon olan ve bu şampiyonada da oynayan Umut Atakişi'ye aitti. Şampiyonada Barış Esen ikinci olurken üçüncülüğü ise Turhan Yılmaz elde etti.

Genç şampiyonumuz, Mustafa Yılmaz böylelikle milli takıma doğrudan girmeye hak kazanırken, gelecek yıl yine doğrudan finale katılma hakkı elde etti. Ayrıca tüm sporcuların USSP (Ulusal Sporcu Seçme Puanı) aldığı turnuva 30 USSP’nın da sahibi oldu.

Sırası gelmişken bu organizasyonla ilgili de kısaca bilgi vermek istiyorum. Ülkemizde satranç şampiyonası Türkiye Satranç Şampiyonası Seçme Yarışması ve Türkiye Satranç Şampiyonası olmak üzere iki aşamada yapılıyor. Seçme yarışması İsviçre Sistemi 10 tur üzerinden yapılırken final seçme yarışmasından gelen 14 sporcu ile berger sistemle yapılıyor. 2000 yılından günümüze şampiyon olan sporculara baktığımızda ise şu sporcuları görüyoruz.

2000 Tamer KARATEKİN
2001 Umut ATAKİŞİ
2002 Can ARDUMAN (Serkan YEKE)
2003 Kıvanç HAZNEDAROĞLU
2004 Turhan YILMAZ
2005 Umut ATAKİŞİ
2006 Mikhail GUREVICH
2007 Suat ATALIK
2008 Mikhail GUREVICH

BUNLARI BİLİYOR MUSUNUZ?

** 1974 senesinde Stockholm ilk dünya bilgisayar şampiyonasına ev sahipliği yapmıştır. Sovyet programı Kaissa turnuvayı kazanmıştır.

** Geçerken alma kuralı ilk kez 1490 yılında uygulanmıştır. 1880 yılında bütün ülkeler “Geçerken Alma” kuralını kabul etmiştir.

** 1962’de FIDE’ye üye olan Türkiye Satranç Federasyonu (TSF), 1954 yılında beş satranç derneğinin biraraya gelmesiyle kurulmuştur.

** Uzay ile dünya arasındaki ilk maç 9 Haziran 1970'te olmuştur. Soyuz-9 kozmonotları, yerçekimsiz ortam için özel yapılmış takımlarıyla yer istasyonunda çalışanlara karşı oynamışlardır. Oyun beraberlikle sona ermiştir.

SATRANÇLA İLGİLİ LİNKLER :
>>> Kuzey Kıbrıs Satranç Federasyonu web sitesi : www.ncchess.com

>>> Türkiye Satranç Federasyonu (TSF), Bursa Satranç İl Temsilciliğinin web sitesi :
www.bursa.tsf.org.tr

>>> Birçok uluslararası veya lokal turnuvanın datalarını inceleyebileceğiniz (sıralama, katılım vb.) ilginç bir web sitesi :
www.chess-results.com

SÖZÜN ÖZÜ :
"Satranç akılla oynanır, ellerle değil!"

Satranç sporu ile ilgili soru ve görüşleriniz için eposta adresim : aykutilkermete@gmail.com

Bahattin Baba/Hakan KİREZCİ

2009-08-26T11:12:00.000-07:00

7.Sayı Arka kapak

2009-08-25T12:17:00.000-07:00

6.Sayı Kapak

2009-08-22T15:58:00.001-07:00

6.Sayı içindekiler

2009-08-22T15:56:00.000-07:00

BİZDEN/Halkın Takımı

2009-08-22T15:54:00.000-07:00

Merhaba dostlar…

Elinizde tuttuğunuz bu sayımızla birlikte birinci yılımızı sağ salim doldurmuş bulunmaktayız.

Başlarken hayal ettiklerimizin ne kadarını gerçekleştirebildik, Varmayı düşlediğimiz, olmayı istediğimiz noktaya hangi mesafedeyiz sorularının yanısıra daha doyurucu bir içerik için ikinci yılımızda neler yapabilirizin de sorgulamasını sürdürüyoruz. Hepimiz yabancısı olduğumuz bir konuyu sırtlandığımızın farkındaydık ancak zamanla Beşiktaş taraftarının yaratıcılığı söyleminin bir efsane değil hayatın ta kendisi kadar çıplak bir gerçek olduğuna şahit olduk. Artık önümüzdeki yıla daha güvenle bakıyoruz. Taşlar oturacak ve barikatın en canalıcı yerinde direnişini daha sağlam sürdürecek; bunu iyi biliyoruz artık.

Bu ay kapağımızda hakemlerin bağımsızlığına (ya da bağımlılığına) dair bir vurguya yer vermeyi uygun bulduk; temennilerimizi de ekleyerek. Bir kez daha onur ve haysiyet gibi kadim değerlerin hakemlerimizin manevi bilançolarındaki özsermayeleri olması geretiğine dair inancımızı ve iddiamızı tekrar ediyoruz. Konuyu Şafak Batman işleyip sunuyor.

Amiral gemimiz olan Halkın Takımı sitemizin forumu bünyesinde oluşturulan Siyah ve Beyaz gruplaşmasının tarafları siyahlıklarını ve beyazlıklarını nedenleriyle anlattılar. Bundan sonra kartalın bu iki kanadının her çırpışının dergimiz sayfalarında bıraktığı izleri bulabileceksiniz.

Siyah Grup Ümit Bayezit’le 19.03.1903 tarihli doğum günümüzü kısa bir tarihçeyle anarken Beyaz Grup ise bu sayıdaki röportaj görevini üstlenmelerini fırsat bilerek Yumurtakafa Yılmaz ağabeylerini söyleşi yapma bahanesiyle sıkıştırmışlar transfer bombası patlatmaya çalışıyorlar. Çabalarından ne sonuç aldılar göreceğiz ama söyleşileri doyurucu ve eğlenceli olmuş;kendilerini kutlarız. Siyah grup önümüzdeki sayıda ne misilleme yapacak merakla bekliyeceğiz artık.

Yumurtakafa Yılmaz’ın ise Beşiktaş taraftarınca ezberleri iyice bozulanlara bir çift lafı var. Bu kez yine direk vurmuş Yılmaz Yılgın ama top rakibe çok fena çarptığı için gol nizamidir.

Eskişehir Halkın Takımını tek başına örgütleyen Deniz Güllü Akkuş o hızla futbol genelinde, tribün özelinde kadının durumu üzerine itiraz ve iddialarını sunuyor. Dişi kartallarımızın sesini daha çok duymak isteğimizi de bu vesileyle araya sıkıştırarak kendisine bu konuda da yapmış olduğu öncülükten dolayı teşekkür ediyoruz.

İlk sayılarımızda İsveç’ten, İngiltere’den seslenip sonra susan gurbetteki kartallarımız bu kez Fransa dolaylarından Ercan Kartal’la sesleniyor. Bir Beşiktaş’lı yiğit gurbete düşse görelim bakalım başına neler gelirmiş.

1996 yılında yitirdiğimiz bir Beşiktaş’lı ozan kardeşimiz Levent İşbilen’in hayata dair duyarlı dokunuşlarını Beşiktaşlı tüm kardeşlerimizle paylaşmaya başlıyoruz. Ölümlünün Güncesinden dökülen satırları Levent’in anısına ithaf ediyoruz.

Utkan Çalışkan ara verdiği civanmert yazılarına kaldığı yerden devam ediyor. Konusu ise ortak bir duygu; Aşk.

Bunların dışında tutkulu taraftar ve müşteri taraftar arasında sıkışan futbol baronlarının bu açmazlarını Hakan Kirezci ele alıp sergiliyor. Gökhan Gürgan ise takımımızın son iki aylık performans grafiğini kendine özgü üslubuyla bir güzel analiz edip asmış.

Halkın Takımı sınıfının en çalışkan, en devamlılığı olan öğrencilerinden Cem Özel atölyesinde, Aykut İlker Mete hocamız satranç tablasının başında, Bahattin Baba ise arka kapak içinde çalışmalarını kaldıkları yerden aralıksız sürdürüyorlar.

Mayıs başındaki yeni yaşımızın ilk sayısında buluşmak üzere…

Kapak konusu/Şafak BATMAN

2009-08-22T15:49:00.000-07:00

Adil olun yeter!

Haftalar geçiyor ve lig kazanının altına yeni yeni odunlar atılıyor. Kazan kaynamaya, ortalık kızışmaya devam ediyor.

Ligde kalma mücadelesi verenler, şampiyonluk mücadelesindekiler, yaptıkları yönetimsel yanlışlıklardan dolayı koltuğu sallanan yöneticiler, topun ağzında olan teknik adamlar…

Yavaş yavaş herkesin sesi daha gür çıkmaya başlıyor. Özellikle ligin ilk yarısında hakem hatalarının çok fazla olması, maçların sonucunu dolayısıyla da puan tablosunu etkileyecek düdüklerin çalınması, bu durum için yeterli zemini hazırlıyor. Hakemlerin performansında ki seviye, taraflı tarafsız herkesin kafasında soru işaretleri doğuruyor. Türkiye Futbol Federasyonu Başkanı Mahmut Özgener’in bile hakemlerin performansından memnun olmaması ve hakemlerin önemli hatalar yaptığını kabul etmesi durumun ne derece vahim bir noktada olduğunun bir göstergesi. Spor kamuoyunun hakem camiasına karşı olan güveni gün geçtikçe sarsılıyor. Tabi bu durum hakemleri baskı altına almak isteyen kimi çevrelerin de önünü açıyor.

Hak, hukuk, adalet kavramlarını bir kenara bırakıp hakemler üzerinde baskı kurmayı hedefleyen malum çevreler, yaptıkları açıklamalar ile yazılı ve görsel basında kopardıkları fırtına ile gerçekten hakem hatalarından mağdur olanların da haklılığına gölge düşürüyorlar. Hafızalarda “Doğan marka otomobillerle” ,8–0 ‘lık skorlarla yer edinenlerin, başarı için her yolu mubah görenlerin, dağıttıkları teşvik primlerinin isim listeleri televizyonlarda yayınlananların, hakem camiasını ve Futbol Federasyonunu baskı altına alma çabası ile gerçekleştirdikleri bu “yaygara” kimi zaman sonuç da veriyor.”Futbol Endüstrisi” içerisinde pazar payı yüksek olanlar, yazılı ve görsel basında etkili olanlar, lobi ve kulis çalışmalarını iyi becerenler genellikle çıkardıkları “yaygara”nın karşılığını güçleri ile orantılı olarak alıyorlar. Kimi zaman kendilerinin Türkiye olduklarını deklare edebilecek kadar bile iddialı açıklamalar, sert çıkışlar, yapan Türk Futbolunun değerli yöneticilerinin, asıl dertlerinin 5 milyon dolarlık borç taleplerinin futbol federasyonu tarafından reddedilmesi olduğunu bugünlerde gazetelerde çıkan haberlerden öğreniyor olmamız bile işin içinde başka işlerin olduğunu gösterir bir örnek değil mi?

Son dönemde bizim yöneticilerimizin de aynı taktiğe başvurduklarını üzülerek görmekteyiz. Yönetimsel başarısızlıklarının tartışılmaya başlandığı her dönemde sert çıkışlarını izlediğimiz yöneticilerimiz, bu durumu bile ellerine yüzlerine bulaştırmakta, koparmaya çalıştıkları yaygaranın altında kendileri kalmaktadır. Oysa bizim, Beşiktaşlılar olarak bu konuda farklı bir kültürümüz yok mu? Yıllardır “hakem hataları” ile puan ve şampiyonluklar kaçıran bizler futbol terminolojisine “şerefli ikincilik“ diye bir kavram kazandırmadık mı? Kulis ve lobi faaliyetlerine hız vererek, kendi noksanlarımızı görmezden gelip “balondan düşmanlar” üreterek, herkesten çok bağırıp, baskı kurarak birilerini etkilemeye çalışmak yerine, herkes için adalet istemek bizim asıl yapmamız gereken değil midir?

Hakemleri bir kukla olarak gören mihraklara ve bu mihraklara kukla olanlara, kendi iktidar mücadelesinin bir kozu olarak görüp düzenledikleri yemeklerle onları bölen eski federasyon yöneticilerine, daha çok rating diye televizyon köşelerinde ellerini ovuşturan hakem eskisi televizyon yorumcularına, onlar üzerinde baskı kurup ilerde olabilecek hatalardan nemalanmak isteyen kulüp yöneticilerine karşı biz ADİL olun yeter diyoruz. Kendi sahasında mağlup durumdayken rakip takımın futbolcusuna haksız yere gösterilen kırmızı karta tepki gösteren taraftar topluluğunun bir parçası olarak, haksız yere kazanılacak şampiyonluk yerine ”şerefli ikinciliği” tercih eden taraftar topluluğunun bir parçası olarak ADİL olun yeter diyor ve herkes için adalet istiyoruz. Sizleri kukla yerine koyup, istedikleri gibi oynatmak için bağlamaya çalıştıkları ipleri koparın, adil olun yeter.

19.03.1903 de doğdu şanlı kartalım… /Ümit BAYEZİT

2009-08-22T15:43:00.000-07:00

1903 yılının MART ayında sporun suç, kabahat olarak kabul edildiği yıllarda; 26 gencin her türlü riski göz önüne alarak, azim ve kararlılıkla, Medine-i Münevvere Muhafızı Şeyhülharem Osman Paşa’nın Serencebey’deki konağında BEŞİKTAŞ BEREKET JİMNASTİK KULÜBÜ kurulur.

Binbir zorlukla ve engelle devam etmektedir çalışmalar ama kararlılıklarından, BEŞİKTAŞ’ımızı bizlere taşıma ideallerinden ödün vermezler asla. Bir sonraki adımda kulübün adı değiştirilerek de olsa devam edilir mücadeleye.

Kulübün yeni ismi “Osmanlı BEŞİKTAŞ Terbiye-i Bedeniye Mektebi” olur, jimnastik yapmanın suç olması sebebiyle. Bugün müptelası olduğumuz futbolun spor mecrası içinde yer bulmasının zorluğundan daha da zoru futbol topuna sahip olmaktır ama onu da başarır SEMT’in gençleri.

Birgün Valideçeşme'de gençler aralarında konuşuyorlar, eğleniyorlardı. İçlerinden biri Taşkışla yönünü gösterdi:

- Bakın alevlere... Taşkışla yanıyor!
- Haydi gidip bakalım, orada ne oluyor?

Koşarak gittiler. Amaçları yangını görebilmek ve hatta yardim edebilmekti. Taşkışla'ya geldiklerinde ilgilerini başka bir olay çekti. O bölgedeki İngilizler bir çeşit spor yapıyorlardı. İki takıma ayrılmışlar ve bir topun peşinde koşuyorlar, sayı yapmaya çalışıyorlardı. Hayranlıkla bir süre onları izlediler.

- Bu oyunu biz de oynayamaz mıyız?
- Oynarız
- Ama nasıl? Bizim topumuz yok ki...
- Alalım şu topu kaçalım.
- Olmaz, ayıp olur...

O sırada top önlerine gelir. "Alalım şu topu kaçalım" diyen Katip Tevfik dayanamaz; topu alır, İngilizlerin şaşkın bakışları arasında koşmaya başlar; arkadaşları da peşinden tabii...

Valideçeşme'ye geldiklerinde izlerini kaybettirmişlerdi. Topu Refik Osman'ın evinin bahçesinde saklarlar. Onlar Beşiktaş kulübünden değildiler belki ama hepsi de Beşiktaş'ta oturan gençlerdi... Böylece semte futbol topunu ilk getirenler olarak tarihe geçtiler. Sonrası inanılmaz bir tarih… Yüzlerce kupa, madalya, şeref armaları…

Günümüzde 106 yılını geride bırakan koskaca bir çınar artık BEŞİKTAŞ’ımız. Yüzyıldır kırılamayan rekorlara sahip bir çınar. Azimle, çabayla, emekle bizlere kadar gelen bir çınar BEŞİKTAŞ’ımız ve çınarın altında öbeklenmeye başlayan sevdalılar ve çınarın gölgesinde serinleyen, başında nöbet tutan ‘’optik’’ ve dostlarının aşkını ifade etmek adına o görkemli gövdeye kazıdıkları çArşı ismi… Sevdasını çınarın tam bağrına kazıma cesaretini gösteren, olmaz yok; inadına, ‘’MUTLU AŞK VARDIR’’ diyebilen BEŞİKTAŞ sevdalıları. (Devam…)

Bir büyüğümüzün sözünü ettiği gibi gerçekten ‘’BU ADAMLAR TAKIMIN BİR PARÇASI’’…
Tarifi imkansız bir sevda uğruna harcanan kilometreler, hayatlar, canlar. Hayatın anlamı denilecek kadar net ve o en sert çizgiye kadar ayrı bedenlerde yaşatılan, dizginlenemeyecek ortak ruh. Ölümüne bir sevda; bizimkisi bir aşk hikayesi…
Sahaların hakimi olmak isteyenlere karşı dimdik duran tribünlerin hakimleri, dünyanın gıpta ettiği bir taraftar kitlesi var artık asırlık BEŞİKTAŞ’ımızın yanında, ardında…

Kâtip Tevfik, Optik (Mehmet Işıklar) ruhuyla direneceğiz, teslim etmeyeceğiz parababalarının, sahaların, tribünlerin kısaca sevdamızın hakimi olmak isteyenlerin, sporun ruhunu bozmak isteyenlerin emellerine BEŞİKTAŞ’ımızı.

Öz kaynak düzeni sağlıklı işleyen, güce muhtaç değil güçlü bir BEŞİKTAŞ adınadır çabamız. Tarihsel ve toplumsal sorumluluğunun bilincinde, ayakları üstünde dimdik duran bir BEŞİKTAŞ içindir tribünde kurduğumuz barikatın gayesi. Gül renginde bağışlanan kanlar, güllerle süslenen tribünler, gül kokusunda yarınlar…

Tarih, mutlaka sayfalarında gelecek kuşaklara bunu da aktaracaktır. Yıkılmadan uzun yıllardır duran tek barikat, BEŞİKTAŞ ve taraftarlarıdır. İnancımız BEŞİKTAŞ’ımızı var eden şanlı
tarihimize, Hakkımız olanı istediğimiz Şerefli mücadelemize, samimiyetimizedir.

BEŞİKTAŞ’IN var ettiği çArşı ve çArşının ortaya koyduğu azim, kararlı duruş…
Sevinmek için sevmedik bizler. Üç puan sevgisi değildir, BEŞİKTAŞ sevgisi…

Ancak verilen emek ve içinde bulunulan yarışın amacı başarı ve kazanmak. Kartalımızın başarıları gururumuzdur.

Resmi statüyle oynanan Türkiye 1. futbol liginde BEŞİKTAŞ’ımızın 12 lig şampiyonluğu bulunmaktadır. Bunun dışında Cumhuriyet öncesinden Türkiye 1. futbol ligi kurulana kadar geçen sürede, çeşitli liglerde onlarca şampiyonluğumuz ve tüm bu süreçte elde ettiğimiz onlarca kupa şampiyonluğu bulunmaktadır.

Şampiyonluklarımızdan 100. yılımızı kutladığımız, 2002/2003 sezonunda kaldırdığımız lig şampiyonluğu kupası en anlamlı kupalarımızdandır.

Tüm BEŞİKTAŞ tarihine tanıklık edebilmeye imkan sağlayan BJK MÜZE’si İNÖNÜ STADI’mızda eski açık tribünün altında bulunmaktadır. BJK MÜZE’sinde tüm süreçte kazanılan kupalar, kulüple ilgili fotoğraflar, belgeler, tarihe adını BEŞİKTAŞ’ımıza hizmetle düşmüş futbolcularımızın forma vs. kullandıkları eşyalarının yanı sıra iyi bir BEŞİKTAŞ taraftarı olan eski Pakistan devlet başkanı Pervez Müşerref’in kulübe hediye ettiği özel bir kılıç da bulunmaktadır.

Müzemiz her gün 10.00 – 18.00 saatleri arasında ücretsiz ziyaretsiz edilebilmektedir.

Onurlu duruşumuzla nice yıllara BEŞİKTAŞ’ım
Bayrağını gönderde tutmak adına çabalayanlara selam olsun…

Ezber Bozuyoruz/Yumurtakafa YILMAZ

2009-08-22T15:40:00.000-07:00

Tribünde
monoton bir şekilde
çekirdek
çıtlatarak maç izleyen taraftar olmadığımız
için; Sadece taraftar değil; iyinin, güzelin, haklının, kardeşliğin ve emeğin yanında açıkça taraf tuttuğumuz için;
Sponsor firmaların her şeyimizi satın almaya çalışmasına karşı olduğumuz ve pahalı oyuncakların yerine altyapıya sahip çıkılmasını savunduğumuz için;
Doğudan Batıya, Kuzeyden Güneye bağış kampanyaları yaparak yoksul insanlarımıza yardım ettiğimiz için ; Ezber bozuyoruz…

Yahu bizde amma yapıyoruz ha. Sporun amacına uygun olarak değerlendirilmesi maalesef yine bize düşmüş… Sevginin yerine düşmanlığın, cesaretin yerine korkaklığın, gerçeğin yerine yalanların prim yaptığı bir dönem de yaşıyoruz.

Kanı üç kuruş etmeyenlerden beş kuruş istiyorlar.
Kralların çıplak, maymunların medyatik, yoksulların pasta yemek zorunda olduğu bir devirde yaşıyormuşuz da haberimiz yok ya.
Kuşatılmışlık öyle bir hal almış ki işte, evde, askerde, okulda, camide, kilisede, havrada medyada, ne ararsan her şey hapsedilmek üzerine.
Tribünde susmamızı istiyorlar, susturmak istiyorlar. Diğerleriyle aramızdaki en büyük farkımız da bu işte. Espriler ifade ederken dahi cesaretimiz yanımızda, aklımızda ve pankartımızdadır. Gördüğünüz gibi
Ezber bozuyoruz.

Bazıları bizim yaptığımız çalışmaları medyatik buluyor. Gülüp geçiyorum; mesaj vermek için iletişim kurma kuralını bilmeyenler cahilliklerini kusuyorlar. Örneğin bağış kampanyalarımızla ilgili çalışmaları ve resimleri sitemizde yayınlamak bazılarının zoruna gitmiş. “efendim iyi güzel de bağışın gizlisi daha makbulmüş”. Yav biz onlardan akıl almak için kampanya yapmıyoruz ki. Kaldı ki gizli yardım teranelerinin nasıl suiistimal edildiğini de hep beraber görüyoruz.

Malzemeleri gönderen dostlarımızın gönül rahatlığı içinde olması amacıyla resimleri yayınlamak zorundayız arkadaş. Bu bizim için bir zorunluluk ve sorumluluktur. Üstelik her seferinde çağrıda bulunarak gelin burada da tatlı bir rekabet ortamı yaratalım diyoruz. Hani neredeler?

Kahve köşelerinde internet kafelerde ona buna laf yetiştirmekten dolayı hiçbir şey başaramayanlar yapıyor bu eleştirileri. Bizi karşısında görenlerin en çok zorlandığı konulardan biri de bu. Yaptığımız çalışmaları yakından takip etmek istiyorlar fakat yetişemiyorlar, kızgınlıkları birazda ondan. Dedik ya; Ezberlerini bozuyoruz.

çArşı ve karşı duruş öyle bir hal aldı ki artık sadece karşıyız demek yetmiyor bize; alternatif projelerimiz ile kulüp yönetimine, ülke yönetimine hatta dünyanın yönetimine bile talip olacak çalışmalarımız ve cesaretimiz var. Üstelik görüş ve önerilerimizi paylaştığımız internet sayfamızla fanzin olarak çıkardığımız dergimiz bile var. Yakında televizyon yayınına başlarsak şaşırmayın...

Akıp giden zamanı sadece izlemekle kalmıyor, zamanın önüne geçmeye çalışıyoruz.
İşte bu nedenlerden ötürü ezber bozmaya da devam edeceğiz. Nereye kadar mı? Onu da hep beraber göreceğiz.

Bir inancın yüceliğinde buldum seni
bir kavganın güzelliğinde sevdim.
Bin kez budadılar körpe dallarımızı
bin kez kırdılar.
Yine çiçekteyiz işte yine meyvedeyiz
bin kez korkuya boğdular zamanı
bin kez ölümlediler
yine doğumdayız işte, yine sevinçteyiz.
Bitmedi daha sürüyor o kavga
ve sürecek
yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek
ey her şey bitti diyenler
korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler.
Ne kırlarda direnen çiçekler
ne kentlerde devleşen öfkeler
henüz elveda demediler.
Bitmedi daha sürüyor o kavga
ve sürecek
yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

Adnan YÜCEL

Futbol ağalarının taraftar açmazı/Hakan KİREZCİ

2009-08-22T15:31:00.000-07:00

Futbol kulüplerinin sırtına binerek uluslararası market zincirlerini kuran ve işleten futbol baronlarının kapitalizmin en temel çelişkisiyle başlarının derde girmesi de kaçınılmazdı elbette. Diyalektik materyalizm bu çelişkiyi “karşıtların birliği” olarak tarif ediyor. Her unsur kendi karşıtını içinde taşır. Hayat yoksa ölüm de yoktur. Hayat başladığı andan itibaren ölüm de devreye girer. Mücadeleyi güçlüyken sürdüren hayat bu gücünü yitirdiği an ölüme yenilir.

Bir organizma yaşamak için oksijene ihtiyaç duyar. Oksijenin yanmasıyla açığa çıkan enerjiyi kullanarak varlığını sürdürür ama aynı zamanda ortaya çıkan oksitlenme sonucunda da gitgide yaşlanarak ölüme bir o kadar yaklaşır; sonunda ölür. Yani oksijen hem yaşamdır canlılar için hem de ölüm.

Konumuza dönersek; Sermayenin futbola yönelmesindeki ana cazibe merkezi takımının arkasında ona tutkuyla bağlı milyonlarca taraftar kitlesidir. Futbolu endüstriyel bir mekanizmaya dönüştürüp ürettiği tüm metayı hedef kitlesi olan taraftara satmak çok karlı bir yatırım ancak bir o kadar da can sıkıcı olabiliyor.

Şöyle ki;
Kendine ait olarak gördüğü takımının endüstriyel bir market gibi çalıştığını, taptığı formasının Japon turistin bavuluna döndüğünü, maçlarını seyretmek istediği zaman; stadyumda ya da TV de bütün seyir haklarının yüksek paralara satıldığını, kısacası dört başı mamur bir biçimde söğüşlendiğini gören taraftar bu endüstriyelleşme işine bazen fena halde takabiliyor. Takıyor da ne yapıyor? Maçlarda yayıncı kuruluşu dışarı davet edebiliyor; sattıkları lisanslı ürünleri, decoderlerini almayı reddedebiliyor; sponsor olan firmalara tavır alıp ürünlerini boykot edebiliyor;

globalizmin yükselen değerlerine karşı kendi köhnemiş! kadim değerlerini dayatabiliyor; stadlarını, salonlarını mabed gibi görüp isim haklarının kendilerinde olduğu iddiasıyla müteahhitlerin, gazozcuların, şekerlemeci, bisküvici şirketlerin isimlerini reddedebiliyor; kendi atkılarını örmek, pazardan formasını almak, bayraklarına dolanıp stadlarda ibadetini yerine getirmek isteyebiliyor; Stadının sirk çadırına çevrilmesine karşı koyabiliyor. Bu durumda, yatırımını koruyabilmek adına bu tür taraftarın tasfiye edilmesi gereği gibi bir sorunla karşı karşıya kalıyor futbol baronları. Ne diyor bir süt reklamında üretici şirket?

Sağdığımız sütün iyiliği ineklerimize gösterdiğimiz özene bağlıdır.

Sağdıkları sütün kalitesini düşüren “ineklerin” yaban çayırlara sürülmesi işine kasırganın gözünden yani tribünlerden başlamak gerekiyor. Masum fairplay söylemleriyle söze ve işe başlayıp devamında “küfürsüz maç izleme… Pankart ve bayrakları tribüne sokmama… Sık sık seyircisiz oynama ya da saha kapatma cezaları verme… Bilet fiyatlarını yüksek tutarak ve kombine bilet sistemiyle tribün profilini denetim altına alma… Armanın-formanın lisansı gibi bir tezgahı devreye sokarak taraftarın kendi öz materyalini kendilerinin üretmesini yasa marifetiyle engelleme gibi önlemler devreye sokuluyor. Ellerindeki medyayla da bu yangına pompaladıkları ana fikir şu; “Futbol bir spor, bir eğlencedir. İnsanlar ailelerini, çoluk çocuklarını alıp Pazar gezmesine gider gibi maçlara gidebilmelidir. Stadyumlar endüstriyel futbol ticarethanelerinin tüm dünyaya açılan vitrinleridir ve bu tür taraftarlık gösterileriyle bu vitrin kirletilmektedir. Öyleyse bu ayaktakımını tribünlerden uzaklaştırmak gerekir. Parası olmayan maça gelmesin. Falanlaaar ve filanlar…”

İşin aslı ilk planda tribünden gelen üç kuruş paranın kontrolü ve artırılması değil isyan potansiyeli taşıyan çekirdek taraftarın ortadan kaldırılmasıdır tabii. Yoksa 15-20 milyon taraftarı olan bir kulübün 25-30 bin kişisi maçlara bedava girse ne olacak hiç gitmese ne olacak. Peki tüm bunlar meseleyi hallediyor mu? Futbol sermayesinin bu tür önlemleri hayata geçirerek içine düştükleri açmaz nedir ona bir bakalım.

Bir kere futbol bir spor değildir artık, eğlence ise hiç değildir. Asıl taraftarı tribünlerden uzak tutup Amerikan tipi hamburgerci, pop-corncu, çoluk-çocuk, hanım-sevgili müşteri/seyirci profilini tribünlerde hakim kılarsanız maçlara gitmek bunların sadece seçeneklerinden biri olacaktır. Sinemaya gitmek, kafede oturup çay içmek, sirke gitmek, parka gitmek, bara gitmek, maça gitmek vb.

Sadece tuttuğu takımın maçı için bazen binlere varan kilometreleri, aç kalmayı göze alarak kateden; cebindeki son parayı, ciğerindeki son havayı bu uğurda feda etmekten kaçınmayan; adanmışlığı ve fedakarlığı kimliğinin bir parçası olarak takımına sunan taraftarı vitrinden kovmayı becerebilirseniz yerine, oturduğu yerin parasını ödeyen, antrakta (devre arasının adı artık böyle olacak elbet) büfelerinizde sunduklarınızı rahatlıkla yiyip içen, parasını verip lüks pisuvar ve klozetlere çişini yapan, tribünleri rengarenk kıyafetleriyle dolduran süslü konu mankenlerinin ilgilendiği son yer önündeki kocaman saha ve oradaki takımlar olacaktır artık. Öyle ya çocuğunun karnı acıkır gofret gazoz ister, karısının çişi gelir götürüp kapıda beklemek gerekir, beyefendi bunalır, efkarlanır; gidip arkada iki tek atmak ister vs.vs.. Öyle üç beş sirk maymunu kılıklı yıldız futbolcuyla ve

onların medyatik karıları ve sevgililerinin magazinel faaliyetiyle futbol seyircisi bile oluşturamazsınız sil baştan nerede kaldı taraftar. Ardından ise asıl büyük tehlike yani tutkunun kaybolması tehlikesi sizi beklemektedir artık.

Tutkuyu yitirdiğinizde sıradan pahalı bir mala çevirdiğiniz sirk aktivitelerinin ve süslü sirk palyaçolarının doldurduğu futbol takımlarının ardında ona tutkuyla bağlı hiçbir salak bulamazsınız. Tutku besleyicidir; Tutku üreticidir, yaratıcıdır; Tutku birbirini tetikler; Tutku rekabeti azdırır. Tutku bünyesinde küfürü de barındırır kavgayı da; Adanmışlığı da barındırır, ölmeyi de. Siz bunu korumayı beceremediğinizde yukarıda tarif edilen asıl taraftar kimliği söner ve elinizde paralı ama aynı zamanda da bol seçenekli bir seyirci kümesi kalır ki bunları sağlam müşteri haline getirmek o kadar da kolay değildir artık. Öyle takımın armasını her üstüne yapıştırdığınız boku püsürü bunlara eşşek yüküyle bir paraya kakalamak, süslü stadlarınızda sözde yıldızlarınızla sunduğunuz sirk gösterilerine çekmek, milyonlarca dolar yatırdığınız yayın haklarınızı satmak yuppie kılıklı dahi reklamcılarınızın, pazarlamacılarınızın bile kolay kolay becerecekleri bir iş değildir artık. Yani kurtulmak istediğiniz taraftar kimliği aynı zamanda size en çok lazım olanın ta kendisidir. Tıpkı organizmanın ihtiyacı olan oksijen gibi. Sizi besleyip yaşatacak da odur zamanı gelince öldürecek olan da…

Sözü Napoleon Bonaparte’ın bir sözüyle bağlayalım:

Süngüyle iktidar olabilirsiniz ama üzerinde uzun süre oturamazsınız

Etnik köken, kimlik sorunu ve benim özeleştirim/Ercan KARTAL

2009-08-22T15:29:00.000-07:00

Fransa'ya gelip te Fransız solu ile tanışmamdan sonra bazı konularda Türkiye soluna haksızlık ettiğimi anladım çünkü bazı konuların sırf Türkiye özgülünde gelişebileceğini sanıyordum. Bunların en başında da din konusu geliyor. Konunun özü bu değil aslında ama giriş olarak bunu seçtim ne yapalım. Din ve etnik köken üzerinden siyaset yapmak moda olduğu için biz de dinsizlik ve dünya kimliği üzerinden siyaset yaparak marjinalliğimizi koruyalım. İyi bir ironi oldu bu arada; her neyse konuyu dağıtmadan devam edeyim. Fransız solu da bizim gibi ilk devrimcilik yıllarında hemen kiliseden kopup dinin bir afyon olduğuna inandırılmış. Hiçbir devrimci bu süreci sorgulamamış bile. Yıllar sonra bazı şeyleri felsefi anlamda aştıktan sonra daha doğrusu bir şeylerin yerine bir şeyler koymaya başlayınca ilk sarhoşluk gibi bir anı kalmış hafızalarda. Amma velâkin bizde olduğu gibi din olgusu onlarda da aşılamamış. Her ne kadar bizdeki gibi din olgusu sosyal hayatı bir hizaya sokma biçiminde olmasa bile yine de ritüeller hayatı belirleyebiliyor. Örneğin Alman ya da Fransız solundan herhangi bir kimse Noel akşamı mutlaka ailesi ile birlikte olur. “Bugün dini bir gün, ben tek takılacağım” diyen çıkmaz. Aradaki fark; onlarda din, sosyal hayatın bir şirinliği gibi algılanıyor. Bizde ise mecburiyet ve yükümlülüklerin zorlamasıyla olsa gerek herşeyi reddetme ölçüsünde bir anlayış var. Türkiye'de bir ateist günde en az bir şaka yapar din üzerine; yoksa rahat edemez.
Din konusunu bu şekilde güncelledikten sonra geçelim etnik köken meselesine. Almanlar için bir şey diyemeyeceğim ama Fransızlar orijinal Fransız olmadıklarının farkındalar. Hepsi de kendilerinin bir şekilde melez olduğunu kabullenmişler o yüzden çok keskin bir Fransız milliyetçiliği daha doğrusu kana dayalı bir ırkçılık söz konusu değil. Daha çok Fransız kültürünün etkinliği çerçevesinde bir milliyetçilik anlayışı var. Burjuva devrimini yapmış, dünya sanatına

geçmiş olmanın burun büyüklüğü, Fransa'da olan ama Fransız olmayan herkes tarafından hissedilir, hissettirilir. Fransız solunda geri dönüş ya da bizim tabirimizle döneklik kavramı daha az. Bugün FKP kongresine giderseniz kendinizi emekliler derneğinde hissedersiniz. Bu hem hoş hem de gençlerin bulunmamasından ötürü hüzün vericidir. Avrupa solunun farklılıklarından sonra gelelim bizim sola. İlk başta bahsettiğim o ilk sarhoşluk anısından biz bir türlü ayılamamışız sanki. Ne din duygusunu ne de etnik köken sorununu aşabilmişiz. Etrafımdaki bütün devrimci arkadaşlar siyasi hareketlerinden koptuktan hemen sonra ya Alevi derneklerini doldurdular, ya camiileri ya da etnik siyaset yapan merkezleri. Bir dönem için bu süreçi ben de yaşadım. Siyasi bir yapıdan ayrılınca Türk kimliğime sarıldım. Ama bizim siyasi inancımız bir biçimiyle değişebilen koşullara göre güncellenebilen bir şey; iyi ki de değişiyor. Biz neye inanmışız? Açıkçası ben partime inanmışım. Bugün ise bu inanç çok anlamsız geliyor çünkü parti sadece bir araç ve araca değil hedefe inanılır. Araç bozulabilir, yanlış yola sapabilir; gerektiğinde tamir etmek, gerektiğinde değiştirmek gerekir. Araç tamir kabul etmiyorsa ki çoğunlukla etmez, o zaman aracı değiştirmek gerekir.
Bir paragraf geriye dönersek; partisizlik ya da örgütsüzlük diyelim, psikolojik olarak insanda kimlik problemini ortaya çıkarıyor diyebiliriz. Siyasi inancımızı birleştirdiğimiz parti ortadan kalkınca başka şeylere sığınma ihtiyacı doğuyor. Bu ihtiyaçla birlikte yeni bir kimlik hayatımızı şekillendirmeye başlıyor. Bu yeni kimlik ya tamamen bir geriye dönüşle ya da zamanla çevreye bağlı kendini aşma yoluyla kendini tamamlıyor. Bütün bunlardan sonra edindiğim tecrübe şu oldu. Bir devrimci örgütlü ya da örgütsüz önce şunları sormalı kendine; Türk veya Kürt olmak folklorik bir motif midir yoksa daha da fazlası mı? . Din sosyal bir şirinlik midir yoksa sığınılacak bir liman mı? Verdiğin cevaplarda kendi gerçeğin gizli. Hepsini geçtim… Peki, Beşiktaş bunların yerine geçebilir mi? Örneğin Beşiktaş milli takımla maç yaparken hangisini destekleriz? Ben şahsen Beşiktaş'ı desteklerim… Ya da bir arkadaşı uğurlarken kartalın kanatları üstünde olsun demek bana keyif verir
Son olarak Beşiktaşlı olmak üzüyor ama hiç terk etmiyor… Beşiktaşlı olmak üzüyor ama bitimsiz bir mutluluk kaynağı… Karşı koyma, kendin olma haliyle Bitmeyen isyanda beni anlatıyor.

8 MART/Deniz AKKUŞ

2009-08-22T15:26:00.000-07:00

DÜNYA EMEKÇİ KADINLAR GÜNÜ

Bilindiği gibi 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü, 8 Mart 1857'de Chicago'da yanarak ölen kadın tekstil işçilerinin anısına, Clara Zetkin'in önerisi ile dünya emekçi kadınlarına armağan edilmiş bir gündür.

Daha insanca iş ve yaşam koşulları için hayatlarını kaybeden bu kadınlar, kadınların eşit ve özgür bir dünya taleplerini canlı tutmalarının temel dayanaklarından olmuştur. 8 Mart; oy hakkı, sendikalaşma ve eşit işe eşit ücret gibi taleplerle yola çıkan emekçi kadınların mücadelesinin bir ürünüdür.
8 Mart Türkiye'de ilk kez 1921'de "Emekçi Kadınlar Günü" olarak kutlanmış, 1975'de İlerici Kadınlar Derneği'nin çabalarıyla sokaklara taşınmıştır. 1977'de Birleşmiş Milletler'in 8 Mart'ı "Dünya Kadınlar Günü" olarak ilan etmesinden sonra Türkiye'de de 1980'lerden başlayarak, özellikle 1990'lardan bu yana 8 Mart farklı kadın örgütleri tarafından çok daha yaygın olarak kutlanmaktadır.

Dergimizin 6. sayısının emekçi kadınlar gününün kutlandığı aya denk gelmesi üzerine kadının tribündeki konumundan çok kadının futbolla ilgilenmesine verilen tepkiyi birazcıkta olsa gözler önüne koymak adına bu yazıyı yazma teşebbüsünde bulundum…

9-10 yaşlarımda mahallemin kız çocukları bebeklerine elbise dikerken ben erkek arkadaşlarımla asfaltsız sokaklarımızda top oynardım. Bazen diğer mahallenin çocuklarıyla mahalle maçları bile yapardık. Belki ofsayt, korner nedir bilmezdim ama yine de top tepmek büyük zevk verirdi bana. O zamanki çocuk aklımla bile şunu anlayabilmiştim; futbol sadece erkeklere göre, onlara özgü bir oyun değildir ama gel gör ki ülkemizde futbol oynamak ne haddine bir kız çocuğunun. Öyle ki bu ülkede baleye bile öcü gibi bakanlar varken bir de ayak topu ile ilgilenmek ne mümkün. Ailemden çok azar işitmişliğim var kız başına ne erkek oyunu oynuyorsun diye.

İşte Avrupa’da modernizmin vermiş olduğu bir rahatlıkla bayan taraftar profili gitgide gelişirken bizde maalesef daha yeni yeni başlamış bulunmakta. Erkek hegomanyasına alınmaya çalışılan futbol aslında insan zevkine hitap eden bir spor dalıdır kanımca. Evet, kadınların hepsi bilinçli midir futbol adına? Belki değildir ama bu durum kadınların bu alandan dışlanmasını gerektirmez. Öyle ki bir çok tribünlerdeki erkek taraftarlar bile sadece deşarj olmak adına orada bulunmaktadır. Zaten bu tür kitlelere taraftar değil seyirci denir daha çok. Elinde çekirdek, birkaç tepki ve tezahurat; hepsi bu. Amacım feministlik yapmak değil aslında. Değinmek istediğim konu tribünlerde kadınların giderek çoğalmasıyla bu tribünlere kattıkları; katabilecekleri ile ilgili. Yaşamın her alanında bulunan kadınları futbol arenasından uzak tutmak bence büyük bir haksızlık. Kadın kendi zerafetini tribünlere yansıttığında bence daha estetik bir tablo ortaya çıkacaktır Öyle ki birçok fanatik kadın taraftar bu konuda kendilerini kanıtlamış veya kanıtlmaya dahi ihtiyaç görmeden bunu sergilemiştir.

Herşeyden önce taraftarlığın erkek ve kadın olarak ayrılması başlı başına bir hatadır. Bir takımın renklerine, armasına, bayrağına sahip çıkıp onu kendi yaşamında ön sıralara koyan herkes taraftardır.

Bu da
taraftarlığın cinsiyeti olmadığını göstermez mi? Peki neden o zaman tribündeki kadınlar sadece kadın olarak algılanıp ayrımcı bir muameleye tabi tutuluyor? Ve neden tribünler erkek hegomanyasındadır?

Yürüyoruz; yürüyoruz yanyana; güzel günler
adına.
Kadınız, insanız; insanlığı ayağa kaldırıyoruz
Paydos bundan böyle köleliğe, aylaklığa.
Herkes çalışsın, bölüşülsün kardeşçe yaşamın
sundukları.
İşte bunun için yükseliyor yüreklerimizden
bu ekmek ve gül türküleri
ve yineliyoruz hep bir ağızdan
"Ekmek ve gül! Ekmek ve gül!"

Herşeyden önce taraftarlığın erkek ve kadın olarak ayrılması başlı başına bir hatadır. Bir takımın renklerine, armasına, bayrağına sahip çıkıp onu kendi yaşamında ön sıralara koyan herkes taraftardır. Bu da taraftarlığın cinsiyeti olmadığını göstermez mi? Peki neden o zaman tribündeki kadınlar sadece kadın olarak algılanıp ayrımcı bir muameleye tabi tutuluyor? Ve neden tribünler erkek hegomanyasındadır?

İşyerimde çoğunluk erkek Sadece iki kadınız çalışan. Geçenlerde futbol üzerine sohbet ediyorlardı. Konu döndü dolaştı ve Beşiktaş’a geldi. Akıllarınca birşeyler atıp tutmaya başladıklarını görünce dayanamayıp konuya bildiğim şekilde yorum yaptım. Bunun üzerine, içlerinden çok da sevdiğim bir arkadaş bana dönüp “futbol senin neyine, sen kadınsın; git örgü ör, temizlik yap” gibi densiz bir laf etti. Biraz garipsedim çünkü anormal bir şey dememiştim ama haklıydı aslında. Ülkede kadın her alanda arka plana atılmış ve bu mantalite maalesef ülke genelinde hala mevcut. Bu durum tribünde de aynen böyledir. Bir taraftar olarak endüstriyel futbola hizmet eden her anlayışa karşıyım. Kadınlar sadece izleyici değildir hayata karşı; her alanda hayatın içinde olmaktan yanadır.

Bu yazıyı yazmadan hemen önce Ankara’dan yeni gelmiştim. Önce ablama gittim. Bir bayan arkadaşı ve benim yaşlarımda başka bir bayan daha vardı. Kadınların olduğu ortamda ucuzluklar, alışveriş falan gibi dedikodular, sudan muhabbet yapılır mantığı ile herkesi genele indirgemek hata olur. Ülkenin siyasi gidişatından, aşka; aşktan, Beşiktaş’a kadar her şeyi konuşup tartıştık. Biz kadınlar futboldaki, tribünlerdeki eksiklikleri dünya tribünlerini örnekleyip tartışırken erkeklerin bu konuda fazla da bir dertleri yok gibi sanki.

Bu yazımın temel derdi feminist ya da cinsiyetçi bir yaklaşımdan çok her alanda var olan bizleri, hem var olduğumuz alanlarda hem de tribünlerde ikinci planda görmenin ve tutmanın yanlışlığını dile getirmekten öte değildir. Unutmayalım ki kadın erkek elele verilerek yapılan her iş bir başka güzellik katmıştır hayata. Eğer tribünlerimizde kadına destek verilirse tribünlerin güzelliğindeki değişimi hep birlikte göreceğimizden eminim…

Toprak öyle bitip tükenmez, /dağlar öyle uzakta,
sanki gidenler hiçbir zaman hiçbir menzile erişemeyecekti.
Kağnılar yürüyordu yekpare meşaleden
tekerlekleriyle
Ve onlar
ayın altında dönen ilk tekerlekti.
Ayın altında öküzler
başka ve çok küçük bir dünyadan gelmişler gibi ufacık kısacıktılar
ve pırıltılar vardı hasta kırık boynuzlarında
ve ayakları altından akan toprak, toprak,
ve topraktı.
Gece aydınlık ve sıcak
ve kağnılarda tahta yataklarında
koyu mavi humbaralar çırılçıplaktı.
Ve kadınlar birbirlerinden gizleyerek
bakıyorlardı ayın altında geçmiş kafilelerden kalan öküz ve tekerlek ölülerine.
Ve kadınlar bizim kadınlarımız:
korkunç ve mübarek elleri
ince, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle
anamız, avradımız, yarimiz
ve sanki hiç yaşanmamış gibi ölen
ve soframızdaki yeri
öküzümüzden sonra gelen
ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis yattığımız
ve ekinde, tütünde, odunda ve pazardaki
ve kara sabana koşulan ve ağıllarda
ışıltısında yere saplı bıçakların

Gözlerim darağacımdır Şimdi AŞK…/Utkan ÇALIŞKAN

2009-08-22T15:23:00.000-07:00

AŞK… Beni dün gece arkamdan vurdular…
Koşuşan ve konuşan onlarca insanın içinde; ellerimi dahi bağlamadan vurdular… Soluksuz kaldım aşk; Nefesim senin düşüne karıştı… Soğuktu hava, ayazdı; gece siyah, kar beyazdı. Eski bir tezahühatı özlercesine baktım ayışığına… Gündüzden göçebe bir martı şahitti ağlayışıma ey aşk; senden öğrendiğim tüm mısraları sessizce onun kulağına fısıldadım…
”Yağmurlu bir günde görmüştüm seni…” Martı, Haliç’in en umarsız şarapçısının en baş yareniydi ya da Neyzen Abi’in dudağında bir yarım ezgi… Silinmiş tüm mısraları ezberime aldım; Son anımda adını koydum türkülerimin ilk hecesine ve en sevdalı yıllarımı paylaştım senle… AŞK

AŞK… Sen ellerimi uzatsam tutacağım diyebileceğim,kKorkularımı ardımda bırakıp, yanıma cesareti alıp geldiğim yarimsin…
Sen uzakta; hani o dağların gerisinde bir yerlerde; hani armut ağaçlarının, dağ keçilerinin, kaçakçıların olduğu hayatlardasın… Güneşin ve özgürlük türkülerinin içimizi ısıtan sıcaklığında, saçlarında kekik kokusunu, saçlarında baharı, saçlarında her mevsimi taşıyan isimsiz güzelliklerdesin…AŞK

AŞK… Yargısız infazların sorgusuz tanığı.
Kaç gece idama mahkum ettiler seni, kaç kez kalemini kırdılar ve ellerinle ilmeği boynuna geçirip kaç kez tekmeledin idam sehpalarını. Hatıralarımda nice yenilgiler, nice zaferler var şimdi. Hem “ben oğluma ne diyeceğim kaptan” diyen bir babanın feryadını, hem “burada yenilirseniz İstanbul’a yürüyerek dönersiniz” diyen bir BABA’nın isyanını, hem de “bozuk düzende sağlam çark olmazmış” diyenlere inat ŞEREFimizi korumanın, SON BARİKAT olmanın zorluğunu ve onurunu paylaşıyor yüreğim…AŞK

AŞK… Seni sana anlatmak ne de zormuş…
Gecenin koynuna aldığı çocukların dilinden şiirler yazmak sana. Nereye gömüleceğini bile bilmeden mezar taşlarına siyah-beyaz yazdıranların şiirleri. Sensiz ağlamayı beceremiyorum beni ağlatmanı istemem bundandır. Sensiz gülmeyi beceremiyorum beni güldürmeni istemem bundandır. Kaç sevdiğimiz ağlattı bizi; sete yakın uzun boylu, kartal bakışlı, sert duran güzel gülen ağabeylerimizi yitirdik . Onların adını senin adının yanına kattık türkü ettik. Umudun bittiği her yerde denize bir taş atmak için biz orada olduk ve her hare karşı kıyıya vurduğunda sana bizim gibi sevdalı birilerinin orada olmasını istedik. Seslerimiz isimsiz tanırdı birbirini; kara, kapkara bir umuttuk inançsızlığın tam ortasında ve yoldaşlarımıza sokularak yenerdik soğuğu ve titremelerimizi durdurmaya çalışırdık avuçlarımıza üflediğimiz soluğumuzla…AŞK

AŞK… Ben yine yanındayım bugün…
Önce trene kaçak bineceğim, Sirkeci’den koşar adım Dolmabahçe’ye geleceğim. Atkılarını gözlerine kadar çekmiş dostlarla buluşacağım. Şairler’de en ayyaş halimle bir marş söyleyeceğim sana; heykellerin ellerine kadehler tutuşturup Melih Cevdet’i, Orhan Veli’yi sohbete ortak edeceğim. Yüreğimin doğusunda bir yerde kar yağacak, üşüyeceğim. Sigaramdan dumanlar savuracağım senin göğüne. Ellerimde sana olan sevdamın mektupları pankartlar taşıyacağım ve adımlarımın sesi mabedimizin duvarlarında yankılanırken haykıracağım…
”AŞK…BEŞİKTAŞK..
YETER ULAN SEVİYORUM SENİ
AYKIRI SEVDAMIN GİZLİ ÖZNESİ

Siyahıb zindan olsun.../Siyah Takım

2009-08-22T15:20:00.000-07:00

BEYAZ AYDINLIK HERKESE NASİP OLMAZ BEŞİKTAŞ’LILIK…

Zor bir seçim değildi bizler için SİYAH diyebilmek demekten öte haykırabilmek.
Hayatında, hayatın üzerinde inşa edildiği BEŞİKTAŞ’ımızın da SİYAH’ını yaşarken…

BEYAZ için korkudur SİYAH. Hiç istenmeyen, beklenmeyen korkulandır SİYAH…

SİYAH içinse hep var olması istenilen; beklediğimiz, durduğumuz noktaya ulaşmaması için edilen dua,
sergilenen çaba, umuttur kısaca BEYAZ…

Kapitalizm denen vicdansız düzen; hep SİYAH’ı yaşatmak arzusunda, biz BEYAZ ulAn dedikçe her fırsatta umutla…

İşte, yolda, evde… Yaşanılası her alanda karşımızda; SİYAH’ın en koyu dayatmaları, BEYAZ’a ulaştırmamak adına.

Alışmıştık gayri; gardımız düşükte olsa, alışmıştık. Sevmiştik hayatın SİYAH’ını, onurunu.

Ta ki canımız dediğimiz; hayatın olmazsa olmazı bildiğimiz kulübümüze, BEŞİKTAŞ’ımıza uzanana dek vicdansız eller.

Kapital manyaklarının SİYAH arzularına gem vurmak adına, oluşturulan barikatın son taşının altında durmayı peşinen kabullenmiş olanların, en son biz kalacağız SİYAH’la BEYAZ’ın buluşma noktasında diyebilenlerin BARİKAT altında-ardında TAŞ gibi duranların adıdır SİYAH…

İçinde umudu barındırmaktır SİYAH… BEYAZ yaşayanların farkında olmadıkları koca bir umut. BEYAZ’ı sevindirmek adına da olsa yıkılmayacak bu SİYAH barikat.

Tüm SİYAH’lar bizim olsun, BEYAZ’lar sizlere kalsın…

Bir kartalın pençeleridir , her daim uçtuğu zannedilen ve kanatlarına övgüler yağdırılan kartalın, yüksek bir kayada onu ayakta tutan , avını yakalayan gerçeğidir.

Kendi kendimizle yarışmadayız gülüm
Ya ölü yıldızlara hayatı götüreceğiz
Ya dünyamıza inecek ölüm.
En güzel deniz: henüz gidilmemiş olandır
En güzel çocuk: henüz büyümedi
En güzel günlerimiz: henüz
yaşamadıklarımız
Ve sana söylemek istediğim en güzel söz
Henüz söylememiş olduğum sözdür.
Umuda bin kurşun sıksa da ölüm
Unutma umuda kurşun işlemez gülüm.

Beyazız çünkü.../Beyaz Takım

2009-08-22T15:17:00.000-07:00

13 Aralık 2008 günü HT Forumuna girenler “Forumu Bölüyoruz” başlıklı konuyla karşılaştılar.İlk başta kimse olayın özünü anlayamadı ; bocaladı. MUHTAR’a bölücü diyeninden tutun da isyan eden bile oldu. Sonradan bir açıklama geldi nihayet. Forum ikiye bölünüyordu. Beşiktaş forumunda bölünme nasıl olabilir ki? Tabii ki de “ SİYAH ve BEYAZ “ olarak bölündü forum. Gerçi tribün misali “ AÇIK ve KAPALI” olarak ta bölünebilirdi ama… Neyse konuyu saptırmadan devam edelim.

Bizler BEYAZ olmayı seçtik bu bölünmede. Tabii asıl amaç grubumuz için değil “HALKIN TAKIMI” için faydalı olmaktı.

Biz BEYAZ olmayı seçtik çünkü ; Beyaz bir Ütopyaydı. Siyah’ın başkentliğini yaptığı , ”Kartalların” kardeşçe yaşadığı.

Tabii arada tatlı rekabetlerde olabiliyordu. Siyahı da benimsedik bu rekabette. Bunun da açıklaması var elbet.. Biz bunun içinde BEYAZ olmayı seçtik aslen; Siyah olmadan BEYAZ’ın anlamı olmazdı. Beyaz olmayı yıllardır yaşadığımız “Siyah”a inat seçtik. Annemizin karnından çıktığımız andan itibaren gözümüz iki renk gördü. Biri ölümü diğeri yaşamayı simgeliyordu bizlerce. Hayat ölüm ve yaşamdan ibaret ise; yaşamayı seçenlerdeniz biz.

Beyazız çünkü gökten düşen kar tanesi gibi umutlarımız da bembeyaz. Forumda yaptığımız icraatlar ile gündeme geldik çoğu kez. Bizler parlak fikirlerin babasıyız, uygulayıcısıyız. Kalbimiz üstündeki atlete rağmen kalbi tertemiz olan boyacı çocuk kadar BEYAZ.

Aslında yeni bir yaşamdır BEYAZ.
Demez miyiz hep hayata yeni bir sayfa açıyorum diye?

Umutların yuvasıdır BEYAZ. Bir sınav kâğıdıdır geleceği belirleyen.

BEYAZ son tekmedir sehpaya, cellâda fırsat vermeden vurulan.

İnancın simgesi barışın bayrağıdır Beyaz.

Daha bitmedi; sevdanın türküsü umudun şiiridir Beyaz çünkü umutsuzluğa inat umudun tohumudur.

Her şeye rağmen karanlıkları Beyaz’a boyama umudu taşıyan bizlerdir BEYAZ.

SİMSİYAH düşlerimdeki BEMBEYAZ umudum…
BEŞİKTAŞ'ım Benim...

Analiz/Gökhan GÜRGAN

2009-08-22T15:11:00.001-07:00

Eğer kilitlendiğiniz bir hedef varsa riskinden garantisine kadar tüm koşulları göz önünde bulundurur, rotanızı ona göre ayarlarsınız. Hava şartlarının kötü olması ümit verdikleriniz tarafından önemsenmez. Kıssadan hisse: Sözünüz sözdür ve onu tutmanız şarttır. Uğruna ter döktüğümüz Beşiktaş’ımız, senin heybetin yani şampiyonluğun, sırana göre değil; olması gerektiğin yönde ortaya konmalıdır.

Anlayacağınız yönetimmiş, futbolcuymuş, taraftarmış bağlamaz Beşiktaş ruhunu. Sözünü ettiğim hiyerarşik kuvvetler niçin var ki zaten? Mutlak süreçte Beşiktaş için var... O halde Beşiktaş'ı yönlendiren pilotlar kartallar kadar yüksek uçmalıdırlar. Federasyonun yanlışına, fişmekan hakemin aymazlığına rağmen top bizim ayağımızdaysa hakkımızı yiyenle top gibi oynayacak, dansımızı edeceğiz. İşte o kadar...

Karakartalımızın bol karambollu 2008-09 sezonunda adaptasyondan tutalım şeytanın demirden bacağına kadar süregelen çizgide, kâh haftalarca lider olduk kâh 6. sırada durduk. Duraksadığımız anda bir baktık ki koskoca Süper Lig'i beş koca takımın ardında tamamlayıp kıçüstü oturmuşuz. Öyle bir seneye denk geldi ki kaçırdığımız fırsatlar; etrafta ne rakip, ne de has ve has futbol oynayan birileri var.

İkinci yarıya tartışma dozajı yüksek ara transferlerle başladık. Yusuf yusuf çanlarını kulaklarında işitmeye başlayan idari heyet, her türlü ihtimale karşı son kozlarını çekti. Sakatlıktı, cezalıydı ve saire tüm olasılıkları inceden inceden düşünerek, Yusuf ve Ernst'i şampiyonluk görmeyen son Beşiktaş’lılar grubuna kattı. Evet, Delgado'nun pili biterse Yusuf devreye sokulacak alternatifti belki. Gönül rızasıyla koşmayan Cisse’nin yerine ise ön liberoyu sağlamlaştırmak, kale duvarı misali güven veren Ernst'e düşecekti. Mademki gaye şampiyonluktu, tam

takım geniş bir kadro hali hazırda bekletilmeliydi. Ekonomik boyut denilen o
uçsuz bucaksız, ipsiz sapsız yüzeye bakmıyorum artık. Bu yüzden bu transferlere laf etmeyeceğim. Şu ana dek fena sayılmazlar. Özellikle Ernst... Yusuf'ta kenarda bulunsun; kötü günler için canımm, hemen kızmayın.

Sezonun 2. yarısı ile birlikte siyah beyazlımızın sergilediği performansta göze çarpan olumlu değişiklikler oldu diyebiliriz. Puan cetveli ve skor görüngüsü üzerinden edebiyat yapmaya çalışanlara inat diyeceğim şu ki; Beşiktaş’ımızda bilinçli seyirci kitlesini fıtık eden belirli durumlar hala daha çok fazla. Bir kere kadronun biçimi maçtan maça farklılaşıyor. Mustafa Denizli takımın başına geldiği günden itibaren üç aylık zaman dilimini tamamladı ancak savunma, orta saha, hatta ileri uçtaki oyuncuların ismi-cismi netleşmedi bir türlü. İlk Onbire kısmen aşina olsak da bu futbolcuların arasındaki anlaşma ve dayanışma sekteye uğruyor. Burçlara inansam, sırf bu dengesizlik yüzünden terazi burcudur derdim Beşiktaş'a lakin şunun farkındayım. Jüpiter de Mustafa, Venüs de Mustafa...

2009 yılında hazırlık maçları, Türkiye kupası ve Süper Lig'te kaybedilen maç olmadı. Tamam iyi hoş, olmadı; olmadı da kaybetmeme kavramı kulağa hoş gelse bile ikinci yarının ilk maçında Tello'nun enfes golü kurtardı siyahın beyazını. Hep yazıyorum, tek farkın rehaveti uçup gidebilir diye. Gel gör ki Beşiktaş ucuz düşünüp ti'ye alıyor oyunu. Vasati tempo da takılı kalınca da rakip takımlar kontralarla yokluyor, önde basıyor...

Antalya, beraberlik golü bulamadı fakat 1-0'lık sonuçla ıkındık. Sonrasında düzlüğe çıkmaya niyetli bir Konya geldi karşımıza.

Yolculuk İç Anadolu’ya. Rakipler puan bırakmışken, varını yoğunu ortaya koyması gereken Karakartallarda moral bozucu bir durgunluk gördük o gün. İlk yarı Konya bastırıyor, Beşiktaş'ta ben sana basmayayım sen de "bastırma" diyor. Zevksiz bir maçın ağır bilançosu 2 puanla sonlanıyor. Ertesi hafta ise şampiyonluk iddiası olanca hızla süren Trabzonspor'u içeriye almışsın. İnönü'de yediğin erken gol, panikatak yapıyor bizi. İlk yarıdaki Sivas maçına benzer pozisyon girişimleri var ve bordo mavililere karşı çok üstünsün ama olmuyor. Beşiktaş tedbirli olup erken davransa, muhteşem azmi ve enerjisiyle fark yapacak orta sahayı geçemeyen Trabzon'a. Köşe atışını gol yapan Bobo bu sezon en çok korner kullanan takımındaki ilk önemli işini yapıyor, skoru 1-1'e getiriyor. Maalesef zaman kısıtlı... 90 dakikalarda elinden kaçırdığın Trabzon gibi lig'de çabucak biter Beşiktaşk haberin olsun...

"Kayıp üzerine kayıp mı gelecek?" diye mırıldanırken G. Antep maçındaki üç farklı üstünlüğümüz içimizi kıpırdatıyor. İlk golü bulmanın yüklediği özgüven inanın çok şey demek. Üst sıradakiler alttan alıp böbürlenince iz bırakan yaralar oluştu şampiyonluk adaylarında. En çok da Beşiktaş’ımızın işine yaradı bahsi geçen yaralar. 5. maçımızda bir kezcik olsun yenemediğimiz İstanbul B.B'yi ama kondisyon zaaflarından yararlanarak, ama uğurböceklerini arkamıza takarak 2-1 yenmek de çok güzeldi. Şimdi dönelim teke tek hesaplaşmalara...

Bireysel eleştiri oklarımızı yollayalım bakalım. Fizik ve teknikten yoksun asabi Serdar Özkan, formsuz formsuz sahada dolaşıp oyunu yavaşlatan Bobo, iyi işler yapsa da sık sık isabetsiz uzun toplar yollayan Tello, rakibe faul amaçlı girip kolay çalım yiyen, adam sarkıtan Gökhan Zan... Bu sese kulak ver be teknik adam! Zapo'yu niye kesersin Mustafa hoca. Ayrıca tek forvet çıkabiliriz sahaya. Nobre gibi çalışkan bir oyuncuyla tek santrafor oynamak zararlı olmaz sana. "Tek" kelimesinden ürkmeyin. Kaldı ki Nobre bu. Tek değil, çok şey o... Uğur İnceman harcanmasın isterim, Ekrem Dağ küçültülmesin, Ernst terk edilmesin. Çift ön libero denensin. Tıpkı Aurelio-Selçuk ikilisi tarzında birset kurulabilir. Mustafa Denizli dalgalara kapılıp basından etkilenmezse şampiyonluk gelebilir. Karakartal lehine olan fikstür ve son haftalardaki özgüvenle bu işi sonuna kadar götürebiliriz hem Türkiye kupasında, hem Süper Lig'de...

Yolumuz açık olsun.

Yumurtakafa Yılmaz söyleşisi/ Mert Kavak

2009-08-22T14:57:00.000-07:00

Beyaz Takım: Yılmaz abi bize Çarşı’yı anlatır mısın abi? Herşey nasıl başladı ve sen bu süreçte nasıl yer aldın?
Yumurtakafa YILMAZ: Hatırlamak çok zor olsa da bir bakalım. Stadyum semte yakın olduğundan semtin çocukları olarak sürekli bize ulaşan gol sesleri hepimizi çok cezbederdi. 7-8 yaşlarına geldiğimizde kendi başımıza maçlara gitmeye, birşeyler satıp para kazanmaya başladık. daha sonra semtteki diğer mahallelerde yaşayan dostlarla birlikteliklerimiz oldu. Bu arada arkadaşlarımızın hepsi Beşiktaşlı da değildi. TV de bir mafya dizisi başlamıştı. O zamanlar TRT 1 den başka kanal yok zaten. Dizinin konusu şöyle; aynı semtin çocukları yokluk içinde yaşayarak dayanışmayı ve para kazanmayı öğreniyorlar; biraz da onlara özendik desem yeridir. Aynı dönemde semtteki Suat Park sinemasının ve Migrosun yerine Büyük Çarşı inşaatının temelleri atılmıştı. Biz de buradan esinlenmiştik. Daha sonra olmayan bazı arkadaşlarımız da Beşiktaşlı oldular; Ne de olsa semtin havası her zaman ciğerlerimizdeydi. sabahlamalar daha sonra başladı

BT: Abi bu konuyu biraz aç diyeceğim döveceksin biliyorum. Sen özet geç en iyisi.
YY: 1981-82 yılı. Eskişehir maçıydı. O zamana kadar sabahlamıyorduk henüz. Aksaray’dan birkaç ağabey ile diğer semtten ağabeyler stadın darlığı nedeniyle çözüm aramaya başladılar.
Misafir takım ile biz yanyana olurduk. Tribün ortadan ikiye bölünür ve ortamıza yerleşen polis kavga etmemizi önlemeye çalışırdı. Bizde yerimizin darlığı nedeniyle kapalıdaki o akustik hakimiyeti ele geçirmek için ufak tefek kavgalar çıkararak misafir tarafa ayrılan yeri kapmaya çalışırdık. Bunun birinci adımı onları bilet kuyruğunda tacizle atıldı. Baktık polis ve jandarma fırsat vermiyor bu sefer sabahlamalar başladı işte.
BT: Ve sonunda kapalı bizimdir; emeginize sağlık abi.
YY: Geceleri olan kapışmalarda çoğu zaman başarılı olsak da gündüzleri kolluk kuvvetleri yine bildiğini yapmaya devam ediyordu. Sabahlamanın esprisi bu anlayacağın.
BT: İş gece çözülmüş gibi…
YT: Mecburiyetten…

BT: İkinci soru abi; Neden yumurtakafa Yılmaz lakabını taşıyorsun?, Çarşı’da lakapların önemi nedir ?
YY: Kora kor kavgalarda evvela genellikle kafa atardık. Ben de genellikle bunda başarılı olurdum. Kafam birazda armudumsu gibidir zaten. Birgün rahmetli Cüce Ayhan kafama yanlışlıkla parke taşını indiriverdi; soldan yediğim bu darbe sonucu kafam yarıldı.

BT: GS şampiyonluk kutlamalarına gider yaptığınız mevzuu de mi abi?..
YY: Evet… GS’ lıları Maçka Otelinin önünden Harbiye Orduevi’nin önüne kadar kovaladık. Geri dönerken baktık bir tane araba geliyor; reno marka. Bizimkiler bütün yan camları indirdi, bir tek ön cam kalmış. Ben de elime parke taşını alıp yola indim ve ön cama fırlattım ki camın kırılması ile birlikte benim kafamın kırılması da bir oldu. Evvela ne olduğunu anlayamadım. Daha sonra anladım ki Ayhan’da ön camı indirmek adına benim kafaya parke taşını indirivermiş. Oysa ben bu darbeyi kafaya ilk aldığımda kendi kendime söyleniyorum; “yaavv yolun ortasında direk falan yoktu bu da nerden çıktı" diyorum, Ayhan "Yılmaz özür dilerim" diye feryat ediyor.
BT: Bir nevi iş kazası yani abi.
YY: Daha sonra da bir fil muhabbeti oldu. Yok işte yumurta dikine baskıyla kırılmaz; fil bassa kıramaz; ancak yandan kırılır vs. Bu lakabı da bana Arap Veysel taktı.

BT: Özellikle eskilerin bi lakabı mutlaka var galiba.
YY: Hemen hemen…

BT: O lakaplar da hep yaşanmışlıklardan geliyor sanırım.
YY: Tabii o da var ama fiziki durumlar da söz konusu; Örneğin bir arkadaşımızın bir gözü sönüktü; lakabı Camgöz. Cüneyt el ve ayakları sakat; Çolak. Ayhan’ın da boyu kısa; cüce gibi işte…

BT: Abi, hiç unutamadığın maçlar ve oyuncular desek ?
YY: FB ile kupa maçı var. Ben çalışmak zorundayım, maça gidemeyecek gibiyim yani. Neyse, usta bana bir ekovat verdi (buzdolabı motoru), onu Tarlabaşı’nda tamir ettirip 1-2 saate geri getirmem gerek. Hemen zıpladım, ekovatı tamirciye bıraktım doğru maça. İkinci yarıya yetiştim ama kapılar kapalı; geçtim beleştepeye. Uzatmalarda 4-2 yendik. 90’ da Ziya’nın golü sayılmamıştı hatta. Maçtan sonra harala gürele akşama doğru tamirciye gittim kapanmış; oysa saat ikiye yetiştirmem gerekiyordu.

BT: Futbol takımımızın bu seneki durumuna ne diyorsun? Güzel günler yakın mı ?
YY: Kadro güzel ancak bazı futbolcular özverili değil ve birbirinden kopuk oynuyor. performansları süreklilik arzetmiyor bu da yaptıkları işi ciddiye almadıklarını gösteriyor. Oysa insanın evvela ekmek parası kazandığı işe saygı duyması ve ücretini hak etmesi gerekir; yoksa kadro güzel.

BT: Ruh yok…
YY: İş, o kadroya dediğin gibi ruh vermekte ama bu aşamadan sonra biraz zor gibi. Asgari ücretin bile altına çalışan insanların yaşam mücadelesi verdiği bir ülkede siz genç bir insanın eline 1-2 milyon verirseniz bir daha o futbolcudan verim alamazsınız çünkü hayal ettiği şey elinde zaten. Güzel günler yakın mı sorusuna gelirsek; bu durumdaki şampiyonluğun ne tadı olur ne tuzu.

BT: Endüsriyel futbol ruhu öldürüyor.
YY: Anlık bak, o da bu cevabın içinde esasında. En çok ücret, en tutulan takım, en çok satan renk; En çok… En pahalı… Gittikçe doyumsuzlaşan bir iştah ve akıllara durgunluk veren meblağlar…
BT: Peki abi gelelim tribünlere. Bu konuda düşüncelerin neler? Tribün bakımından geleceğimizi nasıl görüyorsun? Çünkü gidişat hiç de iyi görünmüyor gibi. Aksaklıklar neler ve nasıl giderebiliriz?
YY: Tribünde sözsahibi olmak için emek vermek ve her kesimden insanı kucaklamak gerekir. sekter yaklaşımlar beraberinde hataları da yanında taşır. Eski arkadaşların yasaklı olması ve bazılarının da kopması disiplinsiz bir ortam yarattı. Adeta herkes kendi başına hareket ediyor. Çıkışlar var ancak hala zayıf. Eğer tribünün toparlanması gerekiyorsa bu, orada bulunan genç arkadaşların ortak hareket becerisini kazanmasıyla mümkün olur ancak samimi olmak gerekir; yani herhangi bir çıkar meselesi değil gönül meselesidir tribün işi.

BT: Tribündeki rant meselelerine ne diyorsun abi? Özellikle son 2-3 yıldır bu olaylar gündeme gelmeye başladı. Nedir bu mesele ? Nasıl önlenir ?
YY: Rant nerede onu hala anlayabilmiş değilim; bilet konusunda mı yoksa yöneticilerden herhangi birinden menfaat sağlama işi midir? Esasında dedikodudan ibaret şeyler bunlar.

BT: Açıkça biz de pek bilmiyoruz ama söylentiler çok. Geçen Denizli maçında bilet almaya gidiyoruz, daha gişeye gelmeden eleman çevirdi önümüzü; 5 lira eksiğe bilet veririm dedi. Elindeki biletler ise bedelsizdi.
YY: Şu sifonsor işi var ya, bütün hesap orada. Özellikle sponsor demiyorum. Biletikse sıfır liralık bilet siparişi veriliyor, sonra dolaylı yollardan birileri o biletleri alıp karaborsaya düşürüyor
BT: Anlıyorum, bu konuda tribüne emek veren herkes Optik başkanın şu sözünde mutabık sanırım; “Beşiktaştan menfaat bekleyen ... ... beklesin…” Önüne geçmenin yolu yokmu bu karaborsanın? Bu nasıl bi cüret ki stad önünde adam çeviriyorlar?
YY: Dedim ya sifonsor denilen para babalarının işi. Deplasmana giden arabalarda bazen para mevzuu olur, o da taraftarların yemeğini bile karşılamaz bazen. Disipline edilemediğinden hem yiyecek hem de bilet konusunda kargaşa yaşanır. Bu daha ziyade il dışına çıkmanın verdiği psikolojiyle alakalı.
BT: Anladım abi. Bildiğimiz kadarıyla işin gereği Van’da yaşıyorsun. Bizler Van’ı çok soğuk biliriz hep Sizin gibi sıcakkanlı insanlar olmasına rağmen ; Van çok mu soğuk gerçekten abi ?
YY: Van Doğu’nun da Doğu’sunda ve yüksek bir mevkiide biliyorsun. Soğuğundan önce gölü meşhurdur Van’ın. Van Gölü’nün eski adı ise Yukarıdeniz’dir. Hatta içinde 2-3 tane ada bile bulunur. Hava soğuk, evet ama sadece geceleri; yani gece ile gündüz arasında epey ısı farkı var ama nem oranı neredeyse sıfır, bu nedenle soğuğu fazla hissetmiyorsun.
BT: Rahatım yerinde diyorsun yani abi; aman öyle olsun. Gelelim en can alıcı sorulardan birine. Forumdaki Siyah ve Beyaz bölünmesine ne diyorsun abi? Sence yarar sağlayacak bir uygulama mıdır ne diyorsun?
YY: Rekabeti tatlı hale getirmek için evvela takım ruhunu aşılamak gerekir ki bu ruh zaten vardı. Yeniliklere açık olmak için de sizin gibi yaratıcı insanlara fırsat vermek gerekir diye düşünüyorum. Rekabet başarı için olmalı, yıkım için olmamalı.

BT:kesinlikle
YY: yalnız işi sidik yarışına çevirmemek gerek. Bizden sonra Beşiktaş bayrağını taşımak isteyen insanlar maalesef çok az ya da sınırlı sayıda diyelim. İyiyi, güzeli, güzellikleri tatmak için ciddi adımlar atmak gerekir ve bu adımlar gerideki yaşam biçimlerini değerlendirerek geleceğe yönelik umutlar taşımalıdır.
BT: …?
YY: Yaaav… yine büyük konuştum galiba.

BT: Yok abi tam söylenmesi gerekeni söyledi. Gelelim zurnanın son deliğine.
Yıldırım Demirören hakkındaki görüşlerin neler? Neden hala istifa etmiyor? Sorun para mı yoksa Beşiktaş Sevgisi mi? Ne diyorsun bu konuda? YY: Ben yıldırım Demirören’i samimi buluyorum. Biraz fazla iyi niyetli ama kurtlar sofrasında kuzu olursan seni yerler, yiyemediklerini de boğarlar. Kurdun doğasında vardır bu. Gerçekten Beşiktaş’ lılığını tartışmak hoş olmaz ama yanındakilerin samimiyetsizliği onu da başarısız kılıyor. Güvendiği birçok kişi hem Yıldırım Demirören’e hem de bize zarar veriyor. Tabii biz sadece karşımızda onu gördüğümüzden ki öyle bir çalışama da var her şeyi ona yoruyoruz. İyi bir yönetici değil ama bence iyi bir insan. Para meselesine gelirsek, onun paraya ihtiyacı var mı? Sadece tercihleri doğru değil ve yanındakiler de biraz onu tırtıklıyor gibi; ben böyle görüyorum. Parayı alan kaçıyor.

BT: Yeni stad projesi tekrar gündemde. Sence yeni stad yapılırsa tribünlerin ahengi bozulur mu? Eski günleri özler miyiz?.. Kapalı Trabzon maçında 150 Lira. Bir ailenin aylık pazar parası neredeyse. Yeni stad olursa ne olur kimbilir…
YY: Zamanın akışı içerisinde durgunluk yaşamak demek zamanın gerisinde olmak demektir
bu nedenle yenilemekte fayda var görüşündeyim, bizde özgüven sorunu yok.

BT: Yeni stad şart mı diyorsun yani abi? Tribün açısından kopukluklar olmaz mı?
YY: Her şekilde stadda yerimizi alırız; biraz abartılıyor gibi. Aynı zamanda arkadaki otelden dolayı rahatsızım. Heykel gibi, sanki başımıza yıkılacak. Bir de şunu sorgulayalım; şu anki yerimizden memnun muyuz? Belki yeterli ama kimin için? Sadece biz olarak mı düşüneceğiz?

BT: Bizden başkası yok abi.
YY: Hani ismet İnönü’nün "Dünya savaşı çıkarsa ülkenizin durumu ne olur" diye bizi tehdit eden Amerikalıya verdiği bir cevap var; “Bu dünya yıkılır, yeni şartlarda yeni bir dünya kurulur,Türkiye’de bu dünyada yerini bulur..." Bulmak zorundayız. Korkumuz yok; olamaz da

BT: Düzene ayak uydurmak mı, kafa tutmak mı? Yenilenmeden kafa tutmak olmaz gibi.
YY: Bir savaştan bahsediliyorsa ayak uydurmak olamaz.

BT: Barikatı yenilemek lazım. Son barikatı son duruma göre yeniden örmek.
YY: Tabularımızla, nostaljilerimizle kapalı bir toplum olarak kalamayız, bazı şeyleri aşmak gerekir; kaldı ki Anıtlar Yüksek Kurulu ile bilimsel bir çalışmanın daha yararlı olacağını düşünüyorum. Ha şuna karşıyım; stadın adı Ülker ayçiçek yağı olmamalı ya da başka uyduruk bir marka ismi… Eski yapısına uygun fakat daha fazla kapasiteye sahip bir stad taraftarayım
BT: Orası şart. Tam da bu noktada diğer sorunun yanıtı herşeyin yanıtı olacak aslında. Müsaadenle ekleyecek bir konu yoksa geçelim abi.
YY: Geçelim…

BT: Hepimizin ortak düşmanı endüstriyel futbol hakkında ne dersin abi?
YY: Beşiktaş’ımızın, diğer takımların veya tüm insanların yaşadığı sorun olarak görüyorum.

BT: Kapitalizm her şeyi öldürür diyebilir miyiz ki deriz. Bu konuda 15 Şubat mitingine “kapitalizm krizden endüstriyel futbol kerizden beslenir” diye bi pankart yazmayı düşünüyoruz; tam yeridir. Sen ne dersin abi?
YY: Pinochet’ ydi sanırım, şu faşist diktatör. Soruyorlar "siz bunca sene insanlarınızın aç yoksul olarak yaşamasına rağmen onları nasıl yönetebildiniz ve sesini yükseltenleri kimseye duyurmadan nasıl imha ettiniz?” Cevap;"ben bu ükeyi 3F ile yani futbol, fado ve fiesta ile yönettim.” Bunlara dini de ekleyebiliriz.
BT: Din kitlelerin afyondur demiş bir zihniyet.
YY: Evet, insanları idare edip sömürmenin diğer bir yolu da onları daha ucuz birşeyle meşgul etmektir. Endüstriyel futbol anlayışı da bunun içinde ancak fazla abartılarak bazı şeylerin önü kesiliyor

BT: Ne gibi abi?
YY: Ne zaman insanlar eylem yapsa, sokağa çıksa medya bunu çekiyor ancak yayınlamıyor. Sadece istihbarat için birilerine veriyor. Onun yerine manşetler gereksiz bilgilerle dolduruluyor. Hakemin düdük çalışı, futbolcunun küfürü, sanatçıların! cinsel ilişkileri… İnsanlar kendi dertlerini ve çözüm çalışmalarını unutup başkalarının hayatlarını yaşıyorlar.

BT: Televole kültürü. Bir ara da milli maç sonu benzin zammı meşhurdu.
YY: Hayal dünyasına dalarak kendisi de havadan kazanım elde etme peşine düşüyor; bir nevi sistem ile arasında bağlantı olduğunu yani bu batasıca sistemden medet umduğunu gösteriyor.

BT: Yozlaştırma politikası emperyalizmin icat ettiği en büyük silahtır. Bu konu kitap olur abi gelelim bunlara inat gerçek paylaşımımıza. Yardım kampanyası nasıl gidiyor? Hedefe ulaşılabildi mi yoksa daha fazla mı yol kat etmeliyiz?
YY: Evet birçok defa sosyal mesajlar verdik biliyorsun ancak fiili bir çalışma çok azdı. bizde ne yapabiliriz konusunda düşündük ve Halkın Takımı ailesi olarak bir fikir birliğine vardık. Evimizde atıl olarak bulunan malzemeleri değerlendirmenin faydalı olacağını düşündük. Evvela acaba kabul edilir mi sorularını beynimize işledik. Daha sonra, esasında ulaşacağımız hedef kitlenin gerçekten bu malzemelere ihtiyacı olduğunu gördük. Biz evinde su olmayanlara bulaşık makinesi vermedik ancak mezrada kolinin birinden kadın mayosu çıktı.

BT: Atıl durum farklı anlaşılmış demek.
YY: O mayoyu deneyen kadın evinden dışarı çıksa evvela komşusu saldırır gibi espriler oldu. Tabii bunun yanında çocukların gülüşleri herşeye değer. Sürekli olmasa da bir dönem oralarda yaptığımız çalışmaların gündemi oluşturacağını ve iyi bir izlenim oluşturduğumuzu düşünüyorum.

BT: Kesinlikle, o çocuklar gülerken bizi, Beşiktaş’ı hatırlasın.
YY: Van olayını bitirdik sıra Mardin’de ama önümüzdeki ay biraz yoğunuz, bu nedenle ara vereceğiz.

BT: Kartallar Mardin semalarına uçacak demek. Buradan ilan edelim o halde tüm Halkın Takımına.
YY: Bugün yazdım ben merak etme.

BT: Herkes elinden geleni ardına koymasın.
YY: Vaşş… O ne be? tehdit gibi…

BT: Israr abi tehdit ne haddimize
YY: Eeee?.. The End mi?

BT: Son olarak soru değil de bir istek abi. Yukarıda da konuştuk hani şu bizim Siyah ve Beyaz takımlara ayrılmamız meselesi. Yılmaz abi beyaz desene…
YY: Biz çok iddialıyız siyaha ve beyaza gönül verenler olarak. Esasında ikisini birbirinden ayrmaya gönlümüz razı olmaz düşüncelerimizi ifade ederken. Söylemler ve dedikodular ile değil daha etik ve akılcı hareket etmeliyiz; yani sorunlara ve çözümlere bilimsel yaklaşımlar sunmak zorundayız dilimsel değil.

Başkaldırının sınırlandırıldığı bir Dünyada(n)/Levent İŞBİLEN

2009-08-22T14:52:00.000-07:00

Nereye gitsem birbirine benzer insanlar gördüm. Ben ayrıları arıyordum. Bulmadım değil. Ama ayrıların ayrılıkları kısa süreliydi öğrendim. Bir şeyi ya da bir insanı ayrı yapan nedir, öğrendim. Bakmasını bilirsen her insan ayrıdır dedim bir zaman. Tutmadı. Kimi insan bana inat benzerliklerini bezek yapmış, bir türlü ayıramadım. Acı, ağlama ve pişman yürek. Gizleyenleri de oldu, kandıranları da. Bilmeyenler de vardı, benzerlik ne, ayrılık ne. Daha iyi ya, bütün olmamız gerek zaten diye düşünenleri bile olabilir.

Kimi zaman bir taşın üstüne çömelip dünyayı izlediğimi, güldüğümü, bana hoş geldiğini anımsıyorum. Ama çoğun acılardı payıma düşen. Birisinin ekmeğe ulaşma mücadelesini izlemek hoştu ama sen de acıkıyordun. Senin payına da bir lokma düşer düşüncesinin yanılgı olduğunu çarçabuk anladın. Senin payına hiçbir halt düşmüyordu.

Ekmeğe ulaşma mücadelesi komikti, kimi zaman şaklabanlıktı, kimi zaman Şener Şen'di ya da Müjde Ar. Bütün herkes senden de aynı komiklikleri bekledi, anlıyorum. Yaşarken hiç de komik gelmedi sana. Acılar, hüzün ordan mirasın. Ya yüreğine ne oldu, nasıl kaldı böyle dişlenmiş bir elma gibi. Kimileri karnını onunla mı doyurdu. Evet, öyle olmuştur mutlaka. Sen seviştiğini sanmış olabilirsin. Elbet ölümü düşlediğin geceler vardır. Sen şair ruhlusun. Sabahsız uykuları özledim demişsindir mutlaka. Sevgiline, uyanmamayı istediğin oldu mu hiç diye sormuşsundur. Elbet düşsel bir sevgiliye. Benim hiç sevgilim oldu mu diye sorduğunu, hatta günlüğüne yazdığını duyar gibiyim.

Ah senin şu yüreğin neler neler düşünür. Hepsini de ilk o düşünmüş sanır. Ben de bir ressamı sevmiştim. Karanlıkta kalmış aşkları çizdiğini düşünürdü durmadan, kimseye de göstermezdi bana da... Bilir miydi, boşluktaki gölgelerden daha titrek. Ama olsun, sınırlı başkaldırı, düşsel, sözlere dökülmemiş düşüncelere... Anlam senin onların varlıklarını nasıl algıladığına bağlı(dır dır)...Gri ya da kırmızı.

Sen böyle yaşayıp sonra öleceksin büyük olasılık, ya sonra, adam haklıymış diyecekler mi? Ressam haklıydı kimselere bir şey göstermemekte, çünkü bir şeyi de yoktu gösterecek. O varlıklarını algılıyordu yalnızca. Dese komik kaçacak, ekmek mücadelesi gibi değil. Çoğunluğun”ah bir felaket"dediği, yayvan vurgulu heceler... Zordu onun işi doğrusu. (Lev 94)

Levent İŞBİLEN 1961 yılında İzmir’de doğmuştu. Baba mesleği olan veterinerliği seçmiş olmasına karşın kısa yaşamının büyük çoğunluğunu onun kendini, bizleri nerelere sürüklediğini anlamaya çalışarak geçirdi. Anladıklarını ve anlayamadıklarını tutmuş olduğu günlüklere, kısa öykülere ve deneme yazılarına aktardı.

Her iyi insanın olması gerektiği gibi Beşiktaşlıydı. Her iyi insan gibi çok yaşayamadı. Genç yaşında kendisini yakalayan lenfoma hastalığı onu 1996 yılının 29 Mart’ında aldı götürdü.

Atölye/Cem ÖZEL

2009-08-22T14:46:00.000-07:00

Şanslı ejderha

Denizde bir bulutun öldürdüğü Japon balıkçısı, genç bir adamdı.
Dostlarından dinledim bu türküyü, pasifikte sapsarı bir akşamdı...

Issız bir adaya düştüğünüzde yanınıza alacağınız en son üç şeyden biri geiger sayacı (radyasyon ölçer) olurdu. Söz konusu ada bikini adası değilse eğer.

Dünya moda literatürüne adını yazdıran bikini adasını bu kez farklı bir yönü ile ele alacağız. Pasifik Okyanusu’nda Halik mercan takımadalarının en kuzeyinde bulunanlardan bir mercan adasıdır. Moda literatürünün dışında bu adayı önemli kılan üzerinde yapılan Hidrojen bombası denemesi ve sonrasında adanın canlı yaşamı için zararlı bir hale gelmesidir.

Hidrojen bombasının ürkütücü boyutlardaki patlama gücü, hidrojen atomlarının birleşerek helyum atomlarına dönüştüğü termo-nükleer tepkimeden doğar.

Bir başka deyişle, hidrojen bombasının patlaması bir çekirdek kaynaşması ya da birleşmesidir (füzyon). Hidrojen kullanılma sebebi ise en kolay füzyon reaksiyonu verebilen element olmasıdır. Hidrojen ve izotopları (döteryum ve trityum) yaklaşık 100 milyon °C gibi çok yüksek bir sıcaklıkta füzyona uğrarlar. Bu sıcaklığa ulaşılarak füzyonun başlatılması için ise atom bombasına ihtiyaç vardır. Kısacası, hidrojen bombasının patlatılabilmesi için önce atom bombasının patlatılması gerekir.

ABD 1948 -1958 arasında Pasifik’deki Bikini ve Eniwetok adalarında 66 hidrojen bombası patlatacaktı. Halk patlamalardan önce yayılacak radyoaktivite nedeniyle başka adalara taşındı. 1 Mart 1954’de Bravo adlı H bombası Bikini Adası’nda 17 megatonluk bir patlama gerçekleştirdi.

Pasifik Okyanusu’nda 18 bin kilometrekarelik bir alan radyoaktif üründen etkilendi. Patlama esnasında Bikini adası başta olmak üzere civarındaki bokonijien, aerokojlol, nam adaları üzerindeki ve sulardaki tüm bitki ve canlılar buharlaştı.

Ateş topu 20 km. yükseğe erişen bir mantar bulut yarattı, beklenmeyen bir doğu rüzgârı öldürücü radyoaktif serpintileri 7000 mil karelik bir alana yaydı. 100 mil ötede bulunan Daigo Fukuryū Maru "Şanslı Ejderha" adlı Japon balıkçı gemisindekiler ve Rongelap adasının tüm sakinleri radyoaktif maddelerle zehirlendiler.

Japon balıkçı gemisindeki Kuboyama Aikichi isimli balıkçı bu kazadan yaklaşık 6 ay sonra ilk ölen kurban oldu. Deneylerden yıllar sonra günümüzde atol üzerinde ve civarındaki denizde doğal hayat tekrar canlanmaya başlamıştır ancak radyasyon seviyesi insanların yerleşmesi için halen uygun değildir.

Atölye/Cem ÖZEL

2009-08-22T14:43:00.001-07:00

Trübünseverin Gönlünde Yatan Başkan

Yalanın bininin bir para olduğu günümüzde belki de en global yerel seçim hazırlık sürecini yaşamaktayız. Yalan makinesine kadran kırdıracak düzeydeki uçuk vaatler gazetelerde haber değeri bile bulamamakta artık.

Sporseverliğin futbolseverlikle eş tutulduğu hatta yerine geçtiği güzel Türkiye’mizde farklılaşmak adına, fark yaratmak adına “ inovasyon” diye inim inim inleyen entelektüel çevrelerine inat yaratıcı fikirlerimizle bu köşeden başkan adaylarına ışık tutuyoruz.

Öyle metroymuş, hafif raylı sistemmiş, kömürmüş, bunlara hiç gerek yok. Hiiiççç gerek yok hem de. Size bire bin katacak, Konfüçyüs deyimi ile “ balık vermektense balık tutmayı sağlayacak” fikir; ilçemizin futbol takımının yeni altyapı tesisleri ile artacak altyapı oyuncu sayısıdır.

Öyle hayal kuruyorsun demeyin. Süperlig’de sıradan bir dört büyük oyuncusu bir milyon avroya burun kıvırıyor (vergi hariç). Avronun kapandığı son kur 2.14 TL. Matematiğim zayıftır; kaç eski, kaç yeni TL ettiğini siz hesaplayın. Öyle dört büyükler bize kapalı derseniz süper ligde sıradan bir oyuncunun kazandığı para 500.000 TL. Eski para ile milyar; yine vergi hariç.

Şimdi her yıl altyapımızdan üstyapımıza çıkacak oyuncuları belediyemizspor takımından bedava Birinci lig ve Süperlig takımlarına bedelsiz veriyoruz. 18 oyuncudan 5 yılda 90 tane oyuncu eder; bu da 90 tane kallavi milyoner eder. Eeeeeeee böylece her mahallede bir milyoner sloganını da her apart”ı”man da gerçekleştirerek ünlü siyasetçilerimizin geçmiş seçim vaatlerini gerçekleştirmiş olacağız. Diğerlerini de maddeler halinde aşağıya sıraladık. Olur mu olmaz mı derseniz hesabı yukarıda.

- Şehir stadının önüne metro yapılacak
- Okuyup da ne olacak, her mahalleye futbol meslek kursları açılımı ile yukarıdaki kalkınma planına zemin hazırlanacak
- Maddi durumu el vermeyen vatandaşlarımıza “yeşil” kombineler verilecek.
- Her çiftçiye traktöre gerek yok, hepsine futbol topu yeter de artar bile; bol bol tepin.
- Hakem hatalarının üzerine gidip “hatagenekon”u çökerteceğiz.
- Ofsaydı kaldıracağız, golleri artıracağız.
- MHK ile stand-by anlaşmalarına son verip, TFF’ye futbolseverin ümüğünü sıktırmayacağız
- En geç sezon sonunda yediğimiz golleri tek haneli rakamlara indireceğiz
- Lig tv’nin ilçe tv’de korsan olarak izlenmesini sağlayacağız.
- Maçlarımızı spiker olarak İlker Yasin - Banu Alkan ikilisine sundurup rakip takımın korkulu rüyası haline geleceğiz.

Bu kadar misyon ve vizyon içeren projelerimize hala uçuk seçim vaadi diyenlere atfen İsmail YK’dan “ Allah belanı versin ” şarkısını seçim otobüsünün sonuna kadar açılmış uyku ve huzur kaçıran hoparlörlerinden çalmayı görev addederiz.

Satranç/Aykut İlker METE

2009-08-22T14:39:00.000-07:00

Kulüplerarası lig dediğimiz zaman hep akla takım sporları gelir. Futbol, basketbol, voleybol vb. Ama biliyor musunuz? Bireysel olarak bilinen bazı sporlarda olduğu gibi satranç sporunda da 1995 yılından bugüne kulüplerarası lig oynanıyor. Bu lige de 2005 yılından itibaren damgasını vuran takım Beşiktaş… Bu sayımızda sizlere Beşiktaş satranç takımını anlatmaya çalışacağım.

2005 yılında Uluslararası Ustalarımızdan (IM) Umut Atakişi’nin girişimleri ile Beşiktaş satranç şubesi kurulmuştur. Böylelikle futbolda üç büyükler olarak nitelenen kulüpler içinde satranç şubesi açan ilk ve tek kulüp olmuştur. Satranç şubesini kurduğu ilk yıl birinci lige doğrudan katılmış ve ligi üçüncü sırada tamamlamıştır. 2006 yılında ise yapılan transferle ligde ilk şampiyonluğunu elde etmiştir. Hatta bu şampiyonluk o kadar ilgi görmüştür ki satranç takımı İnönü Stadı'nda taraftarın huzurunda kupayla şampiyonluk turu atmıştır. 2007 yılında ise üst üste ikinci kez şampiyonluğa ulaşmıştır.

Bu yıl ise 01-06 Şubat 2009 tarihlerinde Antalya’da oynanan maçlar sonunda ilk yedi maçını kazanarak 14 puan ve averajla ikinci sırada bulunmaktadır. 25 Haziran - 02 Temmuz 2009 tarihlerinde Mersin’de oynanacak maçlarla tamamlanacak ligde bu yıl da iddialı olduğunu ilk maçlarda göstermiştir.

Satranç liginden bahsetmişken şampiyon olan kulüpleri de belirtmeden geçemeyeceğim. İşte lig şampiyonlarımız;

1995-1996 Satranç Geliştirme Merkezi
1996-1997 TED Ankara Kolejliler
1997-1998 Konya Yapı Spor
1998-1999 Kayseri DSİ Spor
1999-2000 Kayseri DSİ Spor
2000-2001 TED Ankara Kolejliler
2001-2002 İTÜ Spor Kulübü
2002-2003 TED Ankara Kolejliler
2003-2004 Eczacıbaşı Spor Kulübü
2004-2005 Eczacıbaşı Spor Kulübü
2005-2006 Eczacıbaşı Spor Kulübü
2006 Beşiktaş Jimnastik Kulübü
2007 Beşiktaş Jimnastik Kulübü
2008 Adana Truva Satranç Spor kulübü

Yukarıdaki listede de görüldüğü gibi 1995 yılından bugüne satranç sporunda 1. lig düzenleniyor. 2004-2005 sezonunda 1. Lig, Süper Lig adını alırken, 2006 sezonundan itibaren de Süper Lig, Türkiye İş Bankası Ligi adını almıştır.

Maçlara nasıl çıkıldığına da kısaca değinmek istiyorum. Kulüpler kadrolarında en az 15 en çok 30 sporcu bulundurabiliyor. 10 sporcu ile oynanan maçlarda en çok 3 yabancı sporcu oynayabiliyor. Ayrıca maçlarda iki 16 yaş altı (genel/bayan), iki 14 yaş altı (genel/bayan), bir 20 yaş altı sporcu oynatma zorunluluğu da bulunmaktadır.

Son olarak Beşiktaş’a bu sezon şampiyonluk yarışında başarılar diliyorum…

BUNLARI BİLİYOR MUSUNUZ?
** 1883 yılında Londra turnuvasında ilk kez satranç saatleri kullanılmaya başlanmıştır.

** İlk satranç kitabı 1791 yılında Rusya’da yayınlanmıştır.

SATRANÇLA İLGİLİ LİNKLER :
>>> Türkiye İş Bankası Ligi takımlarından ODTÜ’nin hazırladığı satranç sitesi : www.odtusatranc.com

SÖZÜN ÖZÜ :
"Şah ve piyon oyunun sonunda aynı kutuya konulur."
..............................................................
Satranç sporu ile ilgili soru ve görüşleriniz için eposta adresim : aykutilkermete@gmail.com

Bahattin Baba

2009-08-22T14:35:00.000-07:00

6.Sayı Arka Kapak

2009-08-22T14:22:00.000-07:00

5.SAYI...(OCAK- 2009)

2009-02-24T07:11:00.000-08:00

İçindekiler...

2009-02-24T07:09:00.000-08:00

Bizden...

2009-02-24T07:06:00.000-08:00

Merhaba…

5. sayımızla birlikte yeni bir yılı karşılıyoruz.
Her ne kadar zaman izafi de olsa duygusal olarak umutlarımızı, beklentilerimizi tazelemek adına yeni bir yılı yeni bir başlangıç olarak kabullenme eğilimimiz yine ağır basmakla birlikte üç kağıt ekonomisinin parsa kapma savaşında iyice ezilen insanlık yeni yıla ne denli umutlu girebilir, taze başlangıçlara dair ne denli büyük umutlar besleyebilir bilinmez. Yine de çıkmadık candan ümit kesilmez diyerek yaşamayı sürdürmekten başka elimizden bir şey gelmiyor; gelmeli aslında ama gelemiyor işte. Bunun sorgulamasını umarım gelecekteki tarihçilere bırakmadan kendimiz yapabiliriz.

2008 ile birlikte (bir maç eksiğiyle) Süper! ligimizin ilkyarısı da sona erdi. Geçen sayımızda geminin kaptanını değiştirip salıverdik sulara, bakalım ne olacak? Diye sormuştuk; gördük ne olduğunu.

Uzun süredir dilaltından seslendirilen 2 büyük bırakma operasyonu söylentilerinin sıradan bir komplo teorisi olmaktan çıkıp komplonun bizzat ta kendisi haline geldiğini gördük.

Hocalarla, oyuncularla ve hatta yetersizliği tescillenmiş beceriksiz yöneticilerle uğraşırken bizler, altımızdaki sandalyeye nasıl tekme atıldığını gördük.

Takımını desteklemekten, sevdasını yüksek sesle dillendirmekten öte özvarlığında, mayasında taşıdığı halk genlerinin yönlendirmesiyle haksızlıklara isyan etme cesaretini göstermenin iktidar odakları tarafından nasıl cezalandırıldığını gördük.

Kısacası ateşi ve ihaneti gördük, görmeye de devam ediyoruz.

Peki; Beşiktaş taraftarı olarak artık sadece yüzeyi zımparalayarak, macun-boyayı tazeleyerek vaziyeti kurtaramayacağımızı, bize karşı oynanan oyunların piyonları, açılan tezgahların malları olmaktan kurtulup oyunbozan karşı taraf olmak gerektiğini ne zaman göreceğiz? Bu sayımızın kapak konusunu Şafak BATMAN bu çerçevede işliyor.

Her ne kadar endirek vuruş verse de hakem, Yumurtakafa Yılmaz (Yılgın) direk vuruşlarına devam ediyor. Attığı goller sayılmasa da olsun; gün gelir saydırırız.

Uluslararası FIDE hakem ve eğitmeni arkadaşımız Aykut İlker METE satrancın kuralları ve az bilinenleri hakkında derslerine devam ediyor. Cem ÖZEL atölyesinde, futbolun edebiyatı ve edebiyatçıların futbolu üzerine minik bir inceleme sunuyor bu sayıda.

Gökhan Gürgan ikişer aylık hatırlatma ve analizlerine, Bahattin Baba maceralarını anlatmaya, daimi konuğumuz Kenan ÖZCAN dostumuz ise bu kez taraftarı olduğu İnegölspor’un tribünlerinden seslenmeye devam ediyorlar.

Az ama öz çıkan ağır ses Murat YILDIRIM tribünlerimizde son zamanlardaki gelişmelere ilişkin analiz, eleştiri ve önerilerini sade bir Beşiktaş sevdalısı kimliğiyle dile getirmiş.

Hakan KİREZCİ ise en geriden uzun kale atışlarına devam ediyor. Bu seferki yazısında endüstriyel ahlakın reklamlar kanalıyla belletilmesi tehlikesine değinmiş.

Amatörlerimiz ara vermedikleri başarılarıyla ümitlerimiz olmayı sürdürüyorlar.Sağolsunlar amatör sayfamızı yine doldurmayı başardılar.

Dergimizdeki yazarlık serüvenine bayramda yaptığı huzurevi organizasyonunu bizlere anlatarak başlayan Emre YÜKSEL bu kez de Ümit BAYEZİT ağabeyinin hoşgörüsüne sığınarak söyleşiler sayfasına daldı. Tutana kadar da kaçtı gitti. Bu sayıda kendisinin Hentbol Takımımızın menajer yardımcısı ve BJK TV’ de yayımlanan 7 metre programını hazırlayan Berk KARAHAN’la yaptığı söyleşiyi sunuyoruz.

Mart ayındaki 6. sayımızda görüşmek üzere…

Yeni yılda yeni umutlara.../Şafak BATMAN

2009-02-24T06:57:00.000-08:00

KAPAK KONUSU
İnce ince karlar

yağıyor İstanbul’un üzerine ve kapanıyor bembeyaz bir örtüyle 2008 ‘in karası. Bir yılı daha geride bırakıyoruz. Derinleşen ekonomik kriz, artan yoksulluk ve işsizlik oranı, yolsuzlukların alıp başını gitmesi, hak ihlalleri, dünyanın birçok bölgesinde süren savaşlar ve son olarak Filistin’de yaşananlar…

Beşiktaşımız yerine başkalarının kaldırdığı kupalar, futbol dışı etkenlerin, yoğun kulis ve lobi çalışmalarının değiştirdiği sonuçlar, adaletsizliğin dizboyunu geçmesi, ”Beşiktaş’lı duruşu” diye özetlediğimiz etik değerlerimizde yaşanan erozyonun iyice kendini hissettirmesi, tribünlerimizde yaşanan olumsuz gelişmeler…

Sanki üzerine Beşiktaş’ımın karası düşmüş kocaman bir yıl .

‘Kapkara geçiyor günler Hesabı yok Ekmeğin az Tuzun tadı yok Çocuklar Belki gülmüyor’

İnce ince karlar yağıyor İstanbul’a ve biz yeni bir yıla giriyoruz; çoğumuzun umutları kuşatılmış. Yaşanabilir, daha güzel bir dünya için güneşe akın edenlere;

“Umutların kuşatılmasın acılarımın
gözbebeği...
Bak! Bahar nasıl da hoyrat, dağlar nasıl da açmış kollarını;
görkemli bir ana kucağı gibi; kasırgalı vuruşlara hazır....

Nasıl da yükseliyor gökyüzüne......
Davran hele acılarımın gözbebeği, senin sesin yenilgi tanımaz;
Bu abluka dağılacak!!” diyor Hıdır Aslan.

Biz Beşiktaş taraftarlarının da bu sesi dinlemekten başka bir çaresi yok. Umutsuz yaşanmıyor çünkü… Umutlarımızın kuşatılmasına izin verirsek Beşiktaş’ımızın karası 2009’da da hakim olacak.

Oysa bahar nasıl da hoyrat…
Asi bir ruha sahip Beşiktaş taraftarının sesinin de yenilgi tanımadığını unutmamalı, yıllardır tek tek tuğlalar konularak örülen bu duvarın arkasında durmalıyız. Umutlarımızı kaybedersek, yıllardır bedel ödeyerek yaratılan “Beşiktaşlılık değerleri” ve tribün kültürümüzün temelden sarsılacağını bilerek hareket etmek durumundayız.

2009 bizi bekliyor…
Son dönemde iyice ayyuka çıkan “hakem hataları!”, yayıncı kuruluş ve endüstriyel futboldan beslenen diğer unsurların adaletsiz ve ayrıcalıklı davranışlarına karşı ses vereceğimiz günler bizi bekliyor.

Yaşanan adaletsizliklere karşı bu durumlardan fayda sağlamak isteyenlerle değil, bunun karşısında adalet ve eşitlik talebinde bulunanlarla birlikte hareket etmeli ve Beşiktaş’ımızın akı gibi günler için umudumuzu korumaya devam etmeliyiz.

Gökyüzünden süzülüp yerlere konan o ince ince karlarla taş gibi sert ve hiçbir güneşin eritemeyeği bir kardan adam yapmalıyız.

“kayalık sevdalar, dikenli yollar; pusu kurulmuş dinmez ağıtlar… yüzüne kapanıp ağlamak vardı oysa ben seni bulmaya geldim; kalbine güneşi asmaya geldim; tükenme”

Karşı Duruş.../Yumurtakafa YILMAZ

2009-02-24T06:52:00.001-08:00

Kızgınım hem de çok kızgın.

Konuşmayı dinlemeyi anlamayı kavramak yerine sindirilmeyi kabullenenlere kızgınım…

Karamsar değilim, başta dediğim gibi kızgınım. her platformda BEŞİKTAŞ taraftarı yani camiamız ile özellikle uğraşıldığı için kızgınım.

Kapitalizm denilen bu ilkel yönetim biçimi “endüstriyel futbol” anlayışını egemen kılmak için her türlü zorbalığı kullandığı için kızgınım.

Bazıları “sen ne bekliyordun” diyebilir. Söz konusu olan benim ne beklediğim değil bu oyunlar için kullanılan insanların ne umduğudur…
Umutsuz da değilim hani, bunun nedeni bu Halkın bütün oyunları boşa çıkaracak aklı ve gücünün olduğunu bildiğimdendir. Sadece kızgınım; bizi, bizim seçtiklerimiz, bizim istediğimiz gibi yönetemediğinden kızgınım.

Bizi yönetmeye çalışanların da aslında başkalarına biat etmelerine, bu güzel Ülkenin sistematik bir şekilde başarılarının önünün kesilmeye çalışılmasına seyirci kalanlara kızgınım.

Hükümetler devlet sistemini korumak, halkın taleplerini belli Kanunlar çerçevesinde gerçekleştirmek için vardır. Bunları uygularken de çalışmak istedikleri ilgili bakanlıkları ve bürokratları yetkilendirirler. İlgili birimlerde sosyal çevrelerin birikimi ve görüşlerini dikkate alarak bir takım şeylerin önünü açar. Oysa şu anda yaşanan, kendisine muhalif olarak gördüğü tüm kurum ve kuruluşları imha etme veya ele geçirme çalışmasıdır.

Eski Milli Eğitim Bakanlarından birinin trajik bir sözü var;
“Şu okullar olmasaydı maarifi ne güzel yönetirdim.” Bu zihniyetin günümüze uyarlanmasının sonucu ise “ya bizden olursun ya da yok olursun. Bu aşamada yapılacak herşey bizim için mübahtır" düşüncesini alenen savunuyorlar. Bir nevi teokratik yapılanmanın alt yapısı oluşturuluyor.

İnsanları bir arada tutan unsur toplumsal dayanışma ve uzlaşı kültürüdür.

Toplumda var olan bu doğal yaşam biçimi adım adım dinamitlenmekte ve bireycil anlayışlar ön plana çıkarılmaya çalışılmaktadır. Statükoculuk ve onun getirdiği zararları ters yüz eden demokratik düşünce tarzı sistematik olarak eritilmekte, teokratik anlayışların önü açılmaktadır. Gerek ulusal bazda gerekse camia bazında şanlı ve şerefli bir geçmişi olan bizlerin toplumsal hareketin dinamiklerinden birini oluşturmamız birilerinin işine gelmemekte ve imha için top-yekün meşru ya da gayri meşru tüm kanallar kullanılmaktadır.

Tam da Avrupa Birliği falan derken karşımıza vahşiliğin daniskası çıkarılıyor ve fırsat eşitlikleri, aleyhimize fırsatçılık olarak sunuluyor. Sadece dışarıda değil içerde de bu bencil düşünce hakim kılınarak diğer camialara kıssadan hisseler dağıtılıyor. Bunca televizyon kanalı, gazete ve medya ne için var biliyor musunuz ? İşte bu yalanları size kabul ettirmek, sindirmek, ekmeğinizi aşınızı ve sevdanızı elinizden almak için var. Yeni dünya düzeni adı altında yoz bir kültür oluşturularak bencil bir toplum yaratılmak isteniyor. Kimin için ? Ne senin için ne de benim için; bize danışmadan bir don biçmişler, giydirmeye çalışıyorlar; oysa bu ülkenin evlatları bu planları yapanlara etek giydirecek haberleri yok…

Bizler gerek tribünlerde gerekse sokaklarda, tüm bu olanlar konusunda toplumu uyarma ve bir şeyler yapma çabası içerisinde olduğumuzdan bir imha politikası ile karşı karşıyayız.
Bir çok insanın, sivil toplum kurum ve kuruluşlarının ifade edemediği şeyleri ifade etmeye devam edeceğiz; kimsenin şüphesi olmasın. Çözüm sunmaya gücümüz yettiğince de varız.

Aha yine söylüyoruz;

1- Köy okullarının, öğretmenlerin, öğrencilerin kitap ve kırtasiye ihtiyaçları çığ gibi. Ders kitapları dışında okuyacak kitapları da yok; herkes seyirci. 3 Okulumuz, 1 köyümüz ve 1 mezramız var. Medyatik olmak bize uymaz ama tek duyarlı olan da yine biziz.

2- Birçok ülkede çocuklara ilkokulda yüzme dersi veriliyor, bizim üç tarafımız denizlerle çevrili
olmasına karşın çocuklarımız kanalizasyon çukurlarına düşerek boğuluyor.
3- Hava kirliliğini engellemek için belediyeler Türkiye’de çıkarılan kömürün şehirlerde satışını engelliyor ancak diğer tarafta seçim yatırımı olarak kendi eliyle dağıtımını yapıyor ve akciğer kanserini tetikliyor.

4- Ormanlar yakılarak imara, altın aramaya ve nükleer santral inşaatlarına açılıyor, idareciler “verelim kurtulalım” anlayışını sergiliyor.

5- Bir çok ülke tarım politikalarını geliştiriyor,
bizde ise ekmeyen köylüye destek, ekenlere de köstek olunuyor.

6- Dünya, çalışkan beyinlerini ödüllendiriyor.
Bizde ise ya intihar! ettiriliyor ya da uçakları kaza geçiriyor.

7- Ülkeler azalan su kaynakları için çaba sarf ediyor. Bizim dört bir yanımızdan su fışkırdığı halde kuraklık çekerek yağmur duasına çıkıyoruz.

Büyük İnsanlık
Büyük insanlık gemide güverte yolcusu
trende üçüncü mevki
şosede yayan
büyük insanlık.
Büyük insanlık sekizinde işe gider
yirmisinde evlenir
kırkında ölür
büyük insanlık.
Ekmek büyük insanlıktan başka herkese yeter
pirinç de öyle
şeker de öyle
kumaş da öyle
kitap da öyle
büyük insanlıktan başka herkese yeter.
Büyük insanlığın toprağında gölge yok
sokağında fener
penceresinde cam
ama umudu var büyük insanlığın
umutsuz yaşanmıyor.

Nazım HİKMET

İsyan.../Murat YILDIRIM

2009-02-24T06:47:00.000-08:00

Sanıyorum epeyidir bir duyguya haksızlık etmekteyiz. Neredeyse, beşinciden sonra gelen altıncı kız çocuğu benzeri bir ihmale uğratmaktayız sanki. Tevekkül ile geçmekte ya yıllarımız. Sabretmekte, umut etmekte, ertelemekteyiz ya hep… Anlayışla karşılayıp, olgun davranmaktayız ya, şöyle bir durum çıktı ortaya; bir lokma için uygun bir ense arayanın aklına hemen biz geliverir olduk… Endüstriyel futbolun “terbiye etme” anlayışının mahkûmu oluverdik farkına bile varamadan…

Evet; “isyan” üzerine konuşmaktayım.

Sorumluluk anlayışını sosyalleştirip tribün geneline yaymak üzerine epeyi bir yol kat ettiği tartışmasız Beşiktaş taraftarının isyanı üzerine. Bilinçli bir taraftar kitlesi olarak varlığı ile takımına etkili bir destek sunan, gerektiği anda takımı ateşleyip harekete geçiren, kelimenin tam anlamıyla on ikinci adam işlevini gören bir taraftar kimliği bu sözünü ettiğim. Öfkesini kontrol edebilen, edemeyenler üzerinde etkili bir otokontrol kuran ve dolayısıyla destek olayım derken köstek olmanın önüne geçebilen… Lakin, bu vurgunun dozunu ağır kaçırıp terazinin öbür kefesini çok ihmal ediyoruz galiba. Beşiktaş İnönü stadı gelen her konuk takım için zevkli bir maç yapabileceği ortam haline gelmiş durumda sanki.

Beşiktaş taraftarının her kesim tarafından kabul edilen yaratıcı kimliği ile terazinin diğer kefesini de doldurmasının zamanıdır. Doğru protesto yöntemlerini bulup geliştirmek artık bir ihtiyaç haline gelmiştir. Hakaret ve tehdit içermeyen bir hiddete, şiddet içermeyen bir isyana ihtiyaç bulunmaktadır. Nasıl ki takıma verilen destek tüm stadın kolektif çabası ile işe yarar hale geliyorsa, yanlışlıklara karşı verilen tepki de ancak ortak bir tavrın, tek bir sesin eseri olursa muhatabına ulaşabilecektir. Protesto yöntemlerinin geliştirilip zenginleştirilmesi ve taraftar öfkesinin kabardığı anlarda uygulamaya konulmasının çok yönlü kazanımlar getireceği aşikardır. Öncelikle, taraftarın dev bir koro halinde, ortak aklın ürünü olarak ortaya koyduğu bir protesto kendi takımımız içinde bir kenetlenme sağlayacaktır. Bunun eksikliğini sanıyorum hepimiz fark etmekteyiz. En yakın örneği Sivas maçında yaşandı hatırlarsınız. Üç dört Sivas’lı oyuncu Serdar Özkan’ı taç çizgisinin üzerinde tartaklarken ne kadar az sayıda takım arkadaşının, ne kadar sonra kendisine sahip çıktıkları hiçbirimizin gözünden kaçmadı. Hele geçen sene Bursa maçı sonrasında Egemen’in yine Serdar Özkan’ı tokatlarken yanında bir tek takım arkadaşının olmadığını gösteren o fotoğraf karesini hatırlamak bile hüzün verici. Dolayısıyla, gol atılınca veya galip gelinince paylaşılan sevinç kadar, saha içindeki zor zamanlarında arkadaşlarına sahip çıkan bir dayanışma ruhunun hızla gelişmesi gerekmektedir. Bunu sağlayacak önemli unsurların başında aidiyet duygusu gelir. Yıllardır transfer döneminin şampiyonu olmak saçmalığı, oyuncuların ve taraftarın önemsediği ve benimsediği kimi futbolcuların insani ve mesleki değerler hiçe sayılarak gönderilmiş olmaları, kalanlar içinde bir çekingenlik ve mesafe duygusunun oluşmasına yol açtı. Binlerce taraftarın, takımın içine düştüğü zor zamanlarda ortak akıl ile hareket ediyor olması, futbolcuda da ciddi bir güven duygusunun oluşmasına katkı sağlayacaktır. Kendisini bulunduğu yere ait hissetmesini kolaylaştıracak ve bu aşınmanın giderilmesine yardımcı olacaktır...

Kolektif protestonun bir başka sonucu ise, bireysel tepkilerin azalmasını sağlamakta kendini gösterecektir. Böylelikle, hâkim olunamayan öfkenin bir sonucu olarak sahaya paraydı, çakmaktı ve hatta ayakkabıydı atmaya gerek kalmayacaktır. Bilinecektir ki, saha içinde yaşanan bir haksızlığın hesabı binlerce taraftarın tepkisi ile derhal sorulacaktır. Kendisine ve öfkesine hâkim olamayan birkaç kişinin, aylara hatta yıllara yayılan emekleri heba etmesinin büyük ölçüde önüne geçilebilecektir. Bireysel tepki gösterilerinin hiçbir işe yaramadığı herkesin ortak kabulü ise,
kendilerini ve öfkelerini kontrol edemeyen veya kahraman olmak isteyen bireylerin cesaretlerinin mutlaka kırılması sağlanmalıdır. Bunun en önemli yollarından birisi de bireyselliği reddeden ya da ona gerek bırakmayan kolektif tepki organizasyonlarıdır.

Ortak isyan ve protestonun gücü, herkesin haddini bilmesini de sağlayacaktır. Beşiktaş İnönü Stadında, on binlerce Beşiktaş taraftarının önünde hiç kimse, Beşiktaş takımının kaptanını tartaklamaya cüret ve cesaret edemeyecektir. Hiç kimse bu tür davranışlarla Beşiktaş taraftarını kışkırtarak, Beşiktaş’ı taraftarından kopartacak cezalara yol açacak bireysel öfke patlamalarından medet umamayacaktır.
Son zamanlarda, gerek bireyler üzerinde ve gerekse takım hakkında uygulanan ceza yaptırımları, bir ölçüde Beşiktaş taraftarının isyancı/protestocu yanını törpülemiş gibi görünüyor. Yeni cezalardan haklı olarak çekinen taraftar, saha içine dönük müdahalesini tek ayaklı yani takımına destekten ibaret olarak sürdürmekte. Oysa ki Beşiktaş taraftarı, ceza yaptırımına sebebiyet vermeyecek protesto yöntemlerini geliştirebilecek yaratıcılığa sahip. Haksızlıkların ve yanlışlıkların uygar bir tavır içinde hesabını sorabilmek için anında organize olabilmenin pratiği sağlanmalıdır. Bu eksiklik giderildiğinde, tribünde taraftar, saha içinde takım iki ayağının üzerinde daha sağlam durabilecektir.

Berk Karahan söyleşisi.../Emre YÜKSEL

2009-02-24T06:38:00.000-08:00

Bu röportaj için Berk Karahan’ı seçmemin asıl sebebi kendisidir. Sıcakkanlı oluşu, insanlarla olan yakın diyalogu beni bu röportajı yapmama itti. Nasıl yapacağım , nasıl edeceğim derken ; günümüzün önemli araçlarından İnternet yetişti imdadıma. Berk Karahan ile daha önceden konuşmuşluğumuz zaten vardı. Konuyu ona açtım , seve seve yapabileceğini söyledi. Soruları hazırladım ve mail yolu ile kendisine ulaştırdım. En sonunda aşağıdaki metinler ortaya döküldü.Bu röportajın altından kalkabileceğimi düşünmüyordum aslında fakat ağabeylerimin desteği ile başardım sanırsam. Neyse daha fazla uzatmadan röportajla sizleri baş başa bırakayım diyorum. Haydi ! iyi okumalar.

Berk Karahan nasıl bir Beşiktaş’lıdır ve nasıl Beşiktaşlı Oldunuz ?
Bana bu onuru verdiğiniz için asıl ben sizlere teşekkürü borç bilirim. Klasik olacak ama herkesin Beşiktaş’lılığı kendinedir ve herkes kendine göre en iyi Beşiktaş’lıdır. Yani en iyi Beşiktaş’lı benim.

Beşiktaş’lı olmam ise gerçekten çok ilginç, çünkü ailemde hiç kimse Beşiktaş’lı değil. Babam küçükken Fenerbahçe, dedem ise Galatasaray maçlarına götürürmüş ama ben siyah beyaza gönül vermişim. Kaldı ki evde annem ve ablam da Galatasaray’ı desteklemekte, zaman zaman bana da baskı kurmaktadırlar. Anne ve baba tarafına baktığımızda daha da ilginç bir rakam var. “0…” Evet bizde hiç Beşiktaşlı yok benden başka. Sanki mucize çocuk gibiyim ki hayat hikayemde Beşiktaş’lı olmam kadar enteresan.

İyi ki Beşiktaş’lı olmuşsunuz ve bize bu kadar iyi bir Beşiktaşlı ile tanışma fırsatını vermişsiniz; ne mutlu size , ne mutlu bize… Spora ilginiz nasıl başladı; Hobileriniz ve ilgi alanlarınız neler ?

Öncelikle spora başlangıçta ailenin rolünü belirtmek istiyorum. Bu anlamda kendi ailemde a-z’ye herkesin sporcu olması çok önemliydi. Annem ve babamdan tutun da teyzemlere, kuzenlerime kadar herkes milli sporculuktan milli antrenörlüğe kadar çeşitli branşlarda Türk sporuna hizmet etmişler ve sporun güzelliklerini öğrenmem için 5 yaşındayken beni jimnastiğe başlatmışlar. Bunu takip eden yıllarda yüzme, hentbol ve basketbol sporlarına eğitim amaçlı katıldıktan sonra STFA kulübünde ilk basketbol deneyimlerimi yaşadım. Kendimi bildim bileli sporun içerisindeydim anlayacağınız. Baksanıza işim, aşkım, yaşantım ve eğitimim hatta okuduğum üniversite bile sporla bağlantılı.

Hobilerim ise takdir edersiniz ki genellikle spor ile alakalı.Özellikle yazın üst seviyeye çıkan yüzme ve sörf aşkı geçtiğimiz yaz dalış tutkumu öğrenmemle beraber denizin altını keşfetmek için inanılmaz bir istek uyandırdı bende. Bunların dışında seyahat etmek ve herkeste olduğu gibi uçsuz bucaksız internet gezintileri vazgeçilmezlerim arasında.

Eski basketbolcu olduğunuzu biliyoruz. Bize biraz Basketbol hayatınızdan bahseder misiniz ?
Basketbola ilk olarak STFA kulübünün spor okulunda başlamışım.Tabii buradaki tercih salonun evimize çok yakın olmasıymış ancak zaman içinde fiziki yapımın hızla gelişmesi ve oyun zekamın oluşması (ilk antrenörüm öyle derdi) STFA salonunun bana küçük gelmesine neden olmuş. Tam o sırada Galatasaray’dan gelen teklif özellikle annemi sevinçten havalara uçururken bana pek de cazip gelmemişti. O yıllarda Beşiktaş ise antrenmanlarını şu an 2 adet gökdelenin bulunduğu Fulya’da yapıyordu. Beşiktaş’la 2 hafta antrenmana katıldıktan sonra ulaşım sorunu sebebiyle Taçspor’a transfer oldum. Yıldız ve genç takım seviyelerini bu kulüpte oynadıktan sonra lise son sınıfta Taçspor A takımı kadrosuyla 2.lig müsabakalarında yer aldım. Yine aynı dönem Genç Milli Basketbol takımımızın aday kadrosunda mücadele etme zevkini yaşadım. Ancak ardı ardına gelen sakatlıklar sebebiyle aktif spor yaşantımı noktalamak zorunda kaldım.

Beşiktaştaki Hentbol Maceranız Nasıl Başladı ?
Bundan tam 7 sene, önce 2001 ekiminde kulübün kapısından ilk içeri girdiğimde 17 yaşında bir çocuktum. Ne iş hayatını biliyor ne de insanlarla konuşmayı. Düşünsenize.. Liseden mezun olmuş ve üniversite sınavında aradığını bulamamış bir çocuk. Tabii ki o yıllarda kulübe ofis boy olarak girmiştim. Hentbol şubesinde getir götür işleri yapıyor, bir yandan basketbol hayatımı sürdürmeye bir yandan, üniversite sınavına tekrar hazırlanmaya ve öte yandan da ailemin geçimini yapmaya çalışıyordum. Ardından her geçen yıl bir önceki yılın tecrübesini yutarak basamakları tırmanmaya başladım. Önce Marmara Üniversitesi Spor Akademisi Antrenörlük Bölümünü kazandım, ardından 8.ayımda terfi ederek şu anki görevime getirildim. Bu yaşıma rağmen ardımda bıraktığım her bir gün ile Beşiktaş Kulübüne yaptığım hizmetlerden dolayı gurur duyduğumu belirtmek isterim. Bu 7 seneye öyle anılar sığdırdım ki anlatmakla tükenmez.
Hentbol Takımımızın bu seneki durumunu nasıl görüyorsunuz ?
Öncelikle takımımızın miladı diyebileceğimiz bir süreci kısaca süzmek ve bu dönemi bilmek zorunda olduğumuzu düşünüyorum.Bu süreçte en önemli başrol 16 senelik kaptanlığı boyunca tek madalya bile alamayan ancak menajerliğe başlamasıyla beraber tüm kupaları ardı ardına havaya kaldırma mutluluğunu bizlere yaşatan Bilal Eyüboğlu’na aittir.Bu sezonda geçtiğimiz 4 sezondaki gibi Beşiktaşlılara layık ve adam gibi adam olan sporcu ve antrenörlerle yola çıktık.Geçen sezon kıl payı kaçan şampiyonluğu tekrar sizlere armağan etmek için takımımıza 3’ü yabancı toplam 5 oyuncu takviyesi yapıldı.Bu sporcular minimum çift haneli rakamlarda kendi ülkelerinin milli formalarını giymiş ve önemli şampiyonalarda madalya şerefi yaşamış sporculardır.Sezon başından bugüne kadar geçen süreçte ise takımımız Türkiye Kupası 1.Turunda oynadığı 3 maçta tüm rakiplerini mağlup etmiş ligde ise oynadığı 5 karşılaşmanın tamamından galip ayrılmıştır.Sonuna kadar inanıyorum ki mayıs ayında oynanacak olan playoff müsabakaları sonuncunda ekibimiz tekrar zirveyi teslim alacaktır.

Amatör branşlarımız sizce yeterli durumda mı ve geliştirmek için hangi yollara başvurulmalı ?
Şunu belirtmek isterim ki Beşiktaş Türk spor tarihinde her zaman lokomotif konumunda olmuştur. Tabii ki diğer büyük kulüplerimizde aynı şekilde Türk sporuna yön vermişlerdir ancak faaliyet gösteren branşların çeşitliliğine baktığımızda Beşiktaş’ın daha farklı bir yerde olduğunu görmemiz gerekir. Takım sporlarına baktığımızda hentbol şubesi ne Galatasaray’da ne de Fenerbahçe’de yoktur. Belki bizden çekindiklerinden belki farklı sebeplerden bu branşta yoklar ama hentbolü hak ettiği noktaya getirmemiz için bu iki ezeli rakibimizi ve ebedi dostumuzu hentbole kazandırmalıyız. Beşiktaş olarak amatör branşlarımızı geliştirmek istiyorsak yapılması gereken en önemli şey her takımımızı şirketlere isim hakkını korumak şartıyla satarak mali olarak bu yükü azaltmak olmalıdır. Bugün İspanya’nın köklü kulübü Barselona bile hentbol takımının hakları bir şirkete devretmiştir ancak baktığımızda bu takım her sezon liginde ilk 3 sırada yer alan, Şampiyonlar Ligi’nde en kötü yarı final oynayan ve sekiz bin kişilik hentbol salonunu fazlasıyla dolduran bir takım. Ayrıca Barselona’da bizdeki kadar fazla branşta yok. Sadece futbol, hentbol, basketbol ve hokey takımları var. Buna rağmen futbol haricindeki tüm branşların bütçeleri satıldıkları şirketler tarafından karşılanıyor ve bunu yapan dünyanın en zengin kulüpleri listesine her sene ilk 5’te olan Barselona. Hani İnönü çimlerinde yatan..

Takımımıza tekrar başarılar diliyoruz. Taraftar konusunda şikayetleriniz var mı ? Varsa neler ?
Taraftar konusunda şikayet demesek bile biraz sitem ve burukluk var diyebiliriz.O da tabiiki kulübümüzün en başarılı,galibiyet yüzdesi en yüksek olan hentbol takımını yalnız bıraktıkları için.Ancak bu sözüm bizleri desteklemeye gelen taraftarlarımıza değil.Burada altını çizerek belirtmek istiyorum ki bu konuda Halkın Takımı bizler için en önemli itici güç konumunda.Özellikle İzmir ve İstanbul’da oynadığımız maçlarda müthişler.
Geçen sezon 9’da 9 giden İzmir’i İzmir’de hem de oldukça eksik bir kadroyla yenmemizi sağlayan yine onlardı. Sonuçta tiyatro, seyircisi olmadan hiçbir anlam ifade etmez..

Biz de size katılıyoruz tabiİ… Hentbol’ün amatör branşlar arasındaki yeri sizce nedir ?
Yanlış anlaşılmasın ama hentbol Beşiktaş Kulübünde takım sporları içerisinde en fazla kupayı kaldırmış ,en iyi galibiyet yüzdesine ulaşmış tek branş. Özellikle 2004 – 2005 sezonunda oynadığı 22 lig, 5 Türkiye Kupası,1 GSGM Kupası ve 12 özel müsabakanın tamamından galibiyetle ayrılarak imkansızı başarmış bir şubeden söz ediyoruz. Bu başarıyı takip eden yıllarda buna, Avrupa’da ilk 16 ve daha nice namağlup şampiyonluklarda eklendi. Avrupa’da ilk 16’ya başarı dememin sebebi ise Avrupada’ki rakiplerimizin on binlere ulaşan taraftar sayıları ve milyon dolarlık bütçeleridir.

Endüstriyel futbol hakkında düşünceleriniz neler ?
Baktığımızda sadece futbolun değil bugün hemen hemen bütün branşların futbol gibi çılgın paralara hükmettiğini görebiliriz. Bu anlamda sponsorların ve medyanın bu sektöre daha fazla destek olmaları hiç şüphesiz bu pastayı daha da büyütecektir ancak bu büyümenin sağlıklı ve planlı bir şekilde kontrol edilmesi gerekmektedir. Beşiktaş olarak ele aldığımızda bu pastadaki payımızı büyütmek için ismimizi markamızla ve başarılarımızla büyütmeli ve taraftarımızı buna ortak etmeliyiz. Ne kadar talep alırsanız o kadar büyürsünüz. Yani taraftar ne kadar ilgi gösterirse o kadar sevilirsiniz. Burada taraftara düşen en büyük görev kombine kart alarak takımına destek olmaktır. Buna gücü yetmiyorsa eğer en azından bir atkı alıp yinede kulübüne katkıda bulunmalıdır.

Tabii ki de…Atkı taraftarın isyanıdır… Atkısız olmaz. Sizce endüstriyelleşme hentbola da yansımış durumda mı ?
Türkiye’de şu an için bunun örneklerini pek göremiyoruz ama avrupaya baktığımızda akıllara durgunluk verecek örnekler var. Mesela Almanya’nın Kiel takımında forma giyen Nikola Karabatiç’in yıllık kontratı tam yedi yüz seksen bin euro. Reklam ve sponsorluk gelirleri ise bir
milyon euro civarında. Almanya’da her hentbol takımı sezon başında kombine bilet satışlarından ciddi gelirler elde ediyorlar. Tabii bu durum ve bu rakamlar sadece Almanya’ya has değil. İspanya, Danimarka, İsveç, Norveç, Macaristan gibi ülkeler de Almanya’daki rakamlara yakınlar. Bu rakamları Türkiye’de duymamız mümkün değil. Avrupa’da takımların bütçeleri milyon eurolarla telafuz ediliyor ve maçları naklen yayınlarla tüm ülkeye veriliyor. Taraftar ise farklı bir konu. Bu seneye kadar gördüğüm en az seyircili Avrupa kupası maçında rakibimiz kendi sahasında iki bin kişiye oynamıştır sanırım.

Bunlar gerçekten önemli konular. Biz ise 100 kişiyi zor topluyoruz. Neyse geçelim Futbol’a; Futbol takımımızı nasıl buluyorsunuz? Ligdeki gidişatı hakkında düşünceleriniz neler ?
Fazla söze gerek yok sanırım.Mustafa Denizli şampiyon yap bizi...

Bu yönetim ile biraz zor gözüküyor fakat Güzel günler yakındır elbet . Halkın Takımı sitesi hakkında neler söylemek istersiniz ? Sizi bir ara aramızda görüyorduk , fakat sonra göremez olduk. Geçtiğimiz yıllarda hentbol takımımız hakkından her hafta çeşitli bilgileri sitenizde sizlerle paylaşıyordum. Ancak BJK TV’de almış olduğum görevlerle beraber pek boş vaktim kalmayınca üzülerek yazılarıma ara verdim.

Okurlarımıza iletmek istediğiniz son bir mesaj var mı ?
Hentbol takımımızı yalnız bırakmayın.Onlar sizlerin desteğini fazlasıyla hak ediyorlar.

Teşekkürler…

Yarin yanağından gayri her yerde... hep beraber.../Ümit BAYEZİT

2009-02-24T06:30:00.000-08:00

Gönüllerin şampiyonluğunda açık ara önde olan çArşı olarak kâh Kazdağlarını delmek isteyenlere attık gollerimizi, kâh yerel yönetimlere; kâh bakanlıklara attık, kâh sahtekarlara, hırsıza, huysuza, uğursuza…

Gönüllerde ki şampiyonluk kolay gelmedi…
Saha parsellenmişti artık. Refleks kaabiliyeti artmış, bölgesellikten uzak genele yayılmış bu tavır iyinin, doğrunun, güzelin, mazlumun yanında kolayca yer alabilmekteydi.

Yerel birikimin ses bulduğu noktalarda çArşı ….. da kArşı deniliyordu artık her yerde.

Kâh emekçinin gardına destek oluyordu meydanlarda, Kâh yaşlıların yüzünde tebessüm oluyordu huzurevlerinde; hatırlanmak istedikleri anlarda…

Tam saha presle dahası kovalanırken; çağrı bu kez çoook uzaktan, YILMAZ (yumurtakafa) YILGIN kaptandan geldi:

''Forvetler hazır; bu kez uzun atın pasları; VAN'daki yavru kartallar desteğinizi beklerler…''

Bu kez yerel değil genel hareket etmek gerekiyordu, organize olmak gerekiyordu. Katılım büyük olmalıydı amaca ulaşmak adına.
Yapılan ilk atak gol olmasa da gönüllerde hoşluk yüzlerde tebessüm yaratmıştı.

Peşinden kısa sürede ikinci atak geldi.
Daha organize ve daha katılımcıydı ancak gole yetmiyordu çabalar.

Biz BEŞİKTAŞ taraftarıyız.
Daha iyisini yapabilmeliyiz; yaparız da…

Kaptan gaz veriyor pes etmemize fırsat bırakmıyordu:

''Dost yüzüne tebessüm de ibadettir…''

Dört yanda mücadele veriliyor yavru kartalların
İhtiyaçları toparlanmaya çalışılıyordu.

Emek veren destek olmak isteyen herkes çabalıyor ancak VAN'daki forvetlere gol pası etkili şekilde ulaşamıyordu.

Topu forvetlere hızlı ve etkin bir şekilde aktaracak bir orta saha lazım derken…

kapıverdi 10 numaralı formayı ve ''Ben bu formayı bir kuruş almadan giyerim'' dedi.

Gönlümüzdeki yeri ayrıdır gayri Yurtiçi Kargo'nun;
sağ olsunlar var olsunlar…

Şimdi birlik olma, BEŞİKTAŞ taraftarının gücünü gösterme vaktidir.

''YARİN YANAĞINDAN GAYRİ HERŞEYDE HEP BERABER'' dedik bir kez…

Yavru kartallar VAN'dan destek bekliyorlar.

“SİYAAH !” haykırışlarına dostlarımızın “BEYAZ ULAN!” diyebilmek için, dost yüzüne tebessüm için bir el de sen

2009-02-24T06:22:00.000-08:00

Ekonomi dediğin iki uçlu bir değnek (ti)…

Bir ucu üret diğer ucu tüket.
Ne zaman üretmeden tüketen aracı tayfası dahil oldu sürece, bizim değnek kırıldı da kırıldı. Birçok kıymık çıktı ortaya. Neydi bu aracı tayfasının marifeti derseniz “Siz üretin biz satarız” dan ibaret basit bir eylem. Üretmeden tüketen ve karşılığında komisyon alarak sermaye biriktiren bu sınıf gitgide elinde şişen birikimini tüketimi körükleyip üretimi zorlayarak tolore etmeye kalksa da doğal bünyeye yaptığı bu müdahaleyle dengesi bozulan ekonomi bu uru daha fazla taşıyamadı. 20. yüzyılın ilk çeyreğinde bir kere, ortalarında bir kere daha olmak üzere iki kez patladı. (1. ve 2. Dünya savaşları). Tıpkı şişen bilgisayarınızı resetleyerek kurtaramaz hale geldiğinizde yaptığınız formatlama işlemi gibi, herşey silbaştan oldu.

Yüzyılın sonlarına doğru kapitalizm yeni biçimine evrildi. Emperyalizmin son moda bu giysisinin adı globalizm, yani üç kağıt ekonomisi. Nedir bu üç kağıt ekonomisi? Borsa kağıdı-Faiz kağıdı ve Döviz kağıdı. Bu sayede sermayenin son derece dinamik bir biçimde el değiştirme hızı kazanmasıyla adına küçük yatırımcı denilen martıların ellerindeki üç kuruşa da bu üçkağıtla göz dikti kapitalizm. Üretimle neyin uğraşmaktan daha kolay, manipülasyona daha elverişli ve karlılığı üstdüzeyde bir sistem. Neden martı diyorum. Balıkçılar gırgır ağlarını toplarlarken birkaç ton balık ana torbada vıcır vıcır oynaşırken içinden sıçrayan önemsiz miktarda balık çevrede uçuşan martılarca toplanır. Onlar balıkçılar sayesinde beslendiklerini sanırlarken bilmezler ki kaynakları çatır çatır sömürülüp tüketilmekte. Şimdi kolayca buldukları birkaç beleş balığa kanıp deryadaki asıl madenlerinin çalındığını görememekteler.

Kapitalizmin bu saadet zinciri de artık kopma sinyalleri vermeye başladı biliyorsunuz. Bu üçkağıt ekonomisinin pisliği bizlerin karnımızı doyurduğumuz ve adına reel ekonomi denilen asıl üretim-tüketim ekonomimizi de vurdu ama maalesef geçmedi. Bunu temizlemenin tekyolu görünüyor artık “savaş ekonomisi” Yani 3. ye hazır olalım ve Einstein’in şu sözünü hatırlayalım. “3. Dünya savaşı nasıl olur bilemiyorum ama 4. Dünya savaşının taş ve sopalarla olacağını iyi biliyorum…”

Şimdi bu arsızlığın bazı yansımalarına dikkat çekmek istiyorum. Yani konuyu biraz düze, gündelik hayatımıza indirelim.

Reklamlar;
Geçmişte birara değinmiştim. Bir mutfak araç gereçleri reklamında reklam sloganı şöyle kurgulanmıştı. “Siz bu mutfağa layık olabilmek için neler yapardınız?..” Bu ahlak düşkünlüğü aslında bizleri nerelere taşımakta bir görelim. Japonların bir oyuncağı vardı bir dönemler hala var mı bilmiyorum. Minik bir elektronik zımbırtı; neymiş? Kedi köpek besliyorsun. Ya da bitki ya da balık ne bileyim. Belli saatlerde mamasını vereceksin, çişini yaptıracaksın, uyutacaksın vs.vs. İyi bakmazsan ölüyor chip kurusu. Geçenlerde TV de gördüm, koca bir köpek pazarlıyorlar. Birebir boyutlarda bildiğiniz oyuncak köpek. İngilizce olmak şartıyla komutları dinliyor. “Speak” diyorsun “Hav” diyor. Kemiği burnuna tutunca (Bu arada kemik de sahte tabii) koklayıp sonra ağzına alıyor. Kuyruk sallıyor vs.vs. Ne güzel… Yemesi yok, içmesi yok; gürültü yaptı derdi yok; kenesi, piresi yok; tüyü dökülmez. Ölmez ki üzülesin; bozuldu mu al yenisini. Sahte hayvanlara sahte sevgiler…

İşin başka boyutları da var. Bu kez bir inşaat şirketi reklamı. Boğazda oturuyorsun mis gibi ana!... Köprü uçup gidiyor. Ağaçlar gidiyor. Camii gidiyor. Tekneler gidiyor. Fonda yatakodası sesiyle bezirganın biri sesleniyor bizlere. “Boğaziçini ne yapacaksınız artık aynısı falan yerde fişmekan sitesinde. Aha buyrun size çakma boğaziçi…” Antalya’da Ruslar bir otel yaptılar. Yedi yıldızlı. Yok Kızkulesi, yok Venedik kanalları, yok Pizza kulesi…

Hele bir meyve suyu reklamı var ki tam anlamıyla zirve.
Çocuk meyve ağaçlarını görüyor, canı istiyor ama olmaaz… Ağaç tehlikeli, ağaç pis, ağaç dışarılarda, ne idüğü belirsiz doğanın ta göbeğinde. Oysa falanca meyve suyu size öyle bir ürün sunmakta ki ağaçtaki meyveden daha iyisi, daha gerçeği! Ver parayı al iç işte. Ne işin var ağaçların tepesinde. Düşer kırarsın bir tarafını. Hem karton kutularda ki bizim ürünümüz daha doğal! Çüüşşşş. Ayrıca da Yuh.

Herşey hızla tüketildi, bitirildi ve bitirilmekte. Sevgiler ehlileştirilip yöneldiği hedefler sahteleştirilmekte. Takımını seven taraftar bile evinde kedi köpek besleyen hayvanseverler kadar demode ve çevre için rahatsızlık verici kabul edilmeye başlandı. Onlara sevdalarının birebir çakmaları sunulmakta ki sevgilerde o yöne evrilsin, kimseciklere bir zararı dokunmadan akıllı uslu sevmelerini icra edip ceplerindekileri sökülsün. Çünkü çakma sevda objeleri son model ileri teknoloji endüstriyel ürünler olduklarından masrafları ve maliyetleri de yüksek oluyor haliyle.

Bütün bunlar tezgahlanıp ince ince kurgulanırken, pireler berber ve develer tellal kadrosunda sanatlarını şevkle icra etmektelerken, birileri çıkıveriyor ortaya gündoğdu diyerek, orijinal sevdalarıyla; bayrak açıp yürüyor, bağırıyorlar, dövüşüyorlar…

Diyorlar ki; Alın kupalarınızı başınıza çalın.
Diyorlar ki; Hak, adalet, müsavat (eşitlik)…
Diyorlar ki; Şerefli ikincilik…
Diyorlar ki; Hakkımız… Şerefimiz…
Diyorlar ki; Siz o yandaysanız biz bu yandayız…
Diyorlar ki; Son barikati geçemeyeceksiniz…
Ve diyorlar ki; Alın son model oyuncaklarınızı, borazanlarınızı… Alın köpeklerinizi, bekçilerinizi, büyüklerinizi, küçüklerinizi… Şifreye, kilide vurun sevgilerinizi… Defolun gidin ulan…

Biz; Aşkımızın bembeyaz kalması uğruna Hepimiz siyahız ulan…
ÖLÜMLE YAŞAMI AYIRAN ÇİZGİ SİYAHLA BEYAZI AYIRAMAZ Kİ…
Ayırabilir mi?

Erhu'nun sesi İnegölspor taraftarının sesidir.../Kenan ÖZCAN

2009-02-24T06:17:00.000-08:00

Çinliler'in kendilerine münhasır bir kültürleri vardır. Hikayeleri, efsaneleri, edebiyat ve sinemaları ile dünyada özel bir yere haizdirler. Ancak beni en çok etkileyen üretimleri, müzikleridir. Hele ki şu "Erhu" denen çalgıları yok mu, adeta büyülenmişlik,

dünyanın dışına çıkaran bir esriklik duygusu uyandırır dinleyenlerde...

Dünya üzerinde bu derece acıklı, yürek kanatan, yaralayıcı bir sesi çıkaran ikinci bir müzik enstrümanı olduğunu zannetmiyorum. Erhudan yükselen nağmeleri duyduğunuz andan itibaren, bulunduğunuz yerde kalamazsınız asla. Geçmiş, gelecek, yaşanmışlıklar yaşan(a)mamışlıklar, hayallerle yüklü düşüncelerin okyanusuna salmıştır çünkü daha ilk tınısından kelli erhu sizi...

En neşeli,mutluluk hislerini yansıtıcı iddiasında olan melodiler dahi yumuşayarak, hafif bir melankoli ile harmanlanarak ulaşır erhudan kulaklara...

İşte İnegölspor tribünleri, erhunun sarhoşluğundan kurtulamamıştır asla. Beklentiler, şehrin ve kulübün potansiyeli; yönetici durumunda bulunanların hedeflerinden yukarıda olmuştur her zaman.

İnegölspor tribünleri yıllarca, bulundukları ligin üzeri kalitede topçuları izlemiştir. Bu oyuncular ise yönetim basiretsizlikleri nedeniyle hep üst liglere yol almışlar fakat takım daima altlarda debelenmeye mahkum olmuştur. Örneğin şu an Süper Lig'de boy gösteren Umut Bulut, Ayhan Akman, İsmail Güldüren, Gökhan Güleç, İbrahim Dağaşan, Metin Akan, Şener Aşkaroğlu ve bunların haricinde ondan fazla topçu İnegöl İlçe Stadı'ndan parlattılar yıldızlarını ilk olarak.
Bunlara gol krallıkları yaşamış Okan Yılmaz ve daha bir çok TFF 1.Lig ve eski Süper Lig topçusunu eklersek, sadece son 10 yıl içinde İnegölspor'un kaybettiği değerleri belki anlatabiliriz.
Bu durum da coşkunluk-durgunluk, büyük sevinçler-hüzünler, zafer sarhoşlukları-hep bir
yerlere gelip, ileriye gidememeden doğan hayal kırıklıklarını iç içe yaşatmıştır İnegölspor taraftarlarına.

Erhudan yükselen iç burkuntusu-coşkunluk tınılarının kucaklaşması emsali duygular yaşar İnegölspor seyircisi.

İşte, eğer bir gün İnegölspor Marşı yazılacaksa, bu mutlaka erhu ile dile getirilmeli. İnegölspor taraftarının yaşadığı hayal kırıklıklarını başka hiç bir insan icadı erhu kadar bire bir dillendiremez çünkü...

Halkın Takımı Amatörlerimiz

2009-02-24T06:10:00.000-08:00

DAMALI KARTALLAR ŞAMPİYON…

Satranç Takımımızın sporcuları katıldıkları özel turnuvalarda şampiyonluğu kimseye kaptırmadı. 28 – 30 Kasım tarihleri arasında İzmir Halkapınar Spor Tesisleri’nde yapılan ve 100 kişinin katıldığı İzmir Şampiyonası’nda sporcumuz Fethi Apaydın birinci oldu.

İskenderun’da 1 – 4 Aralık tarihleri arasında düzenlenen Milli Eğitim Türkiye Satranç Şampiyonası’nda yıldızlar kategorisinde mücadele eden Cankut Emiroğlu şampiyonluğu kazanırken… Mert Yılmazyerli gençler kategorisinde birincilik elde etti.

7 – 13 Aralık’ta Feshane’de düzenlenen İstanbul Şampiyonluğu’nda şampiyonluğu sporcularımızdan Erhan Tanrıkulu kazanırken, Tutku Kahraman Maraşlı dördüncü oldu.

Kutlu olsun kartallarımıza…

JİMNASTİKÇİ MİNİKLER DE ŞAMPİYON

28-30 Kasım 2008 tarihleri arasında Bulgaristan'ın Burgaz Şehrinde düzenlenen 1. Chernomoretz – Burgaz Ritmik Jimnastik Turnuvası' na katılan Ritmik Jimnastik Takımımız, 19 ülkenin yer aldığı turnuvayı Minikler kategorisinde şampiyon olarak tamamladı.

Jimnastikçilerimiz'den Dilara Ünbay, top ve serbest stilde birinci olurken İrem Özdoğru, lobutta birincilik kazandı. Selin Mutluç, serbest stilde ikincilik elde ederken, İpek Vardar top kategorisinde, Şule Süleymanoğlu ise lobutta üçüncü olarak Ritmik Jimnastik Takımımızı takım halinde birincilik kürsüsüne taşıdılar.
Turnuvayı Ukrayna ikinci, Bulgaristan ise üçüncü sırada tamamladı.

Civciv kartallarımızı kutluyoruz…

MASA TENİSİ GERİ KALIR MI?...

Masa Tenisi Takımımız, 27-28 Aralık tarihleri arasında Tozkoparan Spor Salonu'nda yapılan İstanbul İl Birinciliği müsabakaları sonucunda, rakiplerini yenerek İstanbul Şampiyonu oldu.

İstanbul İl Birinciliği'nde Akpınar'ı yarı finalde eleyen Takımımız, finalde İstanbul Büyükşehir Belediyespor ile karşı karşıya geldi. Siyah-Beyazlılarımız, müsabakayı 3-0 kazanarak İstanbul Birinciliği'ni elde etti.

Masa Tenisi Takımımız, Süper Lig'de de güçlü rakibini 4-3'lük skorla mağlup etmeyi başarmıştı. Bu arada ilk devresi tamamlanan Süper Lig'de 4. sırada yer alarak ilk 8 içine giren Masa Tenisi Takımımız, 28 Şubat'ta başlayacak play-off'larda mücadele edecek.

Bileğinize sağlık çocuklar…

Analiz.../Gökhan GÜRGAN

2009-02-24T05:52:00.000-08:00

BEŞİKTAŞ SİVASSPOR

Yeni teknik direktör Mustafa Denizli ile 8. haftanın açılış maçına çıkacak olan lider Beşiktaş’ta moraller yerindeydi. Süper Lig’te, Anadolu’nun parlayan yıldızı Sivasspor karşısında üç sezon boyunca kendi evinde mağlup olan Karakartal bu kez umut doluydu.Tribünlerde 30 bine yakın taraftarımızla maça başladık.

Sağ kanattan başlayan Sivasspor akınında yapacağı hamlede saniyelerle geç kalan Zapo, altı pas önünde topla buluşan Mehmet Yıldız’ın golünü bizimle birlikte seyretti. Eğer Sivasspor gibi mücadele etmeyi seven bir takım karşısında ipleri elinize çabucak almazsanız, böylesine ucuz bir hatayı yapıp yenik duruma düşerseniz, Dolmabahçe’den üç senedir galibiyetle dönen takımın hırsına katkı sağlamış olursunuz. Bu klişe kural futbolun içinde her daim olacaktır.

Yenilen golden kısa bir süre sonra ise ceza yayı üzerindeki klas paslaşmalar ve Delgado’nun düzgün vuruşu ağlarla buluşunca beraberlik geldi. Beraberlik golü sonrasında akıllarda kalan tek gerçek; Beşiktaş’ın kendi evinde hangi takıma karşı oynarsa oynasın, koordinasyon sağlayınca pozisyonlara girebilme potansiyelidir. Nitekim ilk yarım saatte Sivasspor’un üstüne orta alandan itibaren oyun kurarak yüklenmeye başlandıysa da son vuruşlarda Delgado’nun şutları hariç, bitiricilik olmayınca Sivasspor’un direnişini, oyunu soğutmasını, ani kontralarını engelleyemedi.

İkinci yarıya mutlak gol için çıkan Beşiktaş gol üstüne gol kaçırdı. Nobre’nin müthiş uğraşları ile pozisyon yaratması, Delgado ile verkaçları alkış alsa da başka gol gelmedi ve Beşiktaş İnönü’de 1-1’lik skorla ilk puanını kaybetti.

KAYSERİSPOR-BEŞİKTAŞ
Süper Lig’in 9. haftasındaki rakip Kayserispor’du. Bu sezon Fenerbahçe’yi Kadıköy’de 1-4 yenip, Galatasaray’a kendi evinde puan kaptırmayan Kayserispor’un Beşiktaş ile yapacağı maç; Mustafa Denizli’lin namağlup takımı için özgüven tazeleme anlamı taşıyordu.

Başlama düdüğüyle birlikte iki takımında dengeli, tedbirli bir stilden yana olduğu gözlemlendi.Karşılıklı ataklar, hata kollama ve rakibi oynatmama düşüncesiyle başlanan müsabakanın ilk devresi golsüz beraberlik sonlandı.
İkinci yarıda orta alanda topu ayağında tutup, organize olmak isteyen Beşiktaş’a karşı küme halinde pres uygulayan Kayserispor, Beşiktaş’ı kaleye yaklaştırmadı. Topa sahip olma ve pozisyona girme yönüyle Beşiktaş, rakibine oranla daha üstün olsa da maçın sonlarına doğru Kayserispor yarı alanından atılan uzun topu Sivok uzaklaştıramıyor, akabinde altı pasın içine yapılan ortaya S. Kurtuluş dokunamıyor, hata bekleyen Kayserispor namağlup Beşiktaş karşısında son dakikalarda bulduğu golle galibiyete ulaşıyordu. Beşiktaş namağlup ünvanını Kayseri’de yitirirken, taraftarlarını olası bir çöküş sürecinin paranoyasıyla baş başa bıraktı.

BEŞİKTAŞ-KOCAELİSPOR
10. haftada Süper Lig’in alt sıralarından kurtulmak isteyen Kocaelispor ile oynanacak maçta Beşiktaş taraftarları mutlak galibiyet ve gollü bir maç bekliyordu.Üç büyüklerin taraftarları arasında son dönemlerde bol gol görmeye hasret kalanlar, hiç kuşkusuz Beşiktaş’lılardır. Ne hikmetse, Sivok ve Zapo’nun transferleriyle toparlandığı düşünülen Beşiktaş savunması, hata üstüne hata yapmayı Kocaelispor maçında da sürdürdü. Zapo’nun riskli pasında topu rakibine kaptıran Cisse’nin hatası ve Rüştü’nün telaşlı çıkışı sonucu Taner golü atıverdi. Yenilen golün akabinde orta sahadan itibaren koşuya başlayan Semavi’ye Cisse yetişemeyince, Semavi sağ kanattan yapılan ortaya kafa vurdu ve takımını 0-2’lik üstünlüğe taşıdı. Beşiktaş’tan fark bekleyenler 0-2’lik şaka gibi neticenin şaşkınlığını yaşadı. Neyse ki ilk yarı bitmeden biri kaleye paralel giden ölü top, biri de kaleciyle karşı karşıya olmak üzere Delgado ve Holosko’nun ayağından iki gol geldi.
İkinci 45’te Delgado’nun muhteşem golünü, Nobre’nin alışık olmadığımız sağ ayak dışıyla attığı nefis gol takip etti. Yenik duruma düşünce gardı düşen Kocaeli’ye son golü morale ihtiyacı olan Bobo attı. Beşiktaş, Kocaelispor’a 5 gol birden atarak, bu sezon Süper Lig’te yaptığı maçlardaki en farklı skoru elde etti. Beşiktaş’tan farklı galibiyet bekleyenler yanılmasa da yenilen gollerdeki amatörce hatalar unutulmamalıydı.

BURSASPOR BEŞİKTAŞ
Artık kaybetmeye tahammülü olmayan, bahane gözetmeksizin kredisini tüketmeye başlayan Beşiktaş’ta, zorlu maçlar zincirinin bir başka ayağını kamuoyunca adrenalin salgıladığı belirlenen Bursaspor deplasmanı oluşturuyordu. Sezon başında iyi bir grafik yakaladıktan sonra ağır ağır sendelenen Bursaspor’un, Beşiktaş’tan alacağı galibiyet yeşil beyazlı camiada dirlik sağlayacaktı. Merakla beklenen mücadelenin ilk yarısında Tello ve A. Tandoğan’ın kanatlara canlılık getirmesi, Holosko’nun rakip yarı sahada kendisini unutturması ve Nobre’nin herzamanki gibi ileriye atılan topları indirerek atak başlatması siyah beyazlıların bilhassa ileri uçta kombinasyon oluşturacağının göstergesiydi. İlk yarıda Bursaspor kalesini abluka altına alan Beşiktaş’ta kullanılan köşe vuruşları, cepheden atılan şutlar, özellikle Tello’nun ve Holosko’nun hücuma çıkışta üstün görev hizmeti anlayışları görülmeye değerse de Beşiktaş kalesi ilk yarıda Sercan’ın ve Yusuf’un vuruşlarında tehlikeli anlar yaşadı.

Karşılaşmanın ikinci devresine daha durgun başlayan taraf Beşiktaş’tı. Bursaspor ilk yarıdan daha cesur bir futbol sergiledi. Bitime 25 dakika kala Mustafa hocanın her an aktivasyon sağlayacak Nobre ile Holosko’yu kenara alıp, bu sezon varlık gösteremeyen S. Özkan ve formsuz Bobo’yu oyuna dahil etmesi, maçın o anına dek adaptasyon sağlayan ileri uç hattını kısır döngüye soktu. Onyedi kez köşe vuruşu kullandığı maçı Beşiktaş 0-0 kapatarak 2 puanı daha Bursa’da bırakıyordu.

BEŞİKTAŞ-ESKİŞEHİRSPOR
12. haftanın kapanış karşılaşmasında Atom Karınca’nın hocalığını yaptığı Eskişehirspor ile mücadele edecek olan takımımız deplasmanda oynayacağı Fenerbahçe maçı öncesi moral depolamak amacındaydı.

Mustafa Denizli’nin takımın başına geçmesiyle, İnönü’de başladığı maçlarda ilk dakikalardan itibaren gücünü rakibine kabul ettirmeyi adet haline getiren Beşiktaş, bu geleneği Eskişehirspor maçında da sürdürdü. İlk yarım saatte Tello, Delgado, Holosko, Nobre, Ekrem Dağ beşlisinin orta alanda oluşturduğu kuvvetli bağ ile organize olmakta güçlük çekmeyen Beşiktaş, ilk yarının sonlarına doğru kazanılan serbest vuruşta, Tello’nun topu arka direğe doğru ortalaması ve kaleci İvesa’nın da uzun boyuna rağmen zamanlama hatası yapması sonucu Sivok ile golü buldu. Ekrem Dağ’ın istekli ve güzel oyunuyla beraber, Tello’nun sık sık yer değiştirmesi atakların şekline göre değişip, Beşiktaş’ın kanatlarına canlılık getirmişti.

İkinci yarı dengeli başladı. Önüne aldığı topları gününde olduğu maçlarda üstün fiziğiyle seri şekilde süren Holosko’nun 56. dakikada önünde bulduğu topu attığı deparla sürükleyerek Nobre’yi görmesi bu dengeyi çabuk bozdu; 2-0. Sezon başından beri sahasında yaptığı altı maçın beşini kazanıp, yalnız birinde beraberlik alan Beşiktaş belki de en rahat maçını sonlandırmış oldu.

FENERBAHÇE-BEŞİKTAŞ
13. haftada geçmiş yıllara oranla zayıf bir Fenerbahçe’nin karşısına çıkacak olan Beşiktaş kazanacağı bu maçta şampiyonluk adına potadaki rakiplerine gözdağı verecekti. Bununla da yetinmeyecek, alacağı üç puanla sallantıda olan rakibini de saf dışı bırakacaktı. Mustafa hoca derbiye tek forvetle başlamayı tercih etti. Nobre’yi ve Delgado’yu hücuma ve orta alana dönük, çok yönlü kullanmak istedi. Oyuna güvenli ve hızlı başlayan Beşiktaş, yaptığı komik hatalara engel olsa Fenerbahçe’yi rahatça yenebilirdi. Oysa Fenerbahçe’nin kullandığı köşe vuruşunda İ. Toraman efendi iş olsun diye sıçrayıp Rüştü’de ulusal takımı finalden eden Almanya maçındaki gibi zamansızca yerini terk edince Selçuk alışılanı yapıverdi 0-1. Yenilen golün hemen ardından Rüştü’nün havalandırdığı top, azmiyle ve tekniğiyle göz dolduran Ekrem’le buluştu. Ekrem’in sağ kanattan yerden ortasına Nobre dokundu ve eşitlik geldi; 1-1. Bu dakikadan sonra oyunun hakimi Beşiktaş’tı. Cisse’nin sarı kartı varken, orta alanda Uğur Boral’a yapmış olduğu gereksiz faul seyir zevki verme ihtimali olan derbide bütün dengeleri bozdu. On kişilik Beşiktaş’ın yemiş olduğu ikinci golde Gökhan Zan’ın ve Rüştü’nün katkısı çok fazladır.

Fenerbahçe yarı sahasından gelişigüzel yollanan topa, Gökhan Zan’ın tandem bilgisi! Zapo’yu da saniyelerle yanılttı. Zapo’nun arkasına çok iyi saklanan Guiza’nın akıllı vuruşunda hala uykuda olan Gökhan Zan, yavaşça süzülen topa doğru koşmaya tenezzül dahi etmeyince golü yedik;2-1

Derbinin ikinci 45 dakikasına gerek skor ve saha avatanjı, gerekse bir kişi daha fazla olmanın güveniyle çok daha rahat çıkan Fenerbahçe kendisini yormadı. Bu yarıda Ekrem, Delgado ve Nobre’nin hırsı görülmeye değerdi. 2-1’lik skorun riskli olduğunu akıllarından bir an olsun çıkarmayan Fenerbahçe’li futbolculara, en güzel hediye Mustafa Denizli tarafından verildi. Nobre ve Ekrem gibi her an skoru değiştirebilecek oyuncuları yedek kulübesine çeken Denizli, sahada sürünen, top kaptıran S. Özkan’ı görmedi. Üstüne üstlük takıma her an zarar verip, faul yapma adeti kazanan Gökhan Zan yerine Zapo’nun çıkması Bobo ile Holosko’nun oyuna girmesiyle orta sahayı hayli hayli lehine çeviren Fenerbahçe’liler, daha da keyiflendiler. Sonuç itibariyle; Cisse ve Mustafa Denizli Fenerbahçe’yi ipten alırken, Beşiktaş’a gönül verenlerin yüzü bırakın şampiyonluğu, derbilerde dahi gülemez hale geldi.

BEŞİKTAŞ-ANKARASPOR
14. Haftada rakip Aykut Kocaman’ın Ankaraspor’u. Bizim için en azından İnönü’de oynanan futbola güvenle bakılması gerekliydi ancak 20. dakikada Neca’yı ceza yayında unutan Beşiktaş savunması, golü kalesinde gördü. Yenilen gol sonrasında Rüştü’nün güzel kurtarışları Beşiktaş’ın kendine gelmesine yardımcı oldu. İlk yarım saatten sonra topu ayağında bilinçli tutup, Ankaraspor’un geri çekilmesinden de yararlanan siyah beyazlılar 41. dakikada Zapo’nun ceza alanı içinde iyi yer tutup, isabetli vuruş yapmasıyla eşitliği sağladı ancak Rakibini anlık sinirle acımasızca ezen Sivok takımını 10 kişi bıraktı. Bu dakikadan sonra takımımız kollektif yapıdan gitgide uzaklaşınca Ankaraspor karşı karşıya pozisyonlar buldu. Derbiyle başlayan gerilimin neticesinde Beşiktaş Cisse, Sivok ve Mustafa Denizli sayesinde altı puan kaçırdı. İnönü’de bu sezon yenilgi yüzü görmeyen Kartalın 1-3 lük skorla sahadan yenik ayrılması, İnönü artısını da sıfıra indirdi.

BEŞİKTAŞ-ANKARAGÜCÜ
Beşiktaş’ın kendi saha ve seyircisi önüne çıkacağı 2008-2009 sezonunun son lig maçı olmasıyla ayrı bir anlam kazanan maçta alınacak galibiyetin, sonraki hafta oynanacak Galatasaray derbisini olumlu etkileyeceği görüşü hakimdi.
Maçın 25. dakikasında Rüştü’nün Beşiktaş yarı sahasından kullandığı serbest vuruş, Nobre tarafından kafayla Holosko’nun önüne indirildi ve Beşiktaş 1-0’lık üstünlüğü sağladı. İkinci yarıda 1-0’lık üstünlüğün anlamsız rahatlığını kabullenen Beşiktaş oyunun kontrolünü ele almakla yetindi. Ne var ki Beşiktaş tek farklı galibiyetin riskini unutmakta direndi. Maçın Son onbeş dakikasında, köşe vuruşlarında bile umursamadan ileriye çok adamla gitmek derbi öncesinde Beşiktaş’a az daha pahalıya patlayacaktı. Ankaragücü’nün direkten dönen topu ve S. Özkan’ın oynadığı kötü futbol unutulmasa da üç puan tek golle alındı.

GALATASARAY-BEŞİKTAŞ
Yılın son derbisinde Beşiktaş’ın rakibi Galatasaray, yer: 2002 yılından bu yana galibiyet alınamayan Ali Samiyen’di. Beşiktaş teknik heyeti ve yönetiminin taraftarlarına karşı kendilerini affettirmesi adına iyi bir fırsattı, bu derbi…

Kadroları inceleyecek olursak, Galatarasaray’da Barış’ın orta alandan sağ beke çekilmesi, formsuz Nonda’nın ilk onbirde yer alması, bu maça sıkı bir şekilde hazırlanan Beşiktaş için velinimetti. Beşiktaş’ta ise ilk onbirde çok fazla yer bulamayan Seric’in sol bekte mecburen görev üstlenecek olması merakla beklendi. Beşiktaş, derbinin ilk yarısında, savunmadan çıkarken Galatasaray’a kaptırdığı topların ve hücum anındayken geriye dönmekte zorlanıp, sabit tutamadığı orta sahasının ceremesini çekti.

Holosko topla buluştuğu zamanlarda hiçbir varlık gösteremedi. Dışarıya çıkan topu görmeyerek, Arda’nın ayağına temas edince penaltı yaptı ve maçın kaderini yeniden değiştirdi. Beşiktaş, oyunda dengeyi sağlayıp skoru 1-1’e taşımışken, yine amatörce münferit bir harekete takım olarak kurban gidiyordu. Baros’un penaltıdan attığı golle G.saray 2-1 öne geçti. Karşılaşmanın ikinci yarısına erkenden gol bulma planlarıyla çıkan Beşiktaş’ta, Delgado’nun kırmızı kart görmesi bütün dengeleri alt üst etti. Beşiktaş’lı futbolcular, ister haklı olsun, ister haksız, sinirlerine hakim olamasalar da hakemle didişmeyi unutmak zorundalar. Bir kişi eksik oynayan Beşiktaş, orta sahada oyun kurmakta ve hızlı olmakta zorlanınca G.saray’a açıklar verdi. Kırmızı kartın üstüne; Baros’u unutan Seric başta olmak üzere poz veren Beşiktaş savunması eklendi ve G.saray farkı ikiye çıkardı. Acaba fark mı olacak? Diye endişeye kapılan Beşiktaş’ta Holosko, Baros’un golüne kısa sürede cevap verince, belki de bu gol Beşiktaş’ta yaşanacak hezimeti kenara itti. Uğur İncaman’ı oyuna alıp, orta sahaya dinamizm getirmek isteyen Denizli, aynı oyuncusu Lincoln’ü ceza alanı içinde yere indirince yine penaltı ve 4-2… G.saray, 4-2’lik skordan sonra dengeli bir oyun tutturdu ve kasmayarak maçı kazandı.

Sezona büyük umutlarla başlayıp, sezon başında fena sayılmayan bir performans sergileyen, şampiyonluğun en büyük adayı olarak açıklanan Beşiktaş, Avrupa’ya erkenden veda etti. Liderlik koltuğunda haftalarca oturan siyah beyazlılar, Süper Lig’in ilk yarısı sona erdiğinde altıncı sıraya kadar gerileyerek özgüveninden uzaklaştı. Her ne olursa olsun, şu anki lidere iki galibiyet kadar yakın olan siyah beyazlılar küllerinden yeniden doğabilirler. Türkiye Kupası ve Süper Lig’te başarı hedefleyen Beşiktaş’ta radikal kararlar alınırsa toparlanma sürecine girilmesi çok zor değil! Yeter ki inanmayı beceren bir ahenk oluşturulsun. Beşiktaş adına geriye kalan iki kulvar var. Bu iki kulvarda şampiyonluklar hayal değil!..

Atölye.../Cem ÖZEL

2009-02-24T05:40:00.000-08:00

Futbolun edebiyatı, edebiyatın futbolu...

Homeros: Futbol nasıl doğdu?... Futbolun kökenlerine dair pek çok araştırma ve farklı bulgular var. Şurası kesin: Futbolla (ya da topla oynanan, futbola benzer bir oyunla) edebiyatın ilk kesişmesi Homeros’a kadar uzanıyor. Şöyle diyordu İyonyalı şair: “Usta Polibus’un eseri olan güzel parlak topu iki elleriyle birden kavradılar; biri geriye doğru devrilerek topu karanlık bulutlara fırlatıyor; diğeri havaya sıçrayarak onu uçarken yakalıyordu...”
Gabriel Garcia Marquez: Stadyumda edebiyat dergisi… 1982’de Latin Amerika’nın bütün şairleri, dilencileri, müzisyenleri ve başıbozuk takımı adına Nobel Edebiyat Ödülü’nü alan Marquez, her Latin Amerikalı gibi ‘futbol ateşi’nden nasibini almış. Gabo, gençliğinde birkaç arkadaşıyla birlikte Cronica adlı bir dergi çıkarmıştı.

Behçet Necatigil: Beşiktaşlı olurdu.. Yakınlarının tanıklığıyla Necatigil’in takım tutmadığını biliyoruz. Ama öğrencisi Hilmi Yavuz onun için, “Hoca takım tutsa Beşiktaş’ı tutardı.” demişti. Bu hem Necatigil’in Beşiktaş semtine olan sevgisi hem de ‘duruşu’ düşünülünce böyle.

Selim İleri: Çevre baskısına karşı Beşiktaş… Selim İleri’nin anı kitaplarından, İstanbul yazılarından Kadıköy’lü olduğunu biliyoruz. Ama Selim İleri, sanıldığı gibi Fenerbahçe taraftarı değil, Beşiktaşlı! Beşiktaşlı olmasının gerekçesi: Herkesin Fenerbahçeli olduğu bir çevrede farklı olanı seçmek. Selim İleri’yle, Beşiktaşlı olmanın biraz da ‘çevre baskısına karşı’ olmak anlamına geldiği tezi bir kez daha doğrulanmış oluyor.

Peter Handke: Topun da ruhu var… “Kalecinin penaltı anındaki endişesi” kitabının yazarı Handke’nin hangi takımı tuttuğunu ya da futbolla nasıl bir ilişkisi olduğunu bilmiyoruz ama şu cümleleri onun da ‘futbol ateşi’ni içinde duyan yazarlardan biri olduğunun kanıtı: “Futbol topunun bir ruhu vardır. Havayla dolmadığı zaman yumuşak ve ölüdür. Hava üfleyin; futbol topunun ruhu şişer; hâlâ ölü gibi gözükmesine bakmayın, kımıldamaya hazırdır.”

William Shakespeare: “Sen! Aşağılık futbol oyuncusu!” Madem İngiltere futbolun beşiği, Shakespeare’in oyunlarında futbolun yer almasına çok şaşırmamalı. Kral Lear’da örneğin, Kent Kontu, “Sen! Aşağılık futbol oyuncusu!” diye hakaret eder karşısındakine. Shakespeare, 1592’de Yanlışlıklar Komedisi’nde de bir karakterin şikâyetini dile getirmek için futbola başvurur: “Sizin için bu şekilde dönüp duruyorum… Beni futbol topu mu sandınız? Beni bir o tarafa bir bu tarafa tekmeleyip duruyorsunuz. Bu görevim sürecekse, beni deriyle kaplamanız gerekecek.

Satranç.../Aykut İlker METE

2009-02-23T11:46:00.000-08:00

Satranç sporunun kuralları ile ilgili yanlış bilgilenmelerin olduğuna lokal turnuvalarda ve okullarda şahit oluyorum. Bu durumun en çarpıcı örneği ise içinde sayı içeren kurallar. Ne demek istiyorum? Sizde duymuşunuzdur. Tek şah kaldığı zaman karşı taraf …… hamle de mat yapmak zorundadır. Genelde 16, 24 ve 32 gibi cevaplar duyarsınız. Peki nedir bu kuralın doğrusu? İşte bu sayıda kısaca bu durumu açıklamak istiyorum.

FIDE Kurallarında bu konuyla ilgili olan maddelerin ilgili bölümlerini aşağıya aktarıyorum;

“…………………..
Madde 9: Berabere Biten Oyun
9.2. Hamlede olan oyuncunun talebi üzerine, eğer aynı konum tahta üzerinde en az üç defa aşağıdaki şekillerde oluşmuşsa (peş peşe hamle tekrarı ile oluşması gerekmez) oyun berabere olur.

a) eğer oyuncu notasyon kağıdına (hamle yazma kağıdı) önce hamlesini yazmış, hakeme bu hamleyi yapacağını bildirmiş ve bu hamle ile aynı konum oluşacaksa, ya da

b) son yapılan hamle ile ortaya çıkan konum tekrarlanıyor ve sıradaki oyuncu beraberlik talebinde bulunuyorsa.
…………………
9.3. Hamlede olan oyuncunun talebi üzerine, aşağıdaki durumlardan biri oluşmuşsa oyun berabere biter.

a) hamlesini kağıdına yazmış, hakeme bu hamleyi yapacağını bildirmiş ve bu hamle ile, her iki taraf da son 50 hamleyi piyon sürmeden ve taş almadan geçirmiş olacaksa, ya da

b) son 50 hamle içinde her iki taraf da piyon sürmemiş ve taş almamış ise
……………………“
Yukarıdaki satırlardan da anlaşılacağı gibi satranç sporunda sadece 3 ve 50 sayılarını içeren kurallar vardır. Dolayısıyla anlattığımız kuralla ilgili bir örnek verecek olursak; beyazın şahı var, siyahın ise şahı ve kalesi var. İşte bu

durumda madde 9.3’e göre iki tarafında piyon hamlesi yapma şansı olmadığına ve siyah kalesini vermeyeceğine bir başka deyişle taş alınmayacağına göre siyahın 50 hamle içinde beyazı mat etmesi gerekmektedir. Aksi takdirde beyazın hakemden berberlik isteme hakkı doğar.

BUNLARI BİLİYOR MUSUNUZ?
** 1861'deki Anderssen - Kolisch karşılaşması zaman sınırlı ilk maç olmuştur. Kum saati, her iki oyuncunun da 2 saat içinde 24 hamle yapmasını sağlamıştır.

** 1895 yılında İsviçre Zürih'te yapılan turnuvada "İsviçre Sistemi" denilen eşlendirme sistemi ilk kez kullanılmıştır.

** İlk satranç dergisi "Le Palmede", La Bourdonnais tarafından 1836 yılında kurulmuştur. Derginin ismi eski Yunanlı ve efsaneleşmiş satranç mucitlerinden biri olan Palamades'ten gelir.

** Alman Dr. Emanuel Lasker, 26 sene 337 gün ile dünya şampiyonluğu unvanını en uzun süre koruyan satranç sporcusudur.

** 1975 yılında İlhan Onat ve Nevzat Süer, 1986 yılında Turhan Yılmaz, 1988 yılında Suat Atalık Uluslararası Usta (IM) ünvanını elde eden sporcular oldular. 1993 yılında ise Suat Atalık Büyükusta (GM) ünvanı aldı.

SATRANÇLA İLGİLİ LİNKLER :
Bu sayıda yabancı satranç sitelerinden bazılarının adreslerini vermek istiyorum.
>>> Uluslararası Satranç Federasyonu (FIDE)’nun Almanya’nın Berlin şehrinde bulunan Antrenörlük Akademisinin resmi internet sitesi : www.fide-trainer-academy.com
>>> The Week in Chess isimli önemli turnuvaların haber ve oyunlarına ulaşabileceğiniz bir internet sitesi : www.chesscenter.com/twic/twic.html
>>> Satrançla ilgili her türlü bilgiyi içeren önemli bir internet sitesi : www.chessbase.com

SÖZÜN ÖZÜ :
"Satranç hakkında, hayat için çok uzun olduğu söylenir ama bu satrancın değil, hayatın kusurudur."
Satranç sporu ile ilgili soru ve görüşleriniz için e-posta adresim :
aykutilkermete@gmail.com

Bahattin Baba.../Hakan KİREZCİ

2009-02-23T11:37:00.001-08:00

Arka Kapak (5.sayı)

2009-02-23T11:31:00.000-08:00

4.SAYI.../KASIM-2008

2008-12-21T06:43:00.000-08:00

Bizden.../HALKIN TAKIMI

2008-12-21T06:41:00.000-08:00

Mart ayında fikir olarak aklımıza düşen ve acabalarla dolu geçen 7 ayın ardından 4. sayımızı da çıkarmayı başardık. Ataların “Kervan yolda düzülür” ilkesine sımsıkı sarılarak ilerlemeye devam ediyoruz. Şimdilik her iki kanadımızı oluşturan okuyucu tepkileri yönünden zaafiyetimiz olsa da savunma göbeğimiz, orta sahamız ve de forvetimizin üstün gayretleriyle başımızı eğmek zorunda kalmadık; artık düşmeyiz diyebiliyoruz.

Bu sayımızdan itibaren konuları kategorize ederek işlemeye başlıyoruz. Sitemiz üyelerinin yazılarını “Özkaynak” başlığı altında yayımlıyoruz. Hayatın diğer alanlarına ilişkin yazıları ise “Endirek Serbest Vuruş” bölümünde değerlendireceğiz artık. Bu bölüme ilk topu “çekilin ikisini de ben kullanacam” diye kapan Yumurtakafa Yılmaz dikti.

Geçen sayımızdan bu yana geçen iki aylık sürecin gelişmelerine ilişkin detaylı bir analizi Gökhan Gürgan arkadaşımız kendi üslubunca yapmaya başlıyor. Çarşı’nın kilit isimlerinden Çene (Ergin)’in zamane taraftarına verdiği dersler ise direk vuruş kategorisinde olmasına karşın Özkaynak sayfalarımızda yerini aldı.

3. sayımızda başladığımız Satranç sayfamızı hazırlayan Uluslararası FIDE hakemi Aykut İlker Mete arkadaşımız değerli katkılarını vermeyi sürdürüyor. Cem Özel’in kültür sanat sayfası Atölye ve Bahattin Baba artık ilk onbirde formayı tamamen kapmış görünüyorlar.

Bu sayımızın konuk yazarı Topraksaha Ruhundan Kenan Özcan. Aslen bir İnegölspor taraftarı olan Kenan bu kez Avrupa-Brezilya futbolu üzerine sosyal kriterlere dayalı bir yorumunu bizlerle paylaşıyor sayfalarımızda. Ümit Bayezit’in söyleşilerindeki tatlı sohbet tarzı artık gelenekselleşiyor. İzmir’li genç kartalların geçtiğimiz Ramazan Bayramında toplu

olarak gerçekleştirdikleri huzurevi ziyaretlerinin izlenimlerini ise Halkın Takımı PAF tan Emre Yüksel “Etkinlikler” bölümümüzde yazdı. Aynı bölümde Eskişehir Halkın Takımı kartallarından Deniz Güllü Akkuş arkadaşımızın öncülüğünde Van'ın Bahçesaray ilçesine bağlı Elmayaka köyü İlköğretim okulumuza yapılan yardım organizasyonunun detay ve fotoğraflarını bulabileceksiniz. Bundan sonra ki olası etkinliklere yine bu bölümde yer vermeyi sürdüreceğiz.

Eylül ayının tırpanı bu sene de üstümüzden çok yakın geçti. Kazım Kanat abimiz de kombinesini alıp şeref tribünündeki yerine yerleşti. Yukarıdaki kapalının yavaş yavaş dolmasıyla tribün dengesi iyice bozulmuş olmalı ki Galatasaray tribünlerinin güzel emekçisi Alpaslan Dikmen kardeşimiz de karşı tribünlerde yerini alıverdi. Eğer ki yolda Kazım abiye yetişmişse, niye bu kadar acele ettiğinin hesabını kendine sora sora gitmiştir; eminiz. Öğreniyoruz ki Alpaslan’ın ardından bu kez de Ultraslan-Uni temsilciliği yapmış Anıl Aydın kaçırdığı Eylül’e yetişmeye çalışıyormuş. Lösemi teşhisiyle kaldırıldığı İzmir 9 Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi hastanesinde ilik nakli bekleyen bu kardeşimizi göndermeye kimsenin niyeti yok. Galatasaray tribünlerinin kendisine yaptığı çağrıya katılıyor ve “Dayan koca adam” diyoruz.

Eylül, verdiği acılardan özür dilercesine bir de kupa getirdi bizlere. İlk kez düzenlenen kadınlar voleybolu Balkan kulüpleri kupasında ilk şampiyonluğu Beşiktaş’ımızın dişi kartalları kaptı geldi. Tüm kız kardeşlerimizin alınlarından öpüyor ve teşekkür ediyoruz.

Amiral gemimiz futbol takımımız yine su almaya mı başladı yoksa taze kalafat mı su yapıyor henüz anlamadık ama sintinemiz dolmaya erken başladı bu sene. Kendi sularımızda bir iki yalpaya rağmen hızlı yol alıyorduk ki uluslararası sulara çıkar çıkmaz bir metal kayaya toslayıp battık. Şimdi geminin kaptanını değiştirip salıverdik sulara. Bakalım ne olacak.

Ocak ayındaki 5. sayımızda görüşmek üzere…

Değirmen (Kapak konusu).../Şafak BATMAN

2008-12-21T06:35:00.000-08:00

Çok süper ligimizde haftalar geride kaldıkça teknik direktör öğüten değirmenimizde çalışmalarına hız verdi. İlk altı hafta sonunda dört kulüp teknik direktörleri ile yollarını ayırdı.Antalyaspor, Konyaspor, Kocaelispor ve en son olarak da Beşiktaş.

Daha sezon başlamadan Hikmet Karaman' ı gönderen Antalyaspor 'u üçüncü hafta Raşit Çetiner i gönderen Konyaspor takip etti. Dördüncü hafta sonuna geldiğimizde Engin İpekoğlu ile yollarını ayıran Kocaelispor ve son olarakta değirmenin taşları arasına atılan Ertuğrul Sağlam. Galatasaray Teknik Direktörü Michael Skibbe ve Fenerbahçe nin "dede"si Luis Aragones ise öğütülmek için sıralarını bekliyorlar.

Değirmenin başına oturan endüstriyel futbolun para babası başkanları kendi başarısızlıklarını örtmenin yolunu, ordaki hocayı alıp burdakini göndermekte bulmuş gibi gözüküyorlar. Kimi zaman sezon içerisinde aynı hocayı bile iki defa takımı başına getirip gönderme başarısını gösteren kulüp başkanları, kendi durumlarının sorgulanmaması için çeşitli basın yayın organlarında çarşaf çarşaf yayınlanmış beyanatlarının tam tersini gerçekleştirmeyi bile göze alıyorlar. Tıpkı "Ben olduğum sürece bu kulübün kapısından Mustafa Denizli ve Samet Aybaba giremez" diyen; hani 4,5 yıllık görev süresi içinde dört teknik adamla yolunu ayırıp, beşincisine imza attıran sayın Başkanımız gibi.

Kulubümüzün son Divan Kurulu toplantısında 115.6 milyon YTL borcumuz olduğu açıklandı. Bu borcun 50.6 milyon YTL'sinin ise Başkan Demirören'e ait olduğu belirtildi. Endüstriyel futbolun para babaları, parayı verdiklerinden dolayı düdüğü çalma yetkisinin kendilerinde olduğunu düşünerek asıyorlar, kesiyorlar... Oysa ortada kimsenin bol keseden dağıttığı bir para yok. Onlar ortaya koydukları paranın karşılığını "ekonomi dışı" yollarla alıyorlar, borç yine kulübe yazılıyor. Borçlu yine müşteri yerine koyulmak istenen taraftar oluyor.
Şimdilik sağdan soldan taşıma hocayla değirmen dönüyor ya bakalım nereye kadar sürecek bu saltanat.

Espri:Murat ARU
Çizen:Hakan KİREZCİ

Aşığız ulan!.../ÇENE Ergin

2008-12-21T06:33:00.000-08:00

Başımız dik umutla yürüyoruz yarınlara. 40 yıllık yaşantımızda kimseye eyvallahımız olmamıştır. Bu kendisine “BEŞİKTAŞ’lıyım”

diyen herkes için çok önemli bir durumdur. Geçmişte gün oldu, yirmi arkadaş bir ekmeği doya doya paylaştık (gerçek) ve hiçkimseye, hiçbir zaman şikayette bulunmadık; o anı yaşıyorduk sadece, bir de o andan sonraki maçları…

Yaratıcı olmak mecburiyetindeydik ve bu mecburiyet bazen öyle bir hal alıyordu ki birçok mucide taş çıkartıyorduk. Sandviç satma bahanesiyle maça 15 saat kala stada giriyorduk. Bazen bu bahaneye öyle kaptırıyorduk ki kendimizi gerçekten sandviç satarak harçlığımızı çıkardığımız bile oluyordu.

Şikayetçi değildik. Dedim ya, asıl şikayet etme hakkı çevremizde, bizi korumaya çalışan yakınlarımıza aitti. Gerek İstanbul’da gerekse deplasmanda sevenlerimizin gözü kulağı hep kapıda yada telefonda olurdu.

Maalesef semtimizdeki bakışlar bile bize acıma, kırgınlık ve saygı arası med-cezirler sergiliyordu. Biz onca yokluğa rağmen hiçbir garibanı ezmedik, sırtına binmedik aksine bazen Robin Hood’culuk da oynamadık değil hani…

Bir sabah kalktığımda kendi kendimi sorguladım. Sonrasında anladım ki artık büyümüşüz (yaş olarak). İşte o büyümenin vermiş olduğu olgunluğu taşıma mecburiyeti beni zorlamaya başladı. Bu nedenle 15 yıldır semtten uzakta (içim buruk bir şekilde) ekmek parası için alınteri döküyorum. Neden bunu anlatma gereği duyduğuma gelirsek; Şimdilerde içimin daha da buruk olmasındandır. Bizler
bedeller vererek gençliğimizi feda ettik ve şuncağız da pişmanlık duymuyoruz ancak çoğu genç arkadaşta bu vicdani sorumluluğu ve yaratıcılığı görememekteyim. Evet, onlarda bizim gibi günü birlik yaşıyor fakat tek farkla; özeleştiri yapmaktan uzak durarak.

Oysa bir insan ne kadar çabuk kendisiyle yüzleşirse bir o kadar ufku genişler. İçimizde, dışımızda veya yanımızda gözlerin üzerimizde olduğunu unutmamalıyız. çArşı bir güç ise bu gücü, onurlu, olumlu ve çoğulcu bir şekilde taşıma olgunluğuna sahip olmalıyız. Yani genç arkadaşlar bunca gelişmiş teknoloji karşısında dezavantajı daha da avantajlı hale getirmelidirler.

İçinde o yaratıcılığı taşımayanlara ise tek tavsiyem;
Bir işe girip çalışsınlar. Fabrika, lokanta, tarla, pazar ya da buna benzer doğru dürüst bir işte çalışsınlar ve emek vererek kazandıkları para ile (kalırsa) bilet alarak maça girsinler. Böylelikle insanların ekmek parası ve tuttukları takım uğruna nelere katlandıklarını çok daha iyi kavrarlar. Bu sayede yiyecekleri ekmekten de, girecekleri her maçtan da daha büyük zevk alacaklardır. Kimseye eyvallah demeden.

Dedim işte, 15 yıldır semtimizden ayrıyım ve ne kadar ayrı kalsam da semtimizi, semtimizin insanlarını, BEŞİKTAŞ’ı ve BEŞİKTAŞ’lıları ve hatta diğer tüm insanları da çok seviyorum. Yeter ki doğru-dürüst insan olsunlar.

Semtimiz erkek semti Aşık eder herkesi Üstümüzden eksilmesin Bayrağımın gölgesi İşte biz kötü günde Hep Omuz omuzayız Övünmek gibi olmasın Biz KARAKARTAL’lıyız.

Senede birgün.../Emre YÜKSEL

2008-12-21T06:28:00.000-08:00

Sabah uyanıp bayram namazına gittikten sonra eve gelip kahvaltımı yaptım. İçimde bir heyecan var, biraz da hüzün; ortaya karışık. Huzurevine gidip insan sevindirecektim. Kahvaltımı yapıyorum; içim içime sığmıyor. Kahvaltıdan sonra biraz dinlendim. Saat 11’e geliyor, gitme vakti. Birlikte gideceğimiz arkadaşlarla buluşmak üzere sözleştiğimiz mekâna doğru yürüyorum. Yolda Şirinyer Parkı’ndan geçiyorum. Bankta yaşlı bir amca tek başına oturuyor. Belki bir tanıdığıyla buluşacak. Belki de –bunu söylemek çok acı ama – evinde! misafir bekliyor. Tam içimden “keşke ona da yardım edebilsek” diye düşünüyordum ki telefonum çalıyor. Arkadaşlarım yola koyulmak üzere, “ Hadi” diye sesleniyorlar bana. O amcaya yardım edememenin burukluğuyla yoluma devam ediyorum. Diğer kartallarla buluşup huzurevine doğru yola koyuluyoruz.

Huzurevi’ne vardık. Girişte sarı renkli binalar gözümüze çarpıyor. Organizasyonu gerçekleştirebilmemizde büyük payı olan Sibel Abla özenle düzenlenmiş, oldukça lüks gibi duran bu sarı binalarda varlıklı amcaların, teyzelerin kaldığını söyledi. Aklımda, içinde bulunduğumuz düzen, paranın işlevi v.b konular seyirdi. Sonra tekrar düşündüm de, ne kadar paran olursa olsun yalnızlık zor be kardeşim. Biraz daha ilerlediğimizde amcalarımızın, teyzelerimizin oturup sohbet ettikleri, çay içtikleri, tavla oynadıkları; kısacası vakit geçirdikleri nezih bir mekân çıkıyor karşımıza. Hemen oradaki yaşlıların bayramını kutlayıp, aldığımız çikolataları veriyoruz. Fotoğraf makinem hazırda. Ben daha önce bir insanın elini öptüğümde bu kadar sevindiğini, bu kadar hüzünlendiğini bu iki duyguyu bir anda yaşadığını hatırlamıyorum. Bizleri hemen bağırlarına bastılar. Mehmet amcanın yanına oturuyoruz.

“Dokuz çay!…” Buraya gelişi için kendisini suçluyor Mehmet amca, gözleri doluyor. Arkadaşımız Nuri onu dinlerken duygulanıyor ve tabiî ki bizlerde. Çaylarımızı bitirdikten sonra Mehmet Amca hesabı ödemek istiyor. Biz ne kadar ısrar etsek de o galip geliyor ve hesabı ödüyor. Ne kadar mutlu, çocuklarına çay ısmarladı. Sonra evleri gezmeye başlıyoruz. Evlerin kiminde 5 yatak, kiminde de 10 yatak var. Bir eve girdik. Karşımızda sakallarını köpüksüz, kuru kuru kesmeye çalışan bir amca. Üzülüyoruz doğal olarak. ”Sıhhatler olsun” diyerek içeri geçiyoruz. İçeride diğer yaşlı amcalar. Çikolatalarımızı ikram ediyoruz. Bu arada ben fotoğraf çekmeye devam ediyorum. Elinde gülüyle bir köşede bayramının kutlanmasını bekleyen amcamızı çekiyorum; mutlu olduğu her halinden belli oluyor. Derken 10 numaralı odaya giriyoruz . Kapıda bizi, kalpleri de kapı numaraları gibi on numara olan teyzelerimiz karşılıyor. Geçen seneki ziyaretimizden bu güne çok şey , ama çok şey değişmiş... Bizi kapıda karşılayan nine şimdi bastonla geziyor.Yemekte yakaladığımız için erken ayrılıyoruz.

Bir başka amcamızın yanına gidiyoruz . Bir köşede oturmuş etrafa bakıyor bayramın verdiği neşenin yansıdığı gözleriyle. Beşiktaşlı olan bu amcamız eski kongre üyesi olduğunu söylüyor ve Sinan Engin’e saymaya başlıyor. Bu hoş muhabbet’in ardından bir fotoğraf çekilip o amcanın yanından da kalkıyoruz.

Artık gitme vakti geliyor. O kadar uzun süre kalmak güvenlik açısından zararlıymış.
Huzurevinin önünde hatıra fotoğrafı çekiliyoruz ve sonra herkes evlerine dağılıyor. Yorucu ama güzel günün ardından bir değerlendirme yaptım kendi kendime ve karar verdim;
Ben bu bayram huzurevindeydim. Artık her bayram orada olacağım.

Ben bu bayram el öptüm.
Her elin farklı bir hikayesi var. Öpmem için uzatılan ellerin ayrı bir hatırası var.
Bir Beşiktaşlı olarak böyle bir etkinliğe katıldığım için önce kendimle , sonra da arkadaşlarımla gurur duydum. Elimden geldiğince yaşadıklarımızı ve yaşattıklarımızı anlattım Daha nice “ huzur”lu organizasyonlara inşallah… Sevgiyle kalın.

Feleğin tekerine çomak sokuyoruz.../Deniz Güllü AKKUŞ

2008-12-21T06:12:00.000-08:00

Beşiktaş taraftarının sosyal duyarlılığı çerçevesinde süregelen etkinliklerinden biri de Van'ın Bahçesaray ilçesine bağlı Elmayaka köyü İlköğretim okuluna sahip çıkmak oldu.
Yumurtakafa Yılmaz ve Murat Ödemiş arkadaşların öncülüğünde başlatılan kampanyanın devamı niteliğinde Eskişehir’de örgütlenen Halkın Takımı, çevre esnafının da destekleriyle oluşturdukları yardım paketlerini uzaklardaki bu okulumuza ulaştırdılar.

ESNAFTAN DESTEK GÖRDÜK

Fatih Abi... Mustafa Abi...
gibi semtimizin esnafları bu kampanyamızda bizlere büyük destek oldular. hatta Akın ve Mesut; Emre Basalak, Salih, Merve, Cenk, Özer, Celal, Abdullah ve Güllük mahallesinin diğer sakinleri gibi bizzat malzeme toplayıp fiilen kampanyamıza katıldılar. Endüstriyel ahlakın dayatmalarına karşı ayakta kalan son barikat olmanın gururunu yeniden yaşattılar bizlere.

Onların bu destekleri sonucunda oluşturabildiğimiz kolilerin Van’a ulaştırılması bizler için büyük bir sorun oluşturuyordu. Bu sorunu da gönderi ücreti konusunda bizlere büyük kolaylık sağlayan Yurtiçi Kargo sayesinde aşabildik.

Kendilerine Halkın Takımı ve Beşiktaşlılar olarak uzaktaki okulumuzda yaşam ve okuma mücadeleleri içiçe geçmiş minik öğrenci kardeşlerimiz adına da teşekkür ediyoruz.

Kriz mi?... Keriz mi?.../Yumurtakafa YILMAZ

2008-12-21T06:03:00.000-08:00

Krizlerin bir çok çeşidi ve sebebi vardır. Esasında herkes “kriz” kelimesinin kulağa hiçte hoş gelmediğini bilir ancak bazıları içinde kendini yenileyerek ve deneyimler kazanarak bulunduğu yerden daha iyi yere taşınma fırsatıdır.

Pek çok çeşidi vardır dedik ya, tabii bu “herkes” dediğimiz kümenin bakış açısı da çok önemli, eşgüdümlü veya farklı olabiliyor. Baksanıza “kapitalizm” daha da vahşileşmek için bir “kriz” modası tutturmuş gidiyor. Bu “vahşi” topluluğun asıl amacı çalışanların bedel vererek kazandığı hakları gasp etmek ve her çalışanı birer “ücretli köle” haline dönüştürebilmek, yanısıra diğer rakip firmaları da kalemine uydurarak eritmeye çalışmaktır.

Bizi ilgilendiren krizin hangi boyutudur?
Devlet halktan aldıklarını diğer “halkalara” aktardığından halka sunulan hizmeti kısıtlar. Bu, bazı ülkelerde yaşanan “burjuva demokrasisi” nin yani sosyal devlet anlayışının tasfiyesi anlamını taşır. “Efendim kriz onların bizi bağlamaz” diye düşünenleri duyar gibiyim; o halde ülkemizde 15 yıldır yaratılan “sözde” krizler kime yaramıştır bir gözden geçirelim.

*Bankaların hepsi karlarını 1000 (bine) katladı.
*Vatandaşın paralarını iç edenler kaçtı; borcu devlet (halkın parasıyla) ödedi.
*Ülkemizin en güzide arazileri yabancılara ballandıra ballandıra peşkeş çekildi.
*Devleti küçültmek adına kar getiren kuruluşlar uluslararası tröstlere pazarlanarak üretim sıfır noktasına çekildi.
*Satılan işyerlerinde çalışanlar sokağa atılarak yeni işsizler ordusu yaratıldı.
*Üretim yapılmayınca bu vahşiler kendi ürettikleri malları çok yüksek fiyata bize satmaya başladı.

Yetmedi.

*8 saatlik işgücü, yerini 24 saat çalışmaya hazır, esnek üretimi getirdi.
*Çalışanlardan sağlık sigortası primi kesildiği halde bir de katkı payı alınmaya başlandı.
*25 yıl çalıştıktan sonra emeklilik hak iken yaş sınırı getirilerek 65’e çıkarıldı. (Mezarda bile emeklilik hayal oldu)
*İşsizler ordusu çoğaldığından sermaye kendi rekabetini çalışanlara yayarak birbirine rakip hale getirdi, bu da yetmezmiş gibi asgari ücretin altında sigortasız, güvencesiz çalışma adaletsizliği meşru hale getirildi.
*Krizden çıkmak adına devletler banka ve borsaları (yasal tefeciler) destekleyerek trilyon dolarları seve seve hibe etti.

Kısacası “kriz” sistemi bizler için yıkım, tröstler için ise “palazlanmak” anlamına gelmektedir. Devletler, açlık sınırı altında yaşamaya çalışan yoksul insanlara yapılacak sosyal yatırımın maliyetini çok bulduğundan yanaşmıyor, halbuki tefecilere sunulan bu paranın 1/300 (üçyüzde biri) ile bu insanlar kurtarılabilirdi; üstelik “balık vererek” değil, “balık tutmayı öğreterek”.

Çok mu politik oldu ?

Çernobil faciası yaşandıktan sonra kanser yüklü bulutlar Karadeniz’imizin üzerine bir karabasan gibi çöktü. Dönemin sanayi bakanı Cahit Aral televizyonlara çıkarak “ne kanseri kardeşim aha ben de içiyorum kanser mi oldum” diyerek insanlarla dalga geçiyordu. Uzmanlar ise ısrarla, ülkemizde 10-15 yıl içinde bir kanser patlaması yaşanacağını söylüyor ve yönetenleri uyarıyordu. Sonradan öğrendik ki Cahit Aral Seylan çayı içiyormuş.

O yıllarda Karadeniz’de toplanan çayın bir bölümü sembolik olarak betona gömüldü. Fındıklar ise poşetlenerek ilkokul çocuklarına (sözüm ona) “gelişmeleri” için üzümle karıştırılarak bedavaya ikram edildi. Sonuç; kanserin her türlüsü uzmanların dediği gibi patladı ve günahsız çocuklarımız “lösemi” illetiyle tanışarak yaşamlarını yitirir oldular…

Evet farkındayım çok politik oldum ama şunu da yazmazsam üzülürüm. Facialara yol açan nükleer enerji santralleri 1985 yılından bu yana hiçbir ülke tarafından inşa edilmiyor. Bu santralleri kurma işi ile uğraşan firmalar ise batmış durumda. Ucuz diye pazarlanmaya çalışılan nükleer santrallerin atıkları imha edilemediğinden maliyeti maalesef çok daha yüksek. Hatırlayın, bir çok gelişmiş ülke zehir yüklü varilleri Karadeniz’e salarak insanlarımıza bir başka şekilde ölüm kusmadı mı?.

Endüstriyel gelişim adı verilen bu vahşi anlayışın yaptığı şeyler ortadayken krizler bahane edilerek toplumu manipüle etmeye çalışanlara karşı uyanık olmak zorundayız. Bir başka açılımla, yıllık milyonlarca dolar para kazanan futbolcular da bu olumsuzluklardan nasiplerine düşeni alacaklardır. Merak etmeyin, onlara verilecek paranın acısı artık “taraftarı müşteri gibi görmek”le de çıkmayacaktır.
Endüstriyel spor anlayışı da kendi sonunu hazırlıyor. Sporu ayakta tutan temel unsur amatör ruh ve o ruha destek veren taraftar sevgisidir. Bu taraftarlar kafasını tekmeye uzatan oyuncuyu da görür, sözleşme zamanına kadar saha da gezinen oyuncuyu da. Bundan dolayı kimse merak etmesin alınan paraların yanında beddualar da prim olarak sunulmaktadır…
Netice olarak sonunda yine biz kazanacağız.
Para çok şey ifade edebilir ancak her şey değildir. Değer verilecek en büyük unsur insan hayatıdır.
Bizler gözümüzü açık tutmak zorundayız.
Kendimizi geliştirerek değerlerimizi korumak zorundayız.

Evet, birşeylerin karşısında olmak zorundayız ve karşımızda “yönetememe krizi” var. Bizde böyle bir yönetimi istememe durumu var mı?
Varsa bunu fiile geçirecek erki oluşturma çabası var mı ?
Olmalı, olmak zorunda.
Yoksa limon gibi sıkılmaya, köle gibi satılmaya devam edeceğiz.

İnsanların çoğu;
Sevmekten korkuyor, kaybetmekten korktuğu için.
Sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layık görmediği için.
Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için.
Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.
Duygularını ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktuğu için.
Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin kıymetini bilmediği için.
Unutulmaktan korkuyor, dünyaya bir şey vermediği için.
Ve ölmekten korkuyor,
Aslında yaşamayı bilmediği için.

W. SHAKESPEARE

Söyleşiler.../Ümit BAYEZİT

2008-12-21T05:49:00.000-08:00

ENDÜSTRİYEL FUTBOL ve ÇARŞI

BEŞİKTAŞ’ımızı hem saha içinden gazeteci kimliğiyle hem tribünlerden ve saha dışından taraftar gözüyle tüm perspektiflerden değerlendirme şansını bulmuş, etkin siyasi kimliğinden, sözkonusu BEŞİKTAŞ olunca sıyrılmaktan imtina etmeyen, 1959 Sapanca doğumlu Sn.Barbaros TANTAN ağabeyle yaptık bu kez söyleşimizi.

Ümit BAYEZİT : Barbaros ağabey, öncelikle yoğun temponuz içerisinde bizimle bu söyleşiyi yapmanız, değerli görüşlerinizi HALKIN TAKIMI üyeleri ve okuyucularıyla paylaştığınız için teşekkür ederim.

Barbaros TANTAN : Rica ederim, söz konusu BEŞİKTAŞ ise gerisi teferruattır… Beş yaşımdan beri Beşiktaş’lıyım ve ölene dek de Beşiktaş’lı kalacağım. HALKIN TAKIMI ailesine teşekkür ederken tüm Beşiktaş’lı dostlara selamlarımı sunarım.

Ü.B.: Beşiktaş’la tanışmanız nasıl oldu?

B.T.: Beşiktaş’la tanışmam bir aile büyüğünün yönlendirmesiyle oldu. Ama iyiki de olmuş. Çünkü Beşiktaş, gerçekten benim takımım diyebileceğim tek takım...

Ü.B.: Sadece taraftar olarak tribünden ve saha dışından destek olmakla kalmadınız Beşiktaş’ımızı mesleğiniz gereği saha içinden de değerlendirme, gözlemleme şansı buldunuz. Nedir düşünceleriniz?

B.T.: Beşiktaş saha içinden gözlendiğinde, inanılmaz bir coşku ve tutkunun tarifidir. Hele ki, İnönü tribünlerinde yer alındıysa...
Gazeteci gözüyle baktığımda ise farklı görüntülerle karşılaştığımı söyleyebilirim.
Saha içinde foto muhabiri olarak çok maçını takip ettim; özellikle Kocaeli, Sakarya ve Bolu deplasmanlarında. Bazen çok sevindim, bazen de kahroldum ama her türlü olumsuzluğa rağmen sahaya çıkan 11'in asaleti etkileyici…
Beşiktaş semtinin havasını solumuş, maç çıkışı çarşının (semtin) coşkusunu yaşamış birisi olarak biriktirdiğim anılar, yaşamımın en güzel anıları arasında yer almaktadır. Bu anıları koruyacağıma ve gelecek kuşaklara da miras bırakacağıma tüm Beşiktaş’lılığım üzerine and içerim...

Ü.B.: Birkaç anınızı paylaşır mısınız bizimle?

B.T.: BEŞİKTAŞ’ın efsane Başkanı Sayın Süleyman Seba ile az sayıda da olsa yanyana gelme şansımız oldu. Ben Sakarya’nın Sapanca ilçesinde doğdum, büyüdüm. Kendisi de Sakarya’nın bir diğer yöresinin insanı. O nedenle bölgeye sık sık gelip giderdi. Bunlardan birkaçında yanyana olduk ve kendimi tanıtıp ‘’iyi bir Beşiktaş’lıyım’’ dediğimde, ‘’sizin gibilere ihtiyacımız var. Sakın eksilmeyin, hep artmaya çalışın’’ diyerek etkileyici bir öğütte bulunmuştu. Bu öğüdünü bir süre sonra yeniden karşılaştığımızda anımsattığımda ise ‘’Ben unutmam genç adam’’ diyerek beni mahcup etmişti…

Beşiktaş ile coşku ve hüznü birarada yaşadığım bir anımı da paylaşayım. Uzun yıllardır Kocaeli’nde oturuyorum. Dolayısıyla, Kocaelispor’u da (birkaç yıl öncesine kadar) sıkı biçimde takip ediyordum. Yılını anımsamıyorum ama İnönü’de bir Beşiktaş-Kocaelispor maçıydı. Şiddetli yağış altında oynandı. Maçı, deniz tarafındaki açık tribünün Dolmabahçe yokuşuna yakın noktasında seyrediyorduk. Maç Beşiktaş’ın 7-1 gibi farklı üstünlüğüyle bitti. Ben her golde inanılmaz sevinç yaşarken, maç bitiminde biraz da hüzünlendiğimi hissettim. Çünkü yenilen takım Kocaelispor’du…

Ü.B.: Anılar harika, yaşanılanlar gösteriyor. Ancak, 3 hece 8 harf ne çağrıştırıyor?

B.T.:Beşiktaş ve Beşiktaş’lılık bende kardeşlik, barış ve coşkuyu çağrıştırıyor çünkü Beşiktaş’lı olmak ciddi bir ayrıcalıktır.

Ü.B.: Beşiktaş gündemini takip edebiliyor musunuz ve Nasıl değerlendiriyorsunuz?

B.T.: Takip etmeye çalışıyorum. Taraftarın görüşlerine, değerlendirmelerine daha fazla önem verilmesini istiyorum. Yönetim ve futbolcu arasında sıkışan Beşiktaş gündemi değiştirilmeli. Futbol dışındaki branşlarda da başarı sesleri yükselebilmeli…

Ü.B.: Büyük Beşiktaş Taraftarı Projesi’ni nasıl değerlendiriyorsunuz?

B.T.: Açıkçası projeyi çok yakından takip etmedim ya da ayrıntılandırarak değerlendirmedim. Bunun sonucunda da, görüşlerimi Beşiktaş kulübünün dinamikleriyle paylaşma ortamı yaratmadım. Belki de bu eksikliğimi, bu röportaj sayesinde gidereceğim. Bu yüzden de size teşekkür ederim.

Projenin birinci ayağı olan ve ‘’Oy kullanabilen... Başkanını ve yönetim kurulunu kendisi seçebilen... Yönetime ve yönetim kadrolarına aday olup görev ve sorumluluk alma hakkının olduğu... Başta futbol olmak üzere tüm branşlara öneri getirebilen... Söz hakkı olan 3 Milyon Beşiktaş’lının üye olduğu bir Beşiktaş Kulübü’’ ifadesini kabullenmemek olası mı ?
Projenin ikinci ayağında yer alan ifadede karşılığını bulduğu gibi, ‘’herkese seçme ve seçilme hakkı’’nı, ‘’3 YIL boyunca düzenli üye aidatını ödeyen ve düzenli üye olan her Beşiktaşlı seçme hakkı (OY KULLANMA), 5 YIL boyunca her ay düzenli ödemesini yapan ve düzenli üye olan herkes YÖNETİCİ seçilme hakkını elde etmeli’’ diye tanımlamak çok önemli. İşin özü de bu…

Ü.B.: Günümüz dünyasında, herşeyin ekonomik şartlarla özdeşleşmesinin tek etken olmadığı, Büyük Beşiktaş Taraftarı Projesi’nin uygulamaya konulmasından kaçınılmasında belirgin bir şekilde ortaya çıkıyor. Etkin taraftar değil sadece seyirci olmamız isteniyor ve bu kabul edilemez bir olgu biz HALKIN TAKIMI ailesi için. Siz nasıl görüyorsunuz endüstriyel futbol yaklaşımını?

B.T.: Futbol uzun yıllar sadece seyir zevki yüksek bir spor dalı olarak görüldü ama sanayi toplumunun da gelişmesiyle birlikte, kaçınılmaz olarak endüstrileşme sürecine girdi. Artık sadece keyif veren ve adrenalin yükselten bir spor dalı olmaktan çıkıp, sermayenin kasalarını da dolduran bir unsur haline geldi. Yani, halkın cebindeki paranın sermayenin kasalarına yeni bir yoldan aktarılması süreci yaşanmaya başlandı. Çünkü giderek gelişen futbolun ihtiyaçları, artık sadece taraftar desteğiyle karşılanamazdı. Yani, HALKIN TAKIMI olmak kabul edilemezdi.

Ü.B.: Endüstriyel futbolun hedefleri ve varmak istediği nokta ile ilgili öngörünüz nedir?

B.T.: Futbol bir kere endüstrileşip sermayenin yani kapitalizmin esiri haline geldikten sonra, parayı bulmak için her yol mubah hale gelmiştir. Endüstriyel futbolun ana hedefi, bu alandaki her türlü üretimin tüketime dönüştürülmesidir. Çünkü bu yaklaşım endüstrileşmeyi biraz daha sağlamlaştıracaktır. Kulüplerin futbol takımlarının aldığı sonuca bağlı olarak yaşanan şampiyonluklar, ulusal ve uluslar arası kupalarda alınan dereceler, bu müsabakaların maç biletlerinden tutun da satılan formasından ayakkabısına, daha da ötesi canlı yayınlardan sağlanan gelirlere kadar her şey, artık futbolda üretim-tüketim dengesinin temeline harç koymuş durumdadır. Buradan geri dönüşü sağlamak ise pek mümkün değil. Sadece bir yol var, o da kapitalizmin çöküşüdür…

Ü.B.:Tribündeki kişilerde sempati uyandıracak çıkışları da yok değil bu azılı simsarların.

B.T.:Elbette, futbolda endüstrileşme kökleştikçe, ‘’kaliteyi artırıcı’’ önlemler de alınmaya devam edilecektir. Buna bağlı olarak, daha iyi stadyumlarda maç izlemek, stadyumlarda daha iyi koltuklarda oturmak, devre aralarında mevsim kışsa daha sıcak, mevsim yaz ise serinletici dinlenme salonlarına sahip olmak, beslenme ihtiyacının daha hijyenik karşılanması, diğer ihtiyaçlar için hijyenik ortamlar oluşturulması en insani taleplerin karşılanması anlamına geliyor ama aynı zamanda, futboldaki endüstrileşmenin de dayatmaları olarak çıkıyor karşımıza. Bu kadar yatırımın yanına bir de isim yapmış kaliteli futbolculardan kurulu futbol takımı oluşturulunca taraftarı stadyumlara çekmek kolaylaşır düşüncesi giderek yaygınlaştı ve ekonomisi, sosyal yapısı, siyasal tercihleri çalkantılı olan toplumumuzda ve benzer toplumlarda samimi karşılık buldu.

Taraftar duruşu, bir spor kulübü ya da futbol takımı açısından çok önemlidir. Beşiktaş taraftarını hiç kimse kavgacı, saldırgan, sokak grubu, gerici, sermaye uşağı v.b sıfatlarla tanımlayamaz. Çünkü, Beşiktaş taraftarı, duruşunu emekten yana olarak belirlemiştir. Bunun tribün kültüründeki yansıması, “her türlü haksızlığa karşı çıkmak’’ olarak tanımlanır. Tabi, genelde haksızlığa uğrayanlar yönetici sermayedarlar değil, yönetilen işçi ve emekçiler olunca, Beşiktaş taraftarının çıkışları da doğal olarak böyle algılanmalıdır. Bunun ötesinde, çArşı grubunun insanlığa karşı işlenen suçlara karşı çıkışı da, Beşiktaş taraftarının duruşu hakkında önemli referans olmuştur. Bu duruş çok önemlidir ve Beşiktaş taraftarının önemli bir kesimi tarafından da kabul edilmiştir. Bu tavır, diğer kulüplerin ya da futbol takımlarının taraftarlarına da örnek olmalıdır çünkü futbolu endüstrileşmenin batağından kurtarmanın, yeniden insanların dayanışmasını artıran bir spor dalı haline getirmenin başka yolu da yoktur.

Ü.B.:Eksilmeye zayıflamaya başlayan taraftar kültürü uluslararası futbol baronlarının ve onların çanakçılarının ellerini kuvvetlendiren en büyük etken kesinlikle. Beşiktaş taraftarının tavrı bu noktada çok önemli. Bizler HALKIN TAKIMI ve SON BARİKAT olmaya devam edeceğiz bu dayatamalar karşısında.

B.T.: Beşiktaş taraftarları dünyada pek benzeri olmayan bir farklılaşma yaratmış, bunu da topluma kabul ettirmiştir. Yaratılan farklılığın en önemli temeli, kulüp yönetiminde sermaye egemenliğine başkaldırma, emekçilerin, yoksulların ve de sermaye sahibi olmayan diğer katmanların kulüp idaresinde etkin hale gelmesini sağlamak oldu. Bunu, taraftar ortaklığıyla gerçekleştiren Beşiktaş’lıların tribün dayanışması ve mesajları sadece ülkeye değil dünyaya da örnek oldu. Kulüp yönetimi ya da yönetimdeki bazı isimlerin zaman zaman karşı çıkmasına rağmen Beşiktaş taraftarının siyasal tercihlerini de öne koyan çıkışlar yapması kamuoyunda karşılık buldu ve Beşiktaş taraftarı bu karşılıkların simgeleriyle anılmaya başlandı. (halen de anılıyor)

Beşiktaş taraftarının yapısı, diğer bütün kulüplerde de olduğu gibi çok farklı sosyal ve ekonomik katmanlardan oluşuyor ama Beşiktaş’lılık ruhu bu farklılıkların da üstüne çıkarak, o taraftar grubuna ‘’haksızlığın karşısında duran’’ bir kimlik tanımlıyor. Zaman zaman birileri çomak sokmak istese de, taraftar toplamının bu tanımlamadan rahatsız olduğu da söylenemez ancak bütün bu nitelikli bileşime rağmen, taraftarlar arasında farklı gruplaşmalar olması da kaçınılmaz biçimde yaşanıyor. Bu gruplaşmalar, futbol takımı nezdinde ki değerlendirmelerden yola çıkarak kulüp, yönetim ve taraftar üçgenine farklı misyonlar yüklüyor; seyrek de olsa ayrı ayrı yol yürüyebiliyor.

Ü.B.:Bu anlamda bir test atlattı Beşiktaş taraftarı çArşı özelinde yakın geçmişte. Beşiktaş tribünlerinde köklü değişim (etkin simge(A)'nin kaldırılması, sosyal mesaj kaygısı olmayan, söyleyecek sözü olmayan, Türkiye ve dünya ile hesaplaşacak söylemleri duruşu olmayan bir çarşı) size ne düşündürüyor?
B.T.: Düşünülen bu yeni yapılanma “çArşı” olamaz. çArşı’yı çArşı yapan spordaki duruşu kadar, sosyal ve siyasal olaylara bakışı ve sergilediği duruştur. Bu duruş da ‘’spora siyaset karıştırmayın’’ öğüdü verip aslında siyasetin en üst noktasından karıştırmalar yapanlara bir yanıttır. Yani, HALKIN TAKIMI’nın taraftarları, halkın da gerekirse siyasete el koyabileceğini çArşı özelindeki girişimleriyle göstermiştir.

İşte bu durumun rahatsız ettiği noktalardaki SÖZDE BEŞİKTAŞ’lılar, çArşı’nın misyonunu tamamladığı açıklamalarıyla Beşiktaş tribünlerini de esir almayı planlamışlardır ama ‘’yağma yok’’… çArşı’nın duruşu unutturulamaz ve Beşiktaş tribünlerinden silinemez…

Ü.B.:Tüm bu sohbetimiz ışığında, Beşiktaş’ımızın yönetimsel yapısını öncesi ve bugünüyle değerlendirebilir misiniz?

B.T.: Sayın Süleyman Seba Beşiktaş için önemli bir şanstı. Kararlılığıyla iyi bir döneme imza atan isim oldu. Her ne kadar kamuoyunda “Beşiktaş’ı tek adam yönetiyor’’ görüntüsü hakim olsa da bunun, sayın Seba’nın yönetimine katkı koyan diğer isimlere büyük haksızlık olduğunu düşünüyorum.

Serdar Bilgili dönemi bana göre, Beşiktaş’ı da teslim almaya çalışan sermaye grubu açısından bir geçiş dönemiydi. Sayın Bilgili iyi bir Beşiktaş’lı ve başarılı da olmasına rağmen hep eleştirilen, ötesinde bazen de karalanmak istenen bir Beşiktaş’lı oldu. Bu yüzden ona da haksızlık yapıldığı kanaatindeyim.

Yıldırım Demirören dönemine gelince… Bu dönem, Beşiktaş’lı sermayedarların ‘’gemi azıya aldığı bir dönem’’… ‘’Parayı biz veriyoruz, Beşiktaş’ı biz yönetiriz, kimse karışamaz’’ demeye getiriyorlar. Elbette öyle olmadığını kendileri de kısa süre içinde anlamak durumundaydılar. Bir dönem rahatlıkla bağırttıklarını düşündükleri tribünlerin, ‘’kendi malları’’ olmadığını görmeleri gerekiyordu; gördüler de… Umarım Beşiktaş kulübü ve taraftarları bu demokratik olgunlaşma zeminini kaybetmez, aksine geliştirir.

Ü.B.: Size HALKIN TAKIMI adına tekrar teşekkür ederken her günü SİYAH&BEYAZ yaşanacak, sağlık ve başarılarla dolu yıllar diliyoruz.

B.T: Ben de çok teşekkür ederim. Yaşamda SİYAH&BEYAZ’ın dışında da renkler var elbette ama sağlık ve başarı dolu yılları Beşiktaş’sız düşünemiyorum bile…

Park çocuğu Avrupa mahalle çocuğu Brezilya.../Kenan ÖZCAN

2008-12-21T05:46:00.000-08:00

Özellikle büyük şehir ve ilçelerde mahalle hayatı giderek ölüyor. Bunun yerini her türlü ihtiyacı önceden düşünülmüş, rahatınızı tesadüflere bırakmayan, kontrollü alanlara kurulmuş site vb. oluşumlar alıyor. Mahallelerde ise giderek her ara sokak arabaların arı misali vızırdamalarıyla dolan birer ana caddeye dönüşmüş durumda. Kalabalık şehirlerde ise bir karışlık alana derhal beton bir yapı yükseltilivermiştir zaten.

Gün geçtikçe azalan şehir içi yeşil alanlarla tenha ara sokaklar çocukların oyun alanı ve oynama türlerini, oyunlarının içeriğini dahi başkalaşıma uğratıyor. Top oynamak için sadece halı saha ve asfalt zeminler kucak açıyor örneğin.Toplu oyun ve eğlencelere ise eğlence merkezleri ile parklar ev sahipliği yapıyor artık. Kısacası eskiden mahalle sokaklarında yaşadığımız serbest oyunlar yerlerini parklardaki kontrol edilmiş, gereği önceden düşünülmüş oyunlara bırakıyor.

Bir parka giden çocuğun kaderi bellidir. Kaydırak, tahteravalli, şansı varsa boş yakalanmış bir salıncak, belki bir de kum havuzu. Mutlaka ki eğlendiren ama sadece belli bir rutin ve kısır döngü içerisinde eğlenmeye izin veren oyunlar. Parkta bir kere gördüğünüz çocuğu ikinci kere görmeniz zordur. Samimiyet kurmanız mümkün olmaz bu yüzden. Arkadaşlarınızla, oyun araçlarınızla soğuk bir ikincil ilişki kurmuşsunuzdur. Herşey makine düzenindedir.
"Sıraya gir, merdivenden çık, kay, ha ha ha!; sıraya gir, salıncağa bin, uç, uç, uç, ha ha ha! "
Bu rutinin dışına çıkamazsınız hiç. Kuralları asla değiştirilemez bir dini merasim gibi yaratıcılıktan yoksun, yalnızca herkesin yaptığını aynen tekrarlamak vardır. Bu arada kenardaki bankta oturmuş "Aman kızım yavaş sallan!","Yavrum dikkat etsene kardeşine!" nidaları ile kulakları dolduran, “ebe”leyen “veyn”ler. Bu kadar kaidenin ve kontrolün olduğu yerde gerçek eğlence ne kadar yaşanabilir ki?

Oysa ki mahalle aralarında oynanan oyunlar daha bir özgürdür. Koşulacak alanın sınırları yoktur. Canın sıkıldı mı camına taş atıp uyandıracağın arkadaşların vardır, tırmanacağın ağaçların vardır ve sahicidir onlar; pütür pütür dokunur kısa pantolonunun özgürleştirdiği tenine. Soğuk pürüzsüz demirlere benzemezler. Saklambaç oynarken daha önce kimsenin göremediği dehlizler keşfedersin. Kovalamaca oynarken düştüğün tozdur, topraktır, çamurdur; ya da kokusu genizlerini dolduran yemyeşil çimlerdir ve günler önce kaybettiğin misketini buluverirsin yerden doğrulurken.

İşte günümüzün futbolunda da fazlasıyla denetlenmiş, yapacakları belirlenmiş oyunculara tapınıyoruz artık Parklarda oynaşan çocuklar gibi çok koşan ,yorulan; sonucunda parklardaki eğlencenin futbol sahalarındaki karşılığı olan zaferi elde eden oyuncular yetiştiriyoruz ama yavan bir eğlence gibi yavan bir galibiyet oluyor avuçların üzerinde yükselen. Ne oynayanı ne de izleyeni tatmin eden bir seyir oluyor; zevkten uzak..."Çizgiye in, orta yap, kafa ve goooollll!";"Pres yap, topu kap, boştaki adamını gör ve gooollll!". Hepsi bundan ibaret... Avrupa futbolu işte bundan ibaret...

Saklanacak yeni bir delik bulmuş fırlamanın duyduğu hazzı ise ancak Brezilya’lıların yumuşak bilekleri yaşatıyor bizlere. Ağaca tırmanırken yanlış dala tutunmuşta düşmüş gibi can yakan defans aksamaları onlarda umursanmıyor. Yerden kalkıp aynı ağaca tekrar tırmanırcasına "Yediğimizden bir fazlasını atalım yeter" düşüncesi Brezilya’lılarda var.
Velhasıl "On kusurlu hareket"ten doğan penaltıları kullanan Avrupa’lılar yerine, "Üç kornere bir penaltı" çeken Brezilya’lılar yaşatıyor, futbolun bizi ona aşık eden güzelliğini. Bu yüzden her Dünya Kupası'nda Brezilya’lı oluyoruz. Bu yüzden sahada samba yapan sihirbazlardan bir tadımlık futbol ziyafeti dilenmeye devam ediyoruz.

Analiz.../Gökhan GÜRGAN

2008-12-21T05:23:00.000-08:00

Beşiktaş 2008-2009 sezonunda, son iki yılda oluşturduğu yapısını az da olsa korudu. Yerinde takviyeler yaparak Türkiye'de ve Avrupa'da büyük hedefler belirledi. Avusturya'da geçirilen kamp döneminde takımdaki inanmışlık göze çarpıyordu. Hazırlık maçlarındaki uyum alınan galibiyetlerle pekişiyor, Schalke maçında alınan galibiyet de kulağa hoş geliyordu. UEFA kupasında en azından çeyrek final, Süper Lig’te ise şampiyonluk bekleniyordu. UEFA kupasındaki zayıf Bosna temsilcisi Siroki Brijek karşısında toplam 6 gol atan Beşiktaş sadece ilk deplasman maçında hatalı bir golü kalesinde görüyordu. Gerek Bosna’da gerek İstanbul’da üstün oyununu rakibine kabullendiren Beşiktaş’ın savunmasındaki aksaklıklar ise rakibe fırsat tanıyordu. O gün Siroki Brijek vardı; ya başka bir ekip olsaydı! Evet, her şey daha farklı olabilir, Beşiktaş oyunu kontrol edemeyip, maçın gidişatına göre zorluklar yaşardı.

“Perşembenin gelişi Çarşambadan bellidir” derler ya! Metalist gibi disiplinli, fizik gücü yüksek bir Ukrayna takımı karşısında Beşiktaş oynadığı ilk maçta bunu hissetti. Dolmabahçe’de, ilk yarıda Serdar Kurtuluş sağ bekte tutuk kalıyor, Metalist’in hızlı çıkışları ve etten duvar savunması Beşiktaş hücum hattını zorluyor, Metalist’in aniden geliştirdiği kontralarda ise savunma bloğunu sabitleyemiyordu. İlk yarıda orta alanda presle sıkışan Beşiktaş oyun kuramıyor sadece uzun toplar ve ara paslarla kaçırdığı Nobre ile gol arıyordu. Beşiktaş, gole yaklaşsa da Metalist seri şekilde hücuma kalkıyor, göz açıp kapayıncaya kadar Beşiktaş kalesinde bitiyordu. Aslında, Metalist gibi topu ayağına aldığı an tehlike işaret eden bir takıma karşı presi Beşiktaş uygulamalı, orta alanda ön liberolar başta olmak üzere tetikte olunmalıydı. Nobre’nin Metalist savunmasını rahatsız etmesi de zerre fayda sağlamıyordu.

İkinci yarıya da pasif başlayan Beşiktaş isteksizlik sendromu yaşıyor, bu durumu farkeden Metalist seri ve etkili oyuncularla sonuca gidiyor, Beşiktaş ve Türkiye, ikinci bir Liverpool faciasından şans eseri kurtuluyordu. Şeref golü beklentisine düşecek kadar acizleşen Beşiktaş bu golü Nobre’nin savaşçı ruhuna yakışacak şekilde bulmasına karşın rakibine 4-1 le boyun eğmekten kurtulamıyordu. Artık, Avrupa defteri kapanmıştı.

Süper Lig’in en zayıf takımı Antalya karşısında açılış maçını deplasmanda yapacak Beşiktaş istekliydi, azimliydi fakat savunmasının, bilhassa Gökhan Zan’ın adam marke etmedeki başarısızlığı, Antalya’ya kendi evinde iki gol kazandırıyordu. Maçın başlarında net fırsatlar yakalayan Beşiktaş, Holosko’nun ayağından siftah fırsatlarını ardı ardına kaçırıyordu.

İkinci yarıda bütün riskleri göze almak zorunda kalan Beşiktaş, Antalya kalesine oyunu yığdı; iyi de yaptı. Erkenden gol bulamasa da dakikalar geçtikçe direnci kırılan Antalya son 15 dakikada kalesinde üç gol birden gördü. Bu maçın unutulmayan enstantanesi ise, maç 2-2 giderken Antalya’nın direkten dönü topu ve ardından gelen Beşiktaş’ın golüydü ki Beşiktaş hırsının meyvesini böylesine gerilim dolu dakikaların eşiğinde alıyordu.

Ramazan ayı ile Pazartesi sendromunun atlatıldığı, hafta başı gecesinde bir maç… Beşiktaş mabedindeki ilk maçını, son yıllarda Süper Lig’e kazık çakma becerisini gösteren Konyaspor ile yapacaktı. Tribünlerde yer yer boşluk kalsa da etkili olabilecek bir kalabalık ve müthiş bir özlemle yerini almış Beşiktaş sevdalıları… Üç büyükler içinde, kendi evinde en çok hüsrana uğramaya alışan Karakartal bu maçla beraber galibiyet serisine kanat çırpmak istiyordu. Artık yeni transferlerde takımdaki yerini almıştı. Beşiktaş kontrollü ve rahat oynuyor, koşuyor ve pres yapıyordu. Özellikle Fahri ile atak kurma eğilimine giren Konyaspor’a bu imkanı vermedi.. İstisnai de olsa Beşiktaş kalesine gelen Konyaspor’u, stoperler Toraman ve Zapo ikilisinin ayakta tuttuğu savunma dörtlüsü kendi yarı sahasında tuttu. Beşiktaş geliştirdiği ataklarda topu kanatlara yayıp, Serdar Özkan’ı sağ kanattan Konyaspor ceza alanına doğru soktu.. Beşiktaş buna benzer hücum girişimleriyle pozisyonlar buldu. Bu pozisyonları takiben kazanılan kornerler ve fauller, tribünlerin Kartal gol… gol… gol… nidasıyla Beşiktaş’a güven tazeletti.

İkinci yarıda geriye yaslanmayı tercih eden Konyaspor karşısında, Delgado’yu oyun kurması için daha sık topla buluşturan Beşiktaş, yine Delgado’nun orta şut karışımı vuruşunda kaleye giden topla gol sevinci yaşadı. Uğur ve Cisse ikilisinin olası Konyaspor çıkışlarına orta sahada set çekmesi ve bulunan gol Konyaspor’un gardını iyice düşürdü. Beşiktaş’ın Holosko ile farkı ikiye çıkarması sonucunda maçın gidişatı daha dingin bir hal aldı. İkinci maçında rahat bir galibiyete kavuşan Beşiktaş, 6 puanı cebine koyarak güven tazeletti.

TSL’nin 3. haftasında, sezona iyi bir başlangıç yapan Trabzonspor ile yenilenen Hüseyin Avni Aker stadında karşılaşacak olan Beşiktaş, kritik bir zamanda önemli bir maça çıkıyordu. İki takımında yıllar yılı başarıya susamış olması bu maça ayrı bir anlam katıyordu. İlk yarının ilk 20 dakikasında oyuna biraz daha hakim olan taraf Beşiktaş’tı. Daha sonra ise iki takımın da yararlanamadığı fırsatlarla beraber oyun ortada gidip geldi. Donuk maçın ilk yarısı 0-0’lık sonuçla bitti.

İkinci yarıya daha hızlı başlayan taraf Trabzonspor oldu. Serkan Balcı’yı topla buluşturan Trabzonspor’un hızı karşısında sol bekte şaşkına uğrayan garibim Tello’nun imdadına Sivok ve Zapo ikilisi yetişti. Beşiktaş anlamsızca geriye yaslanıyordu, oysaki Trabzonspor kanat futbolunu tercih ediyor. Cisse-Uğur- Delgado tehlikesini görüp, göbekten oynamak istemiyordu. Hata üstüne hata yapan Beşiktaş’ta topu kanatlara sıkıştırıyor, orta alanda top kullanacak oyuncularına uzak kalıyordu. Sonradan oyuna dahil edilen Ekrem Dağ eziliyordu.

İkinci yarıya mutlak gol bulma arzusuyla çıkan Beşiktaş, İnönü avantajını arkasına alarak, orta saha ve hücum hattıyla rakip savunmaya yükleniyor, Kalabalık yaratıyor ve bu sayede üstüste fauller, kornerler kazanıyordu. Savunma yönünü ihmal etmesin diye görev verilince bölgesini unutan safkan sol kanat adamı Tello, bu faullerden birini güzelce ortalıyor, Nobre iyi yükseliyor, kaleciden seken topla da Beşiktaş zamanında bir gol buluyordu. Bu gole rağmen oyununu Metalist’e kabul ettiremeyen Beşiktaş, gol arayacağı bariz belli Metalist’e hazırlıksız yakalanıyor ancak rakip, birebirde kısmen başarılı olan Beşiktaş savunmasına takılıyordu. Golü bulan Beşiktaş geriye yaslanarak en büyük hatayı yaptı; rakibin cesaretini artırdı. Bu trajikomik tabloyu değerlendirmek isteyen Metalist takımının bu dönemde iki topu direkte patladı. Net fırsatlar kaçıran Metalist takımı tur umudunu Ukrayna’ya taşıyordu.

Ukrayna’da Ertuğrul Sağlam, hücumu galeyana getirecek Nobre’yi kenarda tutuyordu. Cisse tek ön libero olarak orta sahada yalnız kalıyordu.. Belirgin yanlışlarla oyuna başlayan Beşiktaş 1-0 lık üstünlüğünü kutsal sayıyor, avantajına toz kondurmak istemiyordu. Ancak futbolun sopası yoktu. Eğer takım olarak amatörce bir beklenti ve taktikle sahaya çıkarsanız, size fayda getirecek oyuncuları da kilitlersiniz. Mesela Delgado, Tello v.b gibi oyuncular donuyor, erken gol bulan Metalist özgüven buluyor, topla asıl oynaması gereken Beşiktaş’a adeta ortada sıçan oynatıyordu. Sazı eline alan Metalist, forvetlerini buluşturduğu her topta tehlikeler yaratıyordu. İlk yarım saat bu med-cezirle geçiyor, kış uykusuna yatan Beşiktaş, ancak ilk yarının bitimine doğru silkelenmeye başlıyordu ama nafile!

Beşiktaş sıkı savunmasına dua etmeliydi. Zira maçın 15 dakikasında hücum girişiminde bulunan Beşiktaş, Trabzonspor savunmasında iyi işler yapan Song ve Egemen’e rağmen gol bulabilirdi. Oyuna yakışır bir sonuçla, 0-0 biten maçta Beşiktaş, Trabzon’la yenişemedi ama korkak futbolu ile güven kaybetti.

Süper Lig’in 4. haftasında Beşiktaş’ın misafiri, Fenerbahçe galibiyetiyle lige iyi başlayarak üç büyüklere mesaj yollayan Gaziantep oldu. Beşiktaş rakibinin gücünün farkına varmış ki maça hızlı başladı. Yakaladığı pozisyonu Bobo’nun düzgün şutuyla gole çeviren Beşiktaş Gaziantep’i şaşırtsa da ilk yarının üçte ikilik bölümünde kalesinde pozisyonlar verdi. Savunmada Zapo ve Sivok’un yerinde müdahaleleri Gaziantep’in bir nebze de olsa direncini kırdı.

İkinci yarıya etkili başlayan Gaziantep, Beşiktaş kalesine adım adım yaklaşırken 10 kişi kaldı ve bu kırmızı kart Beşiktaş’ı ipten aldı. 10 kişi kalan Gaziantep karşısında yakaladığı fırsatları değerlendiremeyen Beşiktaş, bu da yetmezmiş gibi Gaziantep’e önemli fırsatlar verdi. Yorulan Gaziantep karşısında Bobo’nun beceriksizliğine karşın 3 gol bulan Beşiktaş, bu gollerle 3 puanı almasını bildi. Ama bu 3 gollük maç tam bir tehlike sinyaliydi.

11 puan toplayıp tabloda kendisine iyi bir yer bulan Beşiktaş, Süper Lig’in siyasi takımlarından turuncu Büyükşehir’le karşılaşacaktı. Beşiktaş, 5. haftada eziyet mabedi Olimpiyat deplasmanına gidiyordu. Henüz galibiyet alınamayan Büyükşehir’e karşı küçük bir hediyede maç başlar başlamaz Ertuğrul Sağlam tarafından veriliyordu. Cisse’yi orta sahada yalnız bırakmak başlı başına bir rizikoydu. Neyse ki, Büyükşehir küçük düşünüyor ve bu açığı keşfedemiyordu. Erken gelen gol Serdar Kurtuluş’un orta alanda İbrahimToraman tarzı amatörce yaptığı faulle değerini yitiriyor, Beşiktaş’ın atakları maçın sonlarına doğru sıklaşsa da sonuç alınamıyordu. Bu esnada kontrataklara engel olamayıp geri dönmekte güçlük çeken Beşiktaş belki de yenilmekten kurtuluyordu. İlk önemli puan kaybını İstanbul sınırları içinde yaşayan Beşiktaş UEFA maçı öncesinde moral kaybına uğramıştı.

UEFA kupasına hazin bir sonla veda eden Beşiktaş’ta Ertuğrul Sağlam başta olmak üzere, yönetimin tahtı sallanıyor, umuda yelken açmış taraftar, Dolmabahçe’nin en kalabalık kuytusunda isyana bağlanıyordu. Böylesine çalkantılı bir dönemeçte günah keçisi olmayacak
yegane topluluk Beşiktaş taraftarıydı. Ve Beşiktaş taraftarı, Hacettepe maçı öncesi canlı bomba gibi sessizdi. Sessizdi ama patlayışı merakla beklenen hiciv kabiliyetiyle siperini kaybetmiyordu. Sahaya çıkan günah keçileri tribünlere kilitlenmiş, mecburi Polyannacılık oynayarak, “af diliyorum” çabasına soyunuyorlardı. Sırtını Ertuğrul Sağlam’a dönen yegane topluluktan anlaşılan şuydu; büyük olasılıkla bu, Ertuğrul’un son maçı olacaktı. Bobo gibi İnönü’de kullanılmazsa ayıp olunacak bir oyuncu yerine Batuhan’ı sahaya sürmek yine bir yanlıştı. Seric’in sol bekte yer bulması anlamlıydı. En azından İbrahim Üzülmez’den daha iyiydi ve bu durum Tello’nun da işine gelecekti. Sessiz başlayan maçta erken gelen golün karşılığı, son kez de olsa yedek kulübesine koşularak Ertuğrul Sağlam’a vefa borcu olarak ödendi. Hacettepe’nin beraberlik kokan tavırları 1-0’lık mağlubiyetle birlikte geçici olarak unutuluyor ve skor 1-1’e taşınıyordu.

İkinci yarıda gol bulması gereken Beşiktaş, Hacettepe karşısında gol yollarında etkisiz kalıyor, Hacettepe’de geriye yaslanarak 1-1’e maçı kilitlemeye çalışıyordu. Lakin bu basit anlayış bir yere kadar gidebilirdi. Sol kanattan gelen ortada top dönüp dolaşıp Nobre’nin teknik takibine maruz kalınca filelerle buluşmaya da mecbur kaldı. Topun en çok yakıştığı yer ağlardır. Nobre gibi çalışkan, rakip savunmayı maymun eden bir oyuncu da o topu iyi tanıyor. Kanımca futbolun dini olsa Nobre mesih, 12. adamda havarileri olur. 6. haftayı da kendi evinde kayıpsız atlatan Beşiktaş yepyeni bir sürece girecek, tek hedefi şampiyonluk için teknik heyetine yönetim kararıyla dinamizm kazandıracaktı.

Mustafa Denizli ile ilk maçına çıkacak olan Beşiktaş, Ankara’ya sun’i çime alışmak için erkenden gidiyor, böylelikle takımdaki adaptasyon açığını, Gençbirliği maçına yönelik dahi olsa kapatmak istiyordu. Artık yeni bir heyecan, yeni bir ümit vardı Beşiktaş’lı olan herkeste. Futbolun cilvesi maç günü Beşiktaş’ın sevgilisiydi. Mustafa Denizli’nin gözüne girmek uğruna futbolcuların oynadığı oyunu ispat çabaları ağır basıyor, ilk 20 dakika Mustafa Denizli’nin merakla beklediği üç silahşörler, bilardo misali tık tık yapıp, üç gole imza atıyorlardı.
Beşiktaş’a aşina olanlar için bu manzara sun’i de olsa cennet bahçesi gibiydi. Buraya kadar her şey güzeldi. Denizli’nin orta alanın önünde tuttuğu üçlü set aksayınca, orta alanla savunma arasındaki mesafe uçurum oluyor, hazırlık paslarıyla oyun kurmayı deneyen Gençlerbirliği Beşiktaş ceza yayına kolayca giriyordu. Bu durumda savunmada çakılı kalan üç defans adamı zorlanıyordu. Riskleri önemsemeyip, gol bulmak için elinden geleni yapan Gençlerbirliği, eğer ki bireysel anlamda hatalara düşmese maçı çevirebilirdi ancak şans, o gün Beşiktaş’tan yanaydı. Kaldı ki Beşiktaş, maçın son anlarında bulduğu pozisyonları cömertçe harcadı. Kısaca, her sonuca gebe olan bu maçta daha fazla gol bulabilirdi.

Öyle ya da böyle, Denizli ilk maçında motivasyon değeri tartışılmayacak derecede mühim bir galibiyet aldı. Denediği sistemin maçtan maça farklılık göstereceğini kestirirse Beşiktaş Süper Lig’in en büyük şampiyonluk adayı olabilir. Geniş kadrosu ve yenilmeyen tek takım ünvanıyla gelecek için umut vaad ediyor Beşiktaş... Sonucun somut halini düşününce, dört vurgulu kelime var;

Ya şampiyon! Ya şampiyon! Bahanesi yok…

Muse.../Hakan KİREZCİ

2008-12-21T05:21:00.000-08:00

Güzel sanatların dokuz perisinden birinin adıdır Muse… Namı-diğer ilham perisi.
Müze kelimesi batı dillerine buradan gelmiştir. Sanatçıların en çok ihtiyaç duydukları ilhamı, Türkçesi esini taşımakla görevlidir Muse. Hepsine yetişemez elbette; bazen geç kalır, bazen ise hiç gelmez. Yaratma sürecinde çekilen doğum sancılarının sebebi işte hep bu geç kalmalardır. Bir kez geldimiydi ise ellemeyin gisin artık. Ortaya çıkan eserlere çoğu zaman sanatçının kendi bile şaşar.

Muse sadece yetişemediğinden değil bazen de bilerek gelmez. Bunun sebebi taşıyacağı ilhamın beslenip büyüyeceği bir kaynak bulamamasıdır. Öyle ya, al şu ilhamı ne yaparsan yapla olmuyor işler. Bir kaynağa ihtiyaç vardır; esin kaynağına. Öyle ki o kaynaktan gelip oradan beslenip büyüyecektir sanat eseri yoksa ölü doğum olur ki örnekleri fazla aramaya gerek yok; mezarlığın üzerinde oturuyor insanlık.

Bir de ilham kaynağının niteliği önemlidir tabii. Bir sanatçının hedef olarak seçtiği kaynak kendinden beslenen sanatçının yaratacağı eser üzerinde son derece belirleyicidir.

Bunca lafı neden ettim? Anlatayım;
Bu şarkıcı-besteci taifesinin bir merakı vardı bir zamanlar, belki hala vardır bilmiyorum. İsterler ki bir şarkıları futbol stadyumlarının tribünlerinde taraftarın ağzında slogan olsun. Ajda Pekkan’ın meşhuur “dert ortağım benim, biricik sevgilim, söyle senden başka kimim var benim” şarkısı artık tribün klasiği sayılır. Bir başka klasik de rahmetli Yıldırım Gürses’in “son mektup” şarkısıdır; hani, “Beşiktaş’ım, sen çok yaşa, canım feda olsun sana” diye söylediğimiz şarkı. Türküler de çoktur böyle klasikleşen. En önemlileri olarak “fincanı taştan oyarlar…” diye başlayıp gideni veya “Dere geliyor dere yalelel yaalelel…” in modifiye edilmişi sayılabilir. “Neslin deden, ceddin baban…” diye başlayan mehter marşı da tribünlerde pek bir mutena yere yerleşmiş ve halen de orada durmaktadır. Böyle saymaya kalksak çook bulunur da aklıma gelenler ilk ağızda bunlar.

Fenerbahçe’li sanatçılar ise nedendir bilinmez hep yabancı kültürlerden esinlenirler bu iş için. En tutulan marşları “Yaşa Fenerbahçe” bir İspanyol şarkısıdır. “Il Viva Espana”… Yüzüncü yılarında ise Kıraç nam bir vatandaş, her ne hikmetse, aklında kaldığı kadarıyla Mikis Theodorakis’in ölümsüz 1 Mayıs marşını allayıp pullayıp salıvrmiştir Saracoğlu’nun tribünlerine dipten dipten; domates sular gibi. E tutmuş da iyi mi?... Hayırlı olsun.

Kayahan namıyla maruf bir besteci-şarkıcı var bilirsiniz. İyi kötü birşeyler beceremiş yetenekli bir bestecidir diyebilirim kendimce; ben sevmem ama inkar da etmem iyi işleri. Bu arkadaş da andığımız sebeplerden dolayı hem de tam, sıkı taraftarı olduğu Galatasaray’ın bir şampiyonluğunun ardından bir şarkısını piyasaya sürüverdi. “Bir-ki-üç-dört- eller şampiyon maaşallah…” gibi birşeydi. Amaç belli artık. Galatasaray tribünleri de kendisini yanıltmayıp bu ilginç şarkıyı dillerine dolayıverdiler hemen. İlham Kaynağı Galatasaray olunca ortaya çıkan şarkı işte böyle bir şey. (Erol Evgin’le ilgisi yok bu dediğimin)

Aynı Kayahan gazı aldı ya, bu kez ertesi seneyi gözlemeye başladı hemen. Tesadüfe bakındı hele… O sene de bizim yani Beşiktaş’ımızın yüzüncü yılıydı. Üstüne üstlük Beşiktaş bir de şampiyon olmasın mı? (olsun tabii yav). Bu yeni kaynaktan ilhamını alan Kayahan kardeş yapıveriyor bestesini; “Bizimkisi bir aşk hikayesi, siyah-beyaz film gibi biraz…”

* * *

Dediğim gibi Muse görevini yapar ve sanatçının ihtiyaç duyduğu ilhamı ona getirir ama önemli olan o ilhamın kaynağıdır dedik. Buyurun, bu iki şarkı arasındaki farklara göre kararı kendiniz verin şunlardan hangisi daha önemlidir. Söyleyen miii, söyleten mi?…

Amatörler... (Halkın Takımı)

2008-12-21T05:06:00.000-08:00

Bayanlarımız Balkan şampiyonu

Bu yıl ilk kez düzenlenen Balkan Kupası finalinde Sırbistan’ın TENT Obrenovac takımını 3-1 mağlup eden Bayan Voleybol Takımımız Şampiyonluğu kazandı. Ekibimiz böylece voleybolda ilk Balkan Şampiyonu olarak tarihe geçti. Oyuncularımızdan İpek Soroğlu, Balkan Kupası’nın en iyi orta oyuncusu seçilirken, Natalia Hanikoğlu ise en iyi köşe oyuncusu seçildi.

BOKS TAKIMIMIZ İSTANBUL ŞAMPİYONU

22-25 Ekim tarihleri arasında Ahmet Cömert Spor Salonu’nda yapılan İstanbul Ferdi Boks Birinciliği müsabakalarında Takımımız, 4 birincilik, 2 ikincilik, 4 üçüncülük alarak turnuvayı 51 puanla ilk sırada tamamladı.

16 takımın katıldığı şampiyonada madalya kazanan sporcularımızın isimleri ve dereceleri şöyle:

48 Kg. Altan Uyanık 1.
51 Kg. Sedat Soytürk 1.
64 Kg. Ramazan Ballıoğlu 1.
91 Kg. Gökhan Gülücü 1.

57 Kg Ulvi Akyüz 2.
64 Kg. Avni Yıldırım 2.
57 Kg Hakan Doluay 3.
60 Kg. Uğur Oğuzhan 3.
60 Kg. Arafat Örken 3.
64 Kg. Umutcan Danacıoğlu 3.